Ekwiwalent za urlop po długiej chorobie

Kiedy przysługuje ekwiwalent za niewykorzystany urlop?

Podstawowa zasada wynika z art. 171 Kodeksu pracy: jeżeli z powodu rozwiązania albo wygaśnięcia stosunku pracy pracownik nie wykorzystał przysługującego mu urlopu w całości lub w części, przysługuje mu ekwiwalent pieniężny. Nie ma znaczenia, czy umowa kończy się przez wypowiedzenie, za porozumieniem stron, z upływem czasu, na jaki była zawarta, czy w innym trybie.

Wyjątek dotyczy sytuacji, w której strony postanowią, że urlop zostanie wykorzystany w czasie pozostawania pracownika w stosunku pracy na podstawie kolejnej umowy o pracę zawartej z tym samym pracodawcą bezpośrednio po rozwiązaniu albo wygaśnięciu poprzedniej umowy.

Od 27 stycznia 2026 r. termin wypłaty ekwiwalentu wynika wprost z art. 171 § 4–5 Kodeksu pracy. Co do zasady pracodawca wypłaca ekwiwalent w terminie wypłaty wynagrodzenia za pracę ustalonym zgodnie z art. 85 Kodeksu pracy. Jeżeli ten termin przypada przed dniem rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku pracy, ekwiwalent trzeba wypłacić w terminie 10 dni od dnia ustania zatrudnienia. Gdy ostatni dzień tego dziesięciodniowego terminu przypada w dniu wolnym od pracy, wypłata powinna nastąpić w dniu poprzedzającym.

Warto odróżnić ekwiwalent od wynagrodzenia za czas urlopu. Ekwiwalent zastępuje urlop niewykorzystany z powodu końca zatrudnienia, natomiast wynagrodzenie urlopowe przysługuje wtedy, gdy pracownik rzeczywiście korzysta z urlopu w trakcie trwania umowy.

Długa choroba a prawo do urlopu i ekwiwalentu

Samo przebywanie na zwolnieniu lekarskim nie odbiera pracownikowi prawa do urlopu wypoczynkowego. Jeżeli stosunek pracy trwa, pracownik co do zasady nadal nabywa urlop za dany rok, chyba że zastosowanie mają szczególne przepisy o proporcjonalnym ustalaniu urlopu, np. z powodu ustania zatrudnienia w trakcie roku.

W opisanej sytuacji kluczowe jest to, że umowa została rozwiązana w dniu zakończenia długiego zwolnienia lekarskiego. Skoro pracownik nie wykorzystał urlopu przed ustaniem zatrudnienia, pracodawca powinien wypłacić ekwiwalent za niewykorzystane dni. Choroba wpływa natomiast na technikę ustalenia podstawy ekwiwalentu, zwłaszcza gdy przez ostatnie miesiące pracownik nie otrzymywał premii, prowizji lub innych zmiennych składników.

Jak ustala się podstawę ekwiwalentu za urlop?

Przy ustalaniu ekwiwalentu stosuje się zasady podobne do zasad obliczania wynagrodzenia urlopowego, z modyfikacjami przewidzianymi w rozporządzeniu urlopowym. Punktem wyjścia jest art. 172 Kodeksu pracy, zgodnie z którym za czas urlopu pracownik powinien otrzymać wynagrodzenie takie, jakie otrzymałby, gdyby w tym czasie pracował.

W praktyce trzeba osobno potraktować różne składniki pensji:

• stałe składniki miesięczne, np. wynagrodzenie zasadnicze w stałej kwocie, przyjmuje się w wysokości należnej w miesiącu nabycia prawa do ekwiwalentu;
• zmienne składniki za okresy nie dłuższe niż miesiąc, np. premie miesięczne, prowizje, wynagrodzenie akordowe albo część zmienna zależna od wyników, przyjmuje się co do zasady z 3 miesięcy poprzedzających miesiąc nabycia prawa do ekwiwalentu;
• zmienne składniki znacznie wahające się mogą być liczone z dłuższego okresu, maksymalnie z 12 miesięcy;
• składniki za okresy dłuższe niż miesiąc, np. premie kwartalne, co do zasady uwzględnia się według odrębnych zasad, najczęściej z 12 miesięcy poprzedzających miesiąc nabycia prawa do ekwiwalentu.

Nie każdy przelew od pracodawcy zwiększa podstawę ekwiwalentu. Z podstawy wyłącza się m.in. jednorazowe i nieperiodyczne wypłaty za określone osiągnięcie lub zadanie, wynagrodzenie za czas choroby, zasiłek chorobowy, nagrody jubileuszowe, odprawy oraz inne świadczenia wymienione w rozporządzeniu. Inaczej należy oceniać regularne premie miesięczne lub prowizje, jeżeli wynikają z umowy, regulaminu, zasad wynagradzania albo utrwalonej praktyki i mają charakter składnika wynagrodzenia.

Jeżeli w sprawie występują zmienne elementy pensji, szczególne znaczenie ma prawidłowe ustalenie, czym było wynagrodzenie urlopowe i które składniki powinny być potraktowane jako należne za pracę, a nie jako świadczenia wyłączone z podstawy.

Premie sprzed choroby w podstawie ekwiwalentu

Jeżeli przez cały okres przyjmowany do ustalenia podstawy albo przez pełny miesiąc lub pełne miesiące kalendarzowe pracownikowi nie przysługiwało wynagrodzenie zmienne, należy zastosować § 11 rozporządzenia urlopowego. Przepis ten nakazuje uwzględnić najbliższe miesiące, za które pracownikowi przysługiwało takie wynagrodzenie.

Oznacza to, że jeżeli ostatnie 3 miesiące przed rozwiązaniem umowy przypadły w całości na zwolnienie lekarskie i pracownik z tego powodu nie otrzymywał premii miesięcznych, kadry nie powinny automatycznie przyjąć, że podstawa ekwiwalentu obejmuje wyłącznie pensję zasadniczą. Trzeba sięgnąć do wcześniejszych miesięcy, najbliższych wobec okresu choroby, w których premie lub inne zmienne składniki rzeczywiście przysługiwały.

Jeżeli natomiast pracownik przepracował tylko część miesiąca, zastosowanie mogą mieć zasady dopełnienia wynagrodzenia za okres faktycznie przepracowany. Wtedy nie zawsze wystarczy proste przeniesienie ostatnich kwot z listy płac. Potrzebna jest analiza, czy nieobecność obejmowała pełne miesiące, czy tylko ich części, oraz jaki charakter miały poszczególne premie.

Co powinien zrobić pracownik, gdy ekwiwalent został zaniżony?

Najpierw warto poprosić pracodawcę o pisemne wyliczenie ekwiwalentu: liczbę dni urlopu, współczynnik ekwiwalentowy, podstawę wymiaru oraz wskazanie miesięcy, z których przyjęto składniki zmienne. To pozwala sprawdzić, czy kadry przyjęły miesiące z okresu choroby, czy prawidłowo cofnęły się do okresu sprzed L4.

Jeżeli z wyliczenia wynika, że premie miesięczne zostały pominięte mimo że powinny wejść do podstawy, pracownik może wystąpić o korektę i wypłatę różnicy. W piśmie warto powołać art. 171 i 172 Kodeksu pracy oraz § 11, § 15 i § 16 rozporządzenia urlopowego. W razie odmowy można rozważyć skargę do Państwowej Inspekcji Pracy albo pozew do sądu pracy.

Roszczenia ze stosunku pracy co do zasady przedawniają się z upływem 3 lat od dnia, w którym stały się wymagalne. W przypadku ekwiwalentu początek tego terminu należy wiązać z dniem, w którym ekwiwalent zgodnie z art. 171 § 4 albo § 5 Kodeksu pracy powinien zostać wypłacony, a nie automatycznie z samym dniem ustania zatrudnienia.

FAQ

Kiedy po zakończeniu umowy pracodawca musi wypłacić ekwiwalent?

Co do zasady w terminie wypłaty wynagrodzenia ustalonym u pracodawcy zgodnie z art. 85 Kodeksu pracy. Jeżeli ten termin przypada przed dniem rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku pracy, ekwiwalent należy wypłacić w ciągu 10 dni od ustania zatrudnienia. Jeżeli ostatni dzień tego dziesięciodniowego terminu jest dniem wolnym od pracy, wypłata powinna nastąpić w dniu poprzedzającym.

Czy po długim L4 należy się ekwiwalent za urlop?

Tak, jeżeli w dniu zakończenia stosunku pracy pracownik ma niewykorzystany urlop. Sama choroba nie odbiera prawa do ekwiwalentu.

Czy pracodawca może pominąć premie, bo w ostatnich 3 miesiącach byłem na chorobowym?

Nie powinien robić tego automatycznie. Jeżeli premie były zmiennym składnikiem wynagrodzenia i nie przysługiwały w ostatnich pełnych miesiącach z powodu L4, należy sprawdzić najbliższe wcześniejsze miesiące, za które takie wynagrodzenie przysługiwało.

Czy zasiłek chorobowy wchodzi do podstawy ekwiwalentu?

Nie. Wynagrodzenie za czas choroby i zasiłek chorobowy nie są składnikami wynagrodzenia za pracę uwzględnianymi w podstawie ekwiwalentu. Nie oznacza to jednak, że należy pominąć wcześniejsze premie za pracę.

Z ilu miesięcy liczy się premie miesięczne do ekwiwalentu?

Co do zasady z 3 miesięcy poprzedzających miesiąc nabycia prawa do ekwiwalentu. Jeżeli wysokość składników znacznie się wahała, okres może zostać wydłużony maksymalnie do 12 miesięcy.

Czy premia uznaniowa zawsze wchodzi do ekwiwalentu?

Nie zawsze. Jeżeli była rzeczywiście swobodną nagrodą uznaniową, może być wyłączona. Jeżeli jednak w praktyce miała charakter regularnego, roszczeniowego składnika wynagrodzenia, trzeba rozważyć jej uwzględnienie.

Ile czasu mam na dochodzenie wyrównania ekwiwalentu?

Roszczenia pracownicze przedawniają się co do zasady po 3 latach. W sprawie ekwiwalentu termin liczy się od dnia, w którym świadczenie zgodnie z ustawowym terminem wypłaty stało się wymagalne.

Podsumowanie

Ekwiwalent za niewykorzystany urlop po długiej chorobie powinien odzwierciedlać wynagrodzenie, które pracownik otrzymałby, gdyby pracował. Jeżeli w ostatnich miesiącach zatrudnienia nie było premii tylko dlatego, że pracownik przebywał na L4, pracodawca powinien zastosować przepisy rozporządzenia urlopowego i sięgnąć do wcześniejszych miesięcy, za które zmienne składniki wynagrodzenia przysługiwały.

Najważniejsze jest ustalenie, czy premia, prowizja lub dodatek były rzeczywistym składnikiem wynagrodzenia, za jaki okres przysługiwały oraz czy nieobecność obejmowała pełne miesiące. W sprawach, w których występuje długa choroba, różnica między prawidłowym a błędnym wyliczeniem ekwiwalentu może być znacząca.

Źródła:

1. Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy - tekst jednolity ogłoszony w Dz.U. 2026 poz. 1245, w szczególności art. 171, art. 172 i art. 291.
2. Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 8 stycznia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad udzielania urlopu wypoczynkowego, ustalania i wypłacania wynagrodzenia za czas urlopu oraz ekwiwalentu pieniężnego za urlop - Dz.U. 1997 nr 2 poz. 14, w szczególności § 6-11 oraz § 14-19.
3. Państwowa Inspekcja Pracy - Do kiedy pracodawca powinien wypłacić ekwiwalent za niewykorzystany urlop?
Stan prawny uwzględniony w aktualizacji: 6 października 2026 r.