Opublikowane: 06.12.2000 | Zaktualizowane:

Separacja na zgodny wniosek małżonków

Postanowienie z dnia 06 grudnia 2000 r. (sygn. akt I ACa 842/00)

Z treści art. 5672 K.p.c. wynika, że w sprawie o separacje na zgodny wniosek małżonków, w razie cofnięcia uprzednio zgłoszonego żądania albo wyrażenia w inny sposób braku zgody na orzeczenie separacji przez któregokolwiek z małżonków, postępowanie się umarza. Nie stosuje się w tym wypadku art. 512 § 1 K.p.c., który stanowi, że po rozpoczęciu posiedzenia albo po złożeniu przez któregokolwiek z uczestników oświadczenia na piśmie, cofnięcie wniosku jest skuteczne tylko wtedy, gdy inni uczestnicy nie sprzeciwili się temu w terminie wyznaczonym. Zatem w tym wypadku cofnięcie żądania nie wymaga akceptacji ze strony drugiego małżonka.

Sąd Apelacyjny w Katowicach, po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2000 r. na rozprawie sprawy z wniosku Stanisława M. z udziałem Otylii M. o separację, na skutek apelacji uczestniczki, od postanowienia Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 5 kwietnia 2000 r., sygn. akt XXIII RNs 19/00, postanawia, uchylić zaskarżone postanowienie i postępowanie w sprawie umorzyć.

Zaskarżonym postanowieniem, Sąd Okręgowy w Katowicach orzekł separację małżeństwa Stanisława M. i Otylii M., przytaczając następujące motywy rozstrzygnięcia.

Stanisław M. wniósł o orzeczenie separacji podnosząc, że między małżonkami nastąpił zupełny rozkład pożycia małżeńskiego. Podczas posiedzenia pojednawczego Otylia M. wyraziła zgodę na separację i również wniosła o jej orzeczenie.

Sąd Okręgowy, uwzględniając zgodne żądanie małżonków, ustalił, że nie utrzymują oni żadnych więzi właściwych małżeństwu. Od 1995 r. mieszkają osobno (związek małżeński został zawarty w 1976 r.); z małżeństwa pochodzi dwoje - obecnie już pełnoletnich - dzieci.

Jako podstawę orzeczenia Sąd Okręgowy powołał art. 61¹ § 3 K.r.o. oraz (prawdopodobnie omyłkowo) art. 567⁴ K.p.c.

W apelacji skarżąca podniosła, że wyrażając zgodę na orzeczenie o separacji nie rozumiała konsekwencji swojego oświadczenia. Przypuszczała, że potwierdza jedynie istnienie separacji "w rozumieniu potocznym". Nie zgadza się na zaniechanie orzekania przez Sąd o winie co do przyczyn rozkładu pożycia małżeńskiego. Domaga się ustalenia winy męża, który dopuścił się zdrady małżeńskiej, znęcał się nad rodziną i toczy się przeciwko niemu postępowanie karne.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Konsekwencją cofnięcia w apelacji zgody małżonka na pominięcie w orzeczeniu o separacji rozstrzygnięcia o winie rozkładu pożycia małżeńskiego jest zastosowanie w sprawie art. 567² K.p.c.

Z treści art. 61³ § 2 K.r.o. wynika, że Sąd nie orzeka o winie rozkładu pożycia jedynie w przypadku orzeczenia separacji na podstawie zgodnego żądania małżonków. W pozostałych przypadkach - sąd przy orzekaniu separacji stosuje art. 57 i art. 58 K.r.o. Zgodne żądanie stron orzeczenia separacji musi istnieć w momencie wydawania przez sąd orzeczenia, a każdy z małżonków może cofnąć uprzednio zgłoszone żądanie. Może to nastąpić także w apelacji od orzeczenia wydanego przez sąd pierwszej instancji.

Z treści art. 567² K.p.c. wynika, że w sprawie o separację na zgodny wniosek małżonków w razie cofnięcia uprzednio zgłoszonego żądania albo wyrażenia w inny sposób braku zgody na orzeczenie separacji przez któregokolwiek z małżonków, postępowanie się umarza. Nie stosuje się w tym wypadku art. 512 § 1 K.p.c., który stanowi, że po rozpoczęciu posiedzenia albo po złożeniu przez któregokolwiek z uczestników oświadczenia na piśmie, cofnięcie wniosku jest skuteczne tylko wtedy, gdy inni uczestnicy nie sprzeciwili się temu w terminie wyznaczonym. Zatem w tym wypadku cofnięcie żądania nie wymaga akceptacji ze strony drugiego małżonka.

Z powyższych przyczyn, stanowisko wyrażone w odpowiedzi na apelację nie stoi na przeszkodzie uchyleniu postanowienia o orzeczeniu separacji i umorzeniu postępowania w sprawie (art. 567¹ § 1 K.p.c. oraz art. 386 § 3 w związku z art. 13 § 2 K.p.c.).

poleć uchwałę znajomemu     wersja do druku