Przywrócenie alimentów po ich zrzeczeniu

Obowiązek alimentacyjny

Zacznę może od wyjaśnienia, że oczywiście nadal obowiązuje wyrok sądu, który został wydany w sprawie alimentacji Państwa dziecka. Dopóki nie zostanie (również sądownie) zniesiony obowiązek alimentacyjny, bo dziecko stanie się samowystarczalne, dopóty obowiązek wynikający z rozstrzygnięcia sądu w zakresie wysokości alimentów jest nadal aktualny.

Może Pani egzekwować wszystkie wymagalne w przyszłości alimenty, jak również zaległe, bo przez 2 lata alimenty te się nie przedawniły. Bowiem najwcześniej alimenty mogą przedawnić się z upływem lat 3.

Zrzeczenie się alimentów

Jeśli chodzi o samo zrzeczenie się alimentów przez Panią w zamian za wyjazd dziecka za granicę – jest ono całkowicie nieskuteczne. Po pierwsze, alimenty zostały zasądzone na dziecko, a nie dla Pani (choć płatne są do Pani rąk), nie mogła się Pani zatem zrzec czegoś, co Pani tak naprawdę nie przysługuje. Po drugie, w obowiązującym stanie prawnym nie ma w ogóle możliwości zrzeczenia się alimentów. Nie ma co do tego wątpliwości w orzecznictwie, na dowód czego przytoczę treść uchwały Sądu Najwyższego w sprawie III CZP 134/10, w której sąd wskazał, że „z uwagi na ich cel i treść świadczenia prawa i obowiązki alimentacyjne mają charakter ściśle osobisty (uzasadnienie uchwały SN z dnia 25 listopada 1975 r., III CZP 76/75, OSNC 1976, nr 10, poz. 207) i są nieprzenaszalne zarówno inter vivos jak i mortis causa, gasną z chwila śmierci uprawnionego czy zobowiązanego. Jednakże zasądzone raty alimentacyjne, które stały się wymagalne za życia uprawnionego, wchodzą do spadku po nim (orz. SN z dnia 24 września 1960 r., OSN 1961, nr 4, poz. 114, uchwała SN z dnia 15 lipca 1965 r., III CO 36/65, OSNCP 1966, nr 3, poz. 37). Natomiast obowiązek alimentacyjny wobec uprawnionego na przyszłość, po śmierci zobowiązanego, aktualizuje się w stosunku do osób zobowiązanych w dalszej kolejności według zasad określonych w Kodeksie rodzinnym i opiekuńczym. Wierzytelności alimentacyjne nie mogą być umorzone przez potrącenie (art. 505 KC), nie mogą być przedmiotem egzekucji (art. 831 § 1 pkt 3 KPC) i zastawu (art. 327 KC). Uprawniony nie może zrzec się prawa do alimentacji, nawet za zapłatą jednorazowej skapitalizowanej kwoty przyszłych świadczeń, ani zbyć innej osobie zarówno samego prawa do alimentacji jak i – zgodnie z poglądem dominującym w piśmiennictwie – wymagalnych już rat alimentacyjnych. Nie jest też dopuszczalne przejęcie obowiązku alimentacyjnego przez inną osobę, chociaż typowe świadczenie alimentacyjne w postaci określonej sumy pieniężnej dłużnik alimentacyjny może, stosownie do art. 356 § 2, spełnić za pośrednictwem osoby trzeciej, w szczególności poręczyciela (uchwała składu 7 sędziów SN z dnia 24 maja 1990 r., III CZP 21/90, OSNCP 1990, nr 10-11, poz. 128).

Tym bardziej jeśli były mąż płaci sobie własną polisę, nie ma mowy o spełnieniu obowiązku alimentacyjnego, nawet jeśli płaciłby polisę dziecka – także opcji tej nie ma. Wyrok opiewa na świadczenie pieniężne i tak muszą być regulowane alimenty.