Ograniczenie hałasu dzieci na terenie zielonym

Opisuje Pani sytuację, która – choć powszechna w osiedlach mieszkaniowych – może stanowić naruszenie prawa, jeśli uciążliwości przekraczają granice przeciętnej miary. Poniżej przedstawiam możliwe kroki prawne i organizacyjne. 

Podstawa prawna – immisje (art. 144 i 222 § 2 Kodeksu cywilnego)

Zgodnie z art. 144 Kodeksu cywilnego „właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych”.

Hałas, krzyki, piski – jeżeli są uporczywe i trwają regularnie przez wiele godzin, mogą być tzw. immisją pośrednią niematerialną.

Ważne: jeśli teren, na którym hałasują dzieci, nie należy do żadnej nieruchomości prywatnej, lecz do gminy – jak Pani wskazuje – roszczenia z art. 222 § 2 wobec sąsiadów mogą być trudne do zastosowania. Wówczas możliwa jest droga inna: administracyjna lub karna.

Działania wobec rodziców dzieci – wykroczenie zakłócania porządku

Zgodnie z art. 51 § 1 Kodeksu wykroczeń:

„§ 1. Kto krzykiem, hałasem, alarmem lub innym wybrykiem zakłóca spokój, porządek publiczny, spoczynek nocny albo wywołuje zgorszenie w miejscu publicznym, podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.

§ 2. Jeżeli czyn określony w § 1 ma charakter chuligański lub sprawca dopuszcza się go, będąc pod wpływem alkoholu, środka odurzającego lub innej podobnie działającej substancji lub środka, podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.

§ 3. Podżeganie i pomocnictwo są karalne”.

W tym zakresie interweniować może dzielnicowy – choć jego działanie ma charakter fakultatywny, to jeśli hałas jest intensywny i notoryczny, obowiązkiem policji / straży miejskiej jest podjęcie czynności.

Można składać notatki lub zawiadomienia o wykroczeniu na dzielnicowym komisariacie z powołaniem się na art. 51 – szczególnie, jeśli zakłócenia są wieczorne lub powtarzają się stale mimo próśb.

Zalecam gromadzić dokumentację – nagrania hałasu, notatki z datami i godzinami, najlepiej też świadków – sąsiadów, którzy mają podobne zastrzeżenia. Proszę nie nagrywać wizerunku, by nie narazić się na zarzut łamania RODO i czyn karalny bezprawnego utrwalania wizerunku. 

Rola wspólnoty mieszkaniowej (zarządu)

Choć teren pod oknami należy do gminy, wspólnota mieszkaniowa może:

• wystąpić z pismem do gminy z prośbą o zagospodarowanie terenu w sposób ograniczający przebywanie tam dzieci (np. nasadzenia krzewów, ogrodzenie, zmiana przeznaczenia),

• zorganizować zebranie w celu omówienia problemu i ewentualnego wspólnego wystąpienia do gminy lub Policji,

• wnioskować o ustawienie tablic informacyjnych („zakaz gry w piłkę”, „teren nie jest placem zabaw”), które – choć nie mają mocy prawnej – mogą pomóc jako punkt odniesienia przy interwencjach policji.

  Potrzebujesz pomocy prawnika? Kliknij tutaj i opisz swój problem ›
  

Gmina jako właściciel terenu

Warto skierować oficjalne pismo do gminy (burmistrza, prezydenta miasta lub jednostki zarządzającej nieruchomościami komunalnymi), wskazując:

• uporczywe zakłócenia spokoju,

• brak nadzoru nad wykorzystaniem terenu zielonego,

• fakt istnienia innych miejsc zabaw (place zabaw),

• prośbę o interwencję, zagospodarowanie terenu lub ograniczenie jego dostępności dla celów niezgodnych z przeznaczeniem (np. umieszczenie regulaminu korzystania z terenu publicznego),
  – wskazując, że w braku reakcji podejmie Pani działania sądowe o zaprzestanie immisji. 

Postępowanie cywilne

Jeżeli problem jest trwały i bardzo dotkliwy, możliwe jest wystąpienie z:

• pozwem o zaprzestanie immisji (art. 222 § 2 w zw. z art. 144 Kodeksu cywilnego) – choć tu trudność będzie polegać na ustaleniu pozwanego (jeśli to teren publiczny),

• roszczeniem wobec gminy, jeśli w wyniku jej zaniechań dochodzi do naruszenia dóbr osobistych mieszkańców (np. prawa do odpoczynku, prywatności), ale tu kluczowe będą dowody. 

Ochrona dóbr osobistych (art. 23 i 24)

Jeśli zachowanie (np. wyzwiska, groźby) ze strony rodziców dzieci przekracza zwykłe konflikty sąsiedzkie, możliwe jest:

• złożenie zawiadomienia na policję o znieważeniu (art. 216 Kodeksu karnego),

• powołanie się na naruszenie dóbr osobistych – prawo do czci, spokoju, prywatności (art. 23 Kodeksu cywilnego), ale tu trzeba byłoby wystąpić z pozwem cywilnym z art. 23 i 24, a proces to koszty i ciężar dowodu spoczywa na Pani (art. 6),

• zalecam przedsądowe wystąpienie z żądaniem przeprosin lub zaniechania tych zachowań pod rygorem pozwu o naruszenie dóbr osobistych z żądaniem oficjalnych przeprosin. 

Podsumowanie – proponowane kroki

1. Zbierać dowody – dokumentować hałas, świadków, godziny.

2. Ponowić zawiadomienie do dzielnicowego, pisemnie – z żądaniem interwencji z art. 51 Kodeksu wykroczeń.

3. Zgłosić sprawę do zarządu wspólnoty – wystąpienie wspólne do gminy i/lub na zebranie wspólnoty.

4. Złożyć pismo do gminy – o rozwiązanie problemu na terenie zielonym (możliwość przekształcenia lub zagospodarowania).

5. W razie nasilenia konfliktu – rozważyć postępowanie cywilne o zakaz immisji lub ochronę dóbr osobistych.

Źródła:

1. Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz.U. 1964 nr 16 poz. 93

2. Ustawa z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń - Dz.U. 1971 nr 12 poz. 114