Rozwód z kobietą w ciąży

Pozew o rozwód w czasie kiedy kobieta jest w ciąży

Zadane pytanie w istocie dotyczy kilku problemów prawnych. Pierwszy z nich polega na tym, iż Pańska żona jest w ciąży z innym mężczyzną i tego nie kwestionuje. Jak stanowi przepis art. 62 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, jeżeli dziecko urodziło się w trakcie trwania małżeństwa albo przed upływem trzystu dni od jego ustania lub unieważnienia, domniemywa się, że pochodzi ono od męża matki.

Jeżeli dziecko urodziło się przed upływem trzystu dni od ustania lub unieważnienia małżeństwa, lecz po zawarciu przez matkę drugiego małżeństwa, domniemywa się, że dziecko pochodzi od drugiego męża matki (art. 62 § 2 K.r.o.). Domniemania powyższe mogą być obalone tylko na skutek powództwa o zaprzeczenie ojcostwa.

O tym, czy będzie konieczne wnoszenie takiego powództwa, zadecydują inne kroki prawne, które teraz Państwo podejmiecie. Jeśli zostanie wytoczone powództwo o rozwód w czasie, kiedy kobieta (żona) jest w ciąży, a dziecko urodzi się po upływie 300 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku, domniemanie pochodzenia dziecka od męża matki nie będzie działać. Podobnie będzie, jeśli Pańska była już wówczas małżonka ponownie wyjdzie za mąż za ojca dziecka i nastąpi to przed upływem 300 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku rozwodowego.

Pozew o zaprzeczenie ojcostwa

Jeśli jednak powyższe okoliczności nie zaistnieją, należy skierować do sądu rejonowego pozew o zaprzeczenie ojcostwa (art. 17 pkt 1 Kodeksu postępowania cywilnego). Będzie miał Pan na to sześć miesięcy od dnia, kiedy dowie się Pan o urodzeniu dziecka przez żonę (art. 63 K.r.o.). Pan występuje w takiej sprawie jako powód, natomiast pozwanymi są żona oraz dziecko reprezentowane przez matkę jako jego przedstawiciela ustawowego. Prawo wytoczenia powództwa służy również matce dziecka w ciągu sześciu miesięcy, od kiedy urodziła dziecko (art. 69 K.r.o.). Aby powództwo było skuteczne, należy wykazać niepodobieństwo, by mąż matki mógł być ojcem dziecka (art. 67 K.r.o.), co w Państwa przypadku może być potwierdzone nie tylko dowodem z badania DNA, ale także podczas przesłuchania matki dziecka i ewentualnie, w charakterze świadka, jej obecnego partnera (ojca dziecka). Pozew w sprawie o zaprzeczenie ojcostwa podlega stałej opłacie sądowej w wysokości 200 zł (art. 27 pkt 4 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych). Prawomocne zaprzeczenie Pańskiego ojcostwa otworzy dla partnera żony drogę do uznania jego ojcostwa przed kierownikiem urzędu stanu cywilnego.

Rozwód z winy żony

Jeśli chodzi o Państwa plany rozwodowe, to jeśli żona zgadza się na orzeczenie rozwodu z wyłącznej własnej winy, powinno to wpłynąć na krótszy czas procesu, ale zawsze w toku sprawy może ona zmienić zdanie. Jednak macie Państwo dwoje małoletnich dzieci w wieku 5 i 8 lat, co obliguje sąd do orzeczenia w wyroku rozwodowym o tym, które z byłych małżonków będzie sprawować nad nimi pieczę. Jak stanowi bowiem przepis art. 58 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, w wyroku orzekającym rozwód sąd rozstrzyga o władzy rodzicielskiej nad wspólnym małoletnim dzieckiem obojga małżonków i o kontaktach rodziców z dzieckiem oraz orzeka, w jakiej wysokości każdy z małżonków jest obowiązany do ponoszenia kosztów utrzymania i wychowania dziecka (alimenty).

W trakcie procesu sąd powinien uwzględnić porozumienie małżonków o sposobie wykonywania władzy rodzicielskiej i utrzymywania kontaktów z dziećmi po rozwodzie, jeżeli jest ono zgodne z dobrem dzieci. Przykładowo, małżonkowie mogą się porozumieć w ten sposób, że chcą, by sąd powierzył wykonywanie władzy rodzicielskiej jednemu z rodziców, ograniczając władzę rodzicielską drugiego do określonych obowiązków i uprawnień w stosunku do osoby dziecka (zasięganie informacji o stanie zdrowia dziecka, podejmowanie decyzji o kształceniu, wyborze szkoły, o leczeniu itd.).

Orzeczenie o sposobie wykonywania władzy rodzicielskiej po rozwodzie

Ten z rodziców, któremu sąd powierzy wykonywanie władzy rodzicielskiej, będzie mógł jeszcze w toku procesu zgłosić żądanie zasądzenia alimentów w określonej wysokości na rzecz dziecka, ale może również z tego zrezygnować. Miejscem zamieszkania dziecka będzie miejsce zamieszkania tego z rodziców, u którego dziecko stale będzie przebywać (art. 26 § 1 Kodeksu cywilnego). Zameldowanie jest czynnością techniczną, administracyjną, stąd miejsce zamieszkania nie musi pokrywać się z miejscem zameldowania.

Problem trzeci, który dotyczy Państwa sytuacji majątkowej, jest w istocie najprostszy do rozwiązania i wcale nie muszą Państwo czekać, aż założy Pan nową rodzinę. Jeżeli już teraz żona wyraża zgodę na zrzeczenie się praw do wspólnej zabudowanej nieruchomości, można udać się do notariusza, zawrzeć umowę majątkową małżeńską o ustanowieniu rozdzielności majątkowej oraz dokonać jednoczesnego podziału wypracowanego majątku wspólnego. Zgodnie z treścią przepisu art. 47 § 1 K.r.o. małżonkowie mogą przez umowę zawartą w formie aktu notarialnego wspólność ustawową rozszerzyć lub ograniczyć albo ustanowić rozdzielność majątkową lub rozdzielność majątkową z wyrównaniem dorobków (umowa majątkowa małżeńska).

Umowny podział majątku

Ponieważ nieruchomość została zakupiona na kredyt, podział majątku wspólnego musi uwzględniać tę okoliczność, a Pan, przejmując na wyłączną własność nieruchomość, powinien również przejąć wszystkie zobowiązania żony związane ze spłatą kredytu wobec wierzyciela (banku). Jeżeli posiada Pan własną zdolność kredytową, bank nie powinien czynić przeszkód w przejęciu przez Pana zobowiązania kredytowego, którego dłużnikami na razie jesteście Państwo oboje. Zgodnie z treścią przepisu art. 522 Kodeksu cywilnego zgoda wierzyciela na przejęcie długu powinna być, pod rygorem nieważności, udzielona na piśmie. Zgoda powinna zostać udzielona przed podpisaniem umowy podziału majątku wspólnego, a dokument ją obejmujący powinien zostać okazany notariuszowi przed sporządzeniem umowy.

Jednym z postanowień umowy notarialnej zawartej pomiędzy Państwem może i powinno być zwolnienie zbywcy przez nabywcę od długów związanych z tą własnością. Jak bowiem stanowi art. 519 § 2 pkt 2), przejęcie długu może nastąpić przez umowę między dłużnikiem a osobą trzecią (w tym wypadku Panem, ale też jednocześnie dłużnikiem) za zgodą wierzyciela; oświadczenie wierzyciela może być złożone którejkolwiek ze stron; jest ono bezskuteczne, jeśli wierzyciel nie wiedział, że osoba przejmująca dług jest niewypłacalna.