Szantaż intymnymi zdjęciami i nagraniami – co zrobić, gdy partner grozi publikacją?

Stan prawny: wrzesień 2026 r.

Co zrobić, gdy ktoś grozi publikacją intymnych zdjęć?

Nie trzeba czekać, aż zdjęcia lub nagrania rzeczywiście pojawią się w Internecie. Jeżeli sprawca już grozi publikacją, próbuje wymusić określone zachowanie albo uporczywie nęka, podstawą reakcji mogą być przepisy dotyczące groźby karalnej, zmuszania lub uporczywego nękania. Najpierw trzeba zabezpieczyć materiał, który pozwoli odtworzyć treść i kontekst gróźb.

1. nie kasuj wiadomości, e-maili, nagrań głosowych ani historii rozmów,
2. zachowaj całą korespondencję, a nie tylko pojedyncze zdania zawierające groźbę,
3. wykonaj zrzuty ekranu z widoczną datą, godziną, nazwą profilu, numerem telefonu lub innym identyfikatorem konta,
4. zapisz linki do profili, postów i materiałów oraz zachowaj oryginalne pliki, jeśli je posiadasz,
5. zanotuj treść gróźb wypowiedzianych ustnie, ich datę, miejsce oraz dane świadków,
6. zgłoś sprawę w jednostce Policji albo w prokuraturze,
7. przy przestępstwach ściganych na wniosek wyraźnie oświadcz, że wnosisz o ściganie sprawcy,
8. jeżeli materiał został opublikowany, po zabezpieczeniu dowodów zgłoś go także administratorowi portalu lub platformy.

Jeżeli groźby dotyczą publikacji w mediach społecznościowych, pomocne może być również omówienie szantażu zdjęciami na Facebooku. Samo usunięcie posta przez platformę nie zastępuje jednak zawiadomienia organów ścigania ani roszczeń wobec sprawcy.

Czy groźba publikacji intymnych zdjęć jest przestępstwem?

Szantaż zdjęciami lub nagraniami nie jest w Kodeksie karnym jednym odrębnym typem przestępstwa. Trzeba ustalić, co dokładnie robi sprawca, czego żąda i jakiego rodzaju materiały posiada. W zależności od okoliczności mogą znaleźć zastosowanie art. 190, art. 191, art. 190a albo art. 191a Kodeksu karnego.

Groźba karalna – art. 190 k.k.

Art. 190 § 1 k.k. przewiduje odpowiedzialność osoby, która grozi innej osobie popełnieniem przestępstwa na jej szkodę albo na szkodę osoby dla niej najbliższej, jeżeli groźba wzbudza uzasadnioną obawę, że zostanie spełniona. Za taki czyn grozi kara pozbawienia wolności do 3 lat.

W przypadku intymnych zdjęć art. 190 k.k. może mieć zastosowanie wtedy, gdy zapowiadane zachowanie samo stanowiłoby przestępstwo, na przykład sprawca grozi opublikowaniem w Internecie nagiego wizerunku bez zgody w sposób spełniający znamiona art. 191a k.k. Nie każda zapowiedź ujawnienia prywatnej informacji automatycznie jest więc groźbą karalną z art. 190 k.k. Znaczenie mają treść materiału, sposób planowanego udostępnienia i całokształt okoliczności.

Nie trzeba czekać na realizację groźby. Jeżeli jest konkretna, wiarygodna i wzbudza uzasadnioną obawę, można złożyć zawiadomienie jeszcze przed publikacją. Więcej praktycznych informacji zawiera również omówienie sytuacji, w której pojawia się groźba ujawnienia intymnych zdjęć lub nagrań.

Zmuszanie – art. 191 k.k.

Jeżeli sprawca używa przemocy lub groźby bezprawnej, aby zmusić inną osobę do określonego działania, zaniechania lub znoszenia, może odpowiadać na podstawie art. 191 § 1 k.k. Kara wynosi do 3 lat pozbawienia wolności. Typowym problemem jest uzależnianie niepublikowania materiałów od rezygnacji z alimentów, wycofania zawiadomienia, pozostania w związku, zapłaty pieniędzy albo milczenia.

Pojęcie groźby bezprawnej jest szersze niż groźba karalna z art. 190 k.k. Zgodnie z art. 115 § 12 k.k. obejmuje ono również określone groźby rozgłoszenia wiadomości uwłaczającej czci zagrożonego lub jego osoby najbliższej. Dlatego nawet wtedy, gdy zapowiadane udostępnienie konkretnego materiału nie spełniałoby wszystkich znamion art. 191a k.k., sposób wykorzystania groźby do wymuszenia zachowania może wymagać oceny pod kątem art. 191 k.k.

W takich sprawach ważny jest cel działania sprawcy. W zawiadomieniu trzeba napisać nie tylko, że padła groźba, lecz także czego sprawca żądał. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji takich jak szantaż i groźby w relacji oraz szantaż za milczenie.

Uporczywe nękanie – art. 190a k.k.

Jeżeli groźby są elementem powtarzających się zachowań – ciągłych wiadomości, nachodzenia, kontrolowania, tworzenia fałszywych profili, publikowania aluzji lub istotnego naruszania prywatności – może znaleźć zastosowanie art. 190a § 1 k.k. dotyczący uporczywego nękania. Podstawowy typ tego przestępstwa jest zagrożony karą pozbawienia wolności od 6 miesięcy do 8 lat.

Art. 190a § 2 k.k. obejmuje ponadto określone przypadki podszywania się pod inną osobę z wykorzystaniem jej wizerunku lub innych danych. Ściganie czynów z § 1 i § 2 następuje na wniosek pokrzywdzonego.

Kiedy rozpowszechnianie intymnych zdjęć jest przestępstwem z art. 191a k.k.?

Art. 191a § 1 k.k. obejmuje dwa różne zachowania. Po pierwsze, karalne jest utrwalanie wizerunku nagiej osoby albo osoby w trakcie czynności seksualnej przy użyciu wobec niej przemocy, groźby bezprawnej lub podstępu. Po drugie, przepis penalizuje rozpowszechnianie takiego wizerunku bez zgody osoby na nim przedstawionej. W obu przypadkach grozi kara pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat.

Przepis nie posługuje się ogólnym pojęciem „materiału intymnego”. Chroni konkretnie wizerunek nagiej osoby albo osoby w trakcie czynności seksualnej. Dlatego przy każdym zdjęciu lub filmie trzeba najpierw ustalić, co przedstawia materiał, a następnie w jaki sposób został pozyskany lub udostępniony.

Co oznacza „rozpowszechnianie”?

Najważniejszym problemem interpretacyjnym jest znaczenie słowa „rozpowszechnia”. Nie można utożsamiać go automatycznie z każdym przekazaniem materiału innej osobie. W dominującej wykładni wskazuje się, że rozpowszechnianie zakłada udostępnienie wizerunku szerszemu kręgowi odbiorców, a nie jedynie jednej lub kilku konkretnie oznaczonym osobom.

Typowym przykładem rozpowszechniania jest publikacja na ogólnodostępnej stronie internetowej, w mediach społecznościowych albo udostępnienie materiału w sposób umożliwiający zapoznanie się z nim szerszemu lub potencjalnie nieokreślonemu kręgowi osób. Przy zamkniętych grupach, komunikatorach i wiadomościach kierowanych do określonych odbiorców ocena zależy od rzeczywistego zakresu udostępnienia i okoliczności sprawy.

Jeżeli zdjęcie lub film zostanie wysłany wyłącznie jednej albo kilku z góry określonym osobom, nie należy kategorycznie przesądzać odpowiedzialności z art. 191a § 1 k.k. Aktualne brzmienie przepisu i dominująca wykładnia znamienia „rozpowszechnia” powodują w takich sytuacjach istotne wątpliwości. Nie oznacza to jednak, że takie działanie jest prawnie obojętne – może naruszać dobra osobiste, prywatność lub wizerunek, a zależnie od okoliczności może również wypełniać znamiona innych przestępstw.

Zjawisko bezprawnego publikowania materiałów seksualnych po zakończeniu relacji bywa potocznie określane jako revenge porn lub pornozemsta. To określenie opisuje zjawisko, ale samo w sobie nie przesądza kwalifikacji prawnej konkretnego czynu.

Zgoda na zrobienie zdjęcia a zgoda na publikację

Zgoda na wykonanie zdjęcia lub nagrania nie oznacza zgody na jego późniejsze rozpowszechnianie. Osoba może dobrowolnie zgodzić się na powstanie prywatnego materiału przeznaczonego wyłącznie dla partnerów, a jednocześnie nie wyrażać zgody na jego publikację w Internecie lub udostępnienie szerszemu kręgowi odbiorców.

Dla odpowiedzialności za rozpowszechnianie z art. 191a § 1 k.k. znaczenie ma zatem nie to, czy materiał pierwotnie wykonano za zgodą, lecz czy przedstawia on wizerunek określony w tym przepisie i czy następnie został bez zgody rozpowszechniony w rozumieniu prawa karnego.

Nagrywanie z ukrycia i podstęp

Pierwsza część art. 191a § 1 k.k. dotyczy utrwalania wizerunku nagiej osoby lub osoby w trakcie czynności seksualnej przy użyciu przemocy, groźby bezprawnej albo podstępu. W przypadku ukrytej kamery lub świadomego stworzenia u osoby pokrzywdzonej mylnego przekonania co do nagrywania trzeba więc ocenić, czy sposób działania sprawcy stanowił podstęp w rozumieniu tego przepisu.

Nie jest konieczne, aby materiał został później opublikowany, jeżeli już samo jego utrwalenie nastąpiło w warunkach określonych w art. 191a § 1 k.k. Jeżeli dodatkowo sprawca grozi publikacją, osobno ocenia się treść i cel tych gróźb.

Jak zabezpieczyć dowody szantażu zdjęciami?

W sprawach dotyczących gróźb i szantażu nagraniami pojedynczy zrzut ekranu może nie wystarczyć do pokazania całego przebiegu zdarzeń. Najlepiej zabezpieczyć pełną rozmowę, tak aby było widać kolejność wiadomości, żądania sprawcy, reakcje pokrzywdzonej osoby oraz informacje pozwalające zidentyfikować konto lub numer telefonu.

• zachowaj oryginalne wiadomości na telefonie lub koncie oraz wykonaj ich kopię,
• zrób zrzuty ekranu obejmujące datę, godzinę, nazwę użytkownika, adres profilu lub numer telefonu,
• jeżeli komunikator umożliwia eksport rozmowy, zachowaj również wyeksportowany plik,
• zapisz e-maile wraz z danymi nadawcy oraz załącznikami,
• zachowaj nagrania głosowe, linki, adresy stron i identyfikatory kont,
• jeżeli materiał został opublikowany, najpierw udokumentuj publikację, a dopiero później żądaj jej usunięcia,
• w przypadku gróźb ustnych sporządź możliwie szybko notatkę z datą, treścią wypowiedzi i danymi świadków.

Nie należy przerabiać plików ani ograniczać się do wyciętych fragmentów rozmowy, jeżeli można zachować oryginał. Kontekst często ma znaczenie dla ustalenia, czy groźba była poważna, czego domagał się sprawca i dlaczego obawa jej spełnienia była uzasadniona.

Jak zgłosić szantaż zdjęciami na Policji lub w prokuraturze?

Zawiadomienie można złożyć w jednostce Policji albo w prokuraturze. Nie trzeba samodzielnie przesądzać kwalifikacji prawnej. Najważniejsze jest dokładne opisanie faktów, chronologii, treści gróźb, celu działania sprawcy oraz posiadanych dowodów.

W zawiadomieniu warto wskazać:

• dane pokrzywdzonej osoby oraz dane sprawcy, jeżeli są znane,
• rodzaj relacji ze sprawcą i okoliczności konfliktu,
• jakie zdjęcia lub nagrania posiada sprawca i skąd je ma,
• kiedy, w jakiej formie i jakimi słowami groził ich publikacją,
• czego żądał w zamian za nieujawnianie materiałów,
• dlaczego obawa spełnienia groźby jest uzasadniona,
• listę dowodów: wiadomości, pliki, zrzuty ekranu, e-maile, linki, profile, numery telefonu i świadków,
• informację, czy doszło już do publikacji oraz gdzie materiał został udostępniony.

Przestępstwa z art. 190 § 1, art. 191 § 1, art. 190a § 1 i 2 oraz art. 191a k.k. są co do zasady ścigane na wniosek pokrzywdzonego. Dlatego przy składaniu zawiadomienia warto jednoznacznie oświadczyć: „Wnoszę o ściganie sprawcy”. Po złożeniu wymaganego wniosku postępowanie jest prowadzone z urzędu.

W odniesieniu do groźby karalnej z art. 190 § 1 k.k. Kodeks postępowania karnego przewiduje dodatkowo wyjątek. Postępowanie może zostać wszczęte i prowadzone mimo braku wniosku, jeżeli istnieje duże prawdopodobieństwo, że pokrzywdzony nie składa go z obawy przed odwetem, albo gdy przemawia za tym interes społeczny. Nie ma jednak powodu, aby pokrzywdzona osoba, która chce ścigania sprawcy, pozostawiała tę kwestię niejasną – najlepiej wniosek wyrazić wprost.

Można również zwrócić uwagę organów na ryzyko usunięcia danych lub szybkiego rozpowszechnienia materiałów i wskazać urządzenia, konta oraz nośniki, na których mogą znajdować się dowody. O sposobie ich zabezpieczenia i konkretnych czynnościach procesowych decydują jednak organy prowadzące postępowanie.

Jak usunąć opublikowane zdjęcia i chronić dobra osobiste?

Postępowanie karne nie wyłącza ochrony cywilnej. Wizerunek, prywatność i cześć należą do dóbr osobistych chronionych przez art. 23 i 24 Kodeksu cywilnego. Jeżeli dobro osobiste jest zagrożone, można żądać zaniechania bezprawnego działania, a po naruszeniu również podjęcia czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, na przykład usunięcia materiałów lub złożenia odpowiedniego oświadczenia.

Jeżeli naruszenie dobra osobistego spowodowało krzywdę, podstawę żądania zadośćuczynienia pieniężnego stanowi art. 448 Kodeksu cywilnego. Jeżeli powstała również szkoda majątkowa, możliwe jest dochodzenie jej naprawienia na zasadach przewidzianych w prawie cywilnym.

W sprawach dotyczących wizerunku znaczenie ma również art. 81 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, zgodnie z którym rozpowszechnianie wizerunku co do zasady wymaga zezwolenia osoby na nim przedstawionej, z wyjątkami określonymi w ustawie.

Jeżeli materiał trafił na portal, serwis społecznościowy lub inną platformę, należy po zabezpieczeniu dowodów zgłosić naruszenie administratorowi i zażądać usunięcia treści. Takie zgłoszenie nie zastępuje działań wobec sprawcy. Nawet gdy przekazanie materiału ograniczonej liczbie konkretnych osób nie pozwala jednoznacznie zastosować art. 191a k.k., nadal może dojść do naruszenia dóbr osobistych i odpowiedzialności cywilnej.

Film z porodu i wizerunek dziecka – jaka ochrona przysługuje?

Określenie „materiał intymny” nie jest znamieniem art. 191a k.k. Przepis dotyczy konkretnie wizerunku nagiej osoby albo osoby w trakcie czynności seksualnej. Poród sam w sobie nie jest czynnością seksualną. Film z porodu może jednak zawierać nagi wizerunek osoby rodzącej, dlatego przy jego publikacji trzeba ocenić rzeczywistą treść nagrania i sposób jego udostępnienia.

Nawet jeśli w konkretnym przypadku art. 191a k.k. nie znajdzie zastosowania, upublicznienie filmu z porodu bez zgody może stanowić poważne naruszenie prywatności, wizerunku i innych dóbr osobistych. Szczególnie wrażliwy charakter sytuacji medycznej i rodzinnej ma znaczenie przy ocenie bezprawności i skutków naruszenia.

Osobno należy ocenić wizerunek dziecka. Wykonywanie władzy rodzicielskiej musi uwzględniać dobro dziecka, a publikowanie materiałów pokazujących dziecko w sytuacji intymnej, medycznej lub głęboko prywatnej może naruszać jego dobra osobiste. W razie sporu między rodzicami lub zagrożenia dobra dziecka oprócz ochrony cywilnej mogą mieć znaczenie także przepisy prawa rodzinnego.

Najczęstsze pytania o szantaż intymnymi zdjęciami i nagraniami

Czy muszę czekać, aż partner opublikuje zdjęcia?

Nie. Jeżeli sprawca już grozi publikacją, próbuje wymusić określone zachowanie albo uporczywie nęka, można zgłosić sprawę przed pojawieniem się materiałów w Internecie. Konkretna kwalifikacja zależy od treści groźby, celu sprawcy i okoliczności.

Czy wysłanie intymnego filmu jednej osobie zawsze jest przestępstwem z art. 191a k.k.?

Nie można tego automatycznie przyjąć. Dominująca wykładnia pojęcia „rozpowszechniania” powoduje wątpliwości, gdy materiał trafia wyłącznie do jednej albo kilku konkretnie oznaczonych osób. Inaczej wygląda publikacja skierowana do szerszego lub potencjalnie nieokreślonego kręgu odbiorców. Niezależnie od art. 191a takie udostępnienie może naruszać dobra osobiste i prowadzić do innych konsekwencji prawnych.

Czy zgoda na zrobienie zdjęcia oznacza zgodę na jego publikację?

Nie. Zgoda na wykonanie lub posiadanie prywatnego zdjęcia czy filmu nie jest zgodą na jego późniejsze rozpowszechnianie. Dla odpowiedzialności z art. 191a k.k. trzeba jednak dodatkowo ustalić, czy materiał przedstawia wizerunek wskazany w tym przepisie oraz czy doszło do „rozpowszechniania” w znaczeniu prawa karnego.

Czy sprawa jest ścigana z urzędu?

Art. 190 § 1, art. 191 § 1, art. 190a § 1 i 2 oraz art. 191a k.k. co do zasady wymagają wniosku pokrzywdzonego o ściganie. Po jego złożeniu postępowanie prowadzi się z urzędu. W przypadku art. 190 § 1 k.k. istnieje dodatkowy wyjątek pozwalający prowadzić sprawę bez wniosku w sytuacjach określonych w art. 12 § 4 Kodeksu postępowania karnego.

Czy groźby partnera odbierają mi prawo do dochodzenia alimentów?

Nie. Groźby nie pozbawiają prawa do dochodzenia alimentów. Jeżeli sprawca uzależnia niepublikowanie materiałów od rezygnacji z pozwu, wycofania żądania lub innego zachowania, trzeba dokładnie opisać ten cel w zawiadomieniu, ponieważ może mieć znaczenie dla oceny zmuszania z art. 191 k.k.

Podstawa prawna i źródła

• Kodeks karny, w szczególności art. 115 § 12, art. 190, art. 190a, art. 191 i art. 191a – aktualny tekst dostępny w Elektronicznym Dzienniku Ustaw: ELI, Kodeks karny.
• Kodeks postępowania karnego, w szczególności art. 12 dotyczący ścigania na wniosek – aktualny tekst dostępny w Elektronicznym Dzienniku Ustaw: ELI, Kodeks postępowania karnego.
• Kodeks cywilny, w szczególności art. 23, 24 i 448 – tekst jednolity ogłoszony w Dz.U. z 2026 r. poz. 795: ELI, Kodeks cywilny.
• Ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych, w szczególności art. 81 dotyczący rozpowszechniania wizerunku – tekst jednolity: ELI, prawo autorskie.
• Wyrok Sądu Najwyższego z 13 kwietnia 2016 r., sygn. II KK 304/15, dotyczący art. 191a k.k. i rozpowszechniania wizerunku za pomocą mediów elektronicznych: orzeczenie Sądu Najwyższego.
• Magdalena Kowalewska-Łukuć, „Rozpowszechnianie wizerunku nagiej osoby lub osoby w trakcie czynności seksualnej bez jej zgody – rozważania o zakresie kryminalizacji”, Prawo w Działaniu. Sprawy Karne 61/2025, DOI 10.32041/pwd.6102 – opracowanie dotyczące wykładni znamienia „rozpowszechnia” w art. 191a § 1 k.k.: Instytut Wymiaru Sprawiedliwości.