Obliczenie podatku od dywidendy zagranicznej i u źródła

Jak obliczyć podatek od zagranicznej dywidendy?

Jeżeli pytanie dotyczy wypłaty dywidendy przez polską spółkę na rzecz zagranicznego wspólnika albo akcjonariusza, to zasadą jest obliczenie podatku od całej należnej dywidendy, czyli od kwoty brutto. Nie stosuje się tu metody „w stu”, właściwej dla niektórych innych konstrukcji podatkowych.

Oznacza to, że przy dywidendzie 1000 euro i stawce podatku 10% podatek wyniesie 100 euro, a do wypłaty pozostanie 900 euro. Taki sposób liczenia wynika z tego, że opodatkowaniu podlega przychód z dywidendy, a nie kwota „po potrąceniu podatku”.

Podstawa prawna: dlaczego liczy się kwotę brutto?

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, podatek dochodowy od dochodów (przychodów) z dywidend oraz innych przychodów z tytułu udziału w zyskach osób prawnych wynosi 19% uzyskanego przychodu. Jeżeli więc przepis odwołuje się do przychodu, punktem wyjścia jest pełna kwota należnej dywidendy.

W przypadku osób fizycznych analogiczną zasadę przewiduje art. 30a ust. 1 pkt 4 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, który stanowi, że od dywidend i innych przychodów z tytułu udziału w zyskach osób prawnych pobiera się 19% zryczałtowany podatek dochodowy.

Jeżeli więc chodzi wyłącznie o technikę wyliczenia podatku, prawidłowa jest pierwsza z podanych w pytaniu metod: 1000 euro × 10% = 100 euro podatku.

Kiedy można zastosować stawkę niższą niż 19%?

Stawka 19% z art. 22 ust. 1 ustawy o CIT jest stawką krajową. Jeżeli jednak odbiorca dywidendy ma siedzibę lub zarząd za granicą, można zastosować stawkę z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo zwolnienie, ale tylko po spełnieniu ustawowych warunków.

Podstawę do zastosowania umowy daje art. 22a ustawy o CIT, zgodnie z którym przepisy art. 22 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Polska.

W praktyce oznacza to, że stawka 10% może być prawidłowa tylko wtedy, gdy wynika z konkretnej umowy międzynarodowej i płatnik ma prawo ją zastosować w danym stanie faktycznym. Sama treść umowy nie wystarczy bez dochowania wymogów dokumentacyjnych.

Jakie dokumenty musi mieć płatnik?

Co do zasady zastosowanie stawki wynikającej z umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku zgodnie z takim zwolnieniem wymaga posiadania certyfikatu rezydencji odbiorcy należności. Wymóg ten wynika z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT.

Przy wypłacie dywidendy płatnik powinien też dochować należytej staranności. Obowiązek ten również wynika z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT, który nakazuje przy ocenie warunków zastosowania preferencji uwzględniać charakter, skalę działalności oraz powiązania z podatnikiem.

W zależności od sytuacji konieczna może być również weryfikacja, czy odbiorca jest rzeczywistym właścicielem należności. Definicję rzeczywistego właściciela zawiera art. 4a pkt 29 ustawy o CIT.

Jeżeli interesuje Cię szerszy problem rozliczeń transgranicznych, zobacz także: dywidendy zagraniczne.

Czy możliwe jest całkowite zwolnienie z podatku u źródła?

Tak, ale tylko w określonych przypadkach. Zwolnienie z podatku od dywidendy przewiduje art. 22 ust. 4 ustawy o CIT. Dotyczy ono co do zasady wypłat pomiędzy określonymi spółkami z państw UE albo EOG, jeśli spełnione są warunki dotyczące formy prawnej, opodatkowania od całości dochodów, poziomu bezpośredniego udziału oraz okresu jego posiadania.

Warunek udziałowy wynosi co najmniej 10% udziałów lub akcji, a przy spółce szwajcarskiej co najmniej 25% – wynika to z art. 22 ust. 4 pkt 3 ustawy o CIT. Wymagany okres nieprzerwanego posiadania udziałów to co do zasady 2 lata zgodnie z art. 22 ust. 4a ustawy o CIT, przy czym może on zostać dopełniony także po dniu wypłaty, z ryzykiem utraty zwolnienia, jeśli finalnie nie zostanie zachowany.

Zastosowanie zwolnienia zależy zawsze od konkretnego stanu faktycznego. Sam fakt, że odbiorca dywidendy jest spółką z UE, nie przesądza jeszcze o prawie do niepobrania podatku.

Terminy i obowiązki płatnika

Jeżeli polska spółka pobiera podatek jako płatnik, powinna przekazać go do urzędu skarbowego w terminie do 7. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano podatek. Wynika to z art. 26 ust. 3 ustawy o CIT.

Płatnik składa również deklarację CIT-10Z oraz informację IFT-2R w przypadkach przewidzianych przepisami wykonawczymi i ustawą o CIT. Zakres obowiązków sprawozdawczych zależy od tego, komu wypłacono dywidendę i czy pobrano podatek, zastosowano stawkę z umowy, czy zwolnienie.

Warto też pamiętać o mechanizmie „pay and refund” przy podatku u źródła. W niektórych sytuacjach, po przekroczeniu ustawowego progu wypłat na rzecz podmiotu powiązanego, preferencje nie mogą być zastosowane automatycznie bez spełnienia dodatkowych wymogów, takich jak oświadczenie płatnika lub opinia o stosowaniu preferencji. Zasady te wynikają przede wszystkim z art. 26 ust. 2e-2zf ustawy o CIT. To zagadnienie wymaga jednak każdorazowo analizy rodzaju należności, powiązań i limitów rocznych.

Przeliczenie waluty i zaokrąglenia

Jeżeli dywidenda jest określona w walucie obcej, dla celów rozliczenia podatku trzeba ją odpowiednio przeliczyć na złote według zasad wynikających z ustawy o CIT oraz praktyki poboru podatku u źródła. Sposób przeliczenia może mieć znaczenie dla poprawności deklaracji i wysokości wpłaty.

W prostym ujęciu odpowiedź na pytanie z artykułu pozostaje jednak taka sama: podatek liczony jest od wartości brutto należnej dywidendy, a nie od kwoty netto pozostającej po potrąceniu podatku.

Tabela: najczęstsze warianty rozliczenia

W kontekście zagranicznych inwestycji pomocny może być też materiał: dywidendy a podatki.

FAQ

Czy podatek od dywidendy liczy się od kwoty brutto czy netto?

Co do zasady od kwoty brutto należnej dywidendy, ponieważ przepisy odwołują się do przychodu z dywidendy, a nie do kwoty po potrąceniu podatku.

Czy zawsze trzeba pobrać 19% podatku?

Nie. Stawka 19% wynika z art. 22 ust. 1 ustawy o CIT, ale może zostać obniżona przez właściwą umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania albo może znaleźć zastosowanie zwolnienie z art. 22 ust. 4 ustawy o CIT.

Czy sam certyfikat rezydencji wystarczy?

Nie zawsze. Oprócz certyfikatu płatnik powinien dochować należytej staranności, a w części spraw także zweryfikować status rzeczywistego właściciela należności i spełnienie innych warunków ustawowych.

Kiedy wpłacić pobrany podatek?

Co do zasady do 7. dnia miesiąca następującego po miesiącu pobrania podatku, zgodnie z art. 26 ust. 3 ustawy o CIT.

Czy artykuł dotyczy także dywidendy wypłacanej osobie fizycznej?

Zasada liczenia od kwoty brutto jest podobna, ale podstawa prawna, obowiązki płatnika i skutki międzynarodowe mogą się różnić. Dla osoby fizycznej kluczowy jest zwłaszcza art. 30a ustawy o PIT oraz właściwa umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Źródła

• art. 22 ust. 1, art. 22 ust. 4-4d, art. 22a, art. 26 ust. 1, ust. 2e-2zf i ust. 3, art. 4a pkt 29 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych
• art. 30a ust. 1 pkt 4 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych
• właściwa umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania zawarta przez Polskę z państwem rezydencji odbiorcy dywidendy