Roszczenie o wydanie rzeczy
Jeżeli mama nie będzie chciała dobrowolnie wydać tych przedmiotów po skierowaniu do niej pisemnego wezwanie do wydania rzeczy, jedyna droga to droga sądowa.
Zgodnie z treścią art. 222 § 1 Kodeksu cywilnego właściciel może żądać od osoby, która włada faktycznie jego rzeczą, ażeby rzecz została mu wydana, chyba że osobie tej przysługuje skuteczne względem właściciela uprawnienie do władania rzeczą (powództwo windykacyjne).
W mojej ocenie posiada Pani względem mamy skuteczne roszczenie windykacyjne – o wydanie rzeczy, bowiem mama przetrzymuje Pani własność. Roszczenie wydobywcze może obejmować każdą rzecz (art. 45), zarówno ruchomą, jak i nieruchomość. Dopuszczalne jest również żądanie wydania części rzeczy, jeśli znajduje się w posiadaniu osoby nieuprawnionej.
Między innymi żądanie wydania części nieruchomości może mieć miejsce w sprawach, w których granice tych nieruchomości są sporne. W takim wypadku w sprawie z powództwa windykacyjnego sąd może przeprowadzić rozgraniczenie sąsiadujących ze sobą nieruchomości, jeżeli ustalenie granic jest przesłanką rozstrzygnięcia sprawy. Taka nie zmienia swego charakteru procesowego (post. SN z 15.5.2013 r., sygn. akt III CZ 24/13). Jednak jeśli pozwanym jest tylko jeden ze współwłaścicieli, sąd nie dokonuje rozgraniczenia (uchw. SN z 6.4.2005 r., sygn. akt III CZP 12/05).
Masz problem prawny? Kliknij tutaj i zapytaj prawnika ›
Powództwo windykacyjne
Jeśli osoba władająca rzeczą nie wyda jej dobrowolnie właścicielowi, ten może realizować swoje roszczenie z pomocą stosownego powództwa windykacyjnego. Właściwym trybem postępowania jest tryb procesowy. Sprawy z powództwa o wydanie rzeczy są kwalifikowane jako sprawy o świadczenie i sprawy majątkowe.
Z uwagi na powyższe wskazuję, iż w mojej ocenie – po wskazanym opisie stanu faktycznego – może Pani mówić o powództwie windykacyjnym, gdzie podstawą roszczenie jest wydanie rzeczy. Obok tego roszczenia o wydanie może Pani żądać roszczeń uzupełniających (art. 224–229) – m.in. wynagrodzenie za korzystanie, pogorszenie stanu urządzeń itp., które stanowią uzupełnienie roszczenia.
Dlatego też proszę skierować do mamy wezwanie do dobrowolnego wydania rzeczy – najlepiej pisemne wysłane listem poleconym. Jeżeli mama dobrowolnie nie będzie chciała oddać dokumentów – proszę skierować pozew do sądu rejonowego miejsca zamieszkania mamy.
Przykłady
Zatrzymane dokumenty
Pani Ania po rozwodzie zostawiła w mieszkaniu byłego męża ważne dokumenty, takie jak akty notarialne i umowy. Po wezwaniu do ich zwrotu były mąż odmówił. Pani Ania zdecydowała się na drogę sądową, składając pozew windykacyjny o wydanie dokumentów, aby odzyskać swoją własność.
Ruchomości w posiadaniu sąsiada
Pan Krzysztof przechował u sąsiada swoje narzędzia ogrodnicze, które ten nie chce oddać, twierdząc, że to jego własność. Po bezskutecznych próbach rozwiązania sprawy polubownie pan Krzysztof wysłał pismo z wezwaniem do zwrotu narzędzi, a następnie złożył pozew windykacyjny w sądzie, aby odzyskać swoje rzeczy.
Spór o część nieruchomości
Pani Kasia posiada działkę, na której część gruntu, według niej, nielegalnie zajmuje sąsiad. Po wezwaniu do dobrowolnego zwrotu terenu i odmowie sąsiada pani Kasia złożyła powództwo windykacyjne, aby sąd ustalił granice działki i nakazał wydanie zajętej części nieruchomości.
Podsumowanie
Roszczenie o wydanie rzeczy, zgodnie z art. 222 § 1 Kodeksu cywilnego, daje właścicielowi prawo do żądania zwrotu mienia, które jest w posiadaniu innej osoby. W przypadku braku dobrowolnego wydania rzeczy, właściciel może skorzystać z powództwa windykacyjnego, a proces sądowy stanowi formalną drogę do odzyskania swojej własności.
Oferta porad prawnych
Oferujemy profesjonalne porady prawne w zakresie roszczeń o wydanie rzeczy, w tym pomoc w przygotowaniu pisemnych wezwań oraz reprezentację przed sądem. Nasz zespół prawników pomoże Ci skutecznie odzyskać Twoją własność i zabezpieczyć Twoje interesy prawne.
Źródła:
1. Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz.U. 1964 nr 16 poz. 93
2. Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 maja 2013 r., sygn. akt III CZ 24/13
3. Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 6 marca 2005 r., sygn. akt III CZP 12/05