.
Udzieliliśmy ponad 139,9 tys. porad prawnych i mamy 15 605 opinii Klientów
Lato-2026
Zadaj pytanie » Zadaj pytanie »
Lato-2026

Oskarżenie małoletniego o czyn karalny art. 200 § 3 Kodeksu karnego

• Data publikacji: 30-11-2025 • Autor: Radca prawny Katarzyna Talkowska-Szewczyk

Moja córka została oskarżona o to, iż rok temu, mając 15 lat, wysłała nieznanej jej osobie zdjęcia pornograficzne. Tą osobą okazał się małoletni poniżej 15. roku życia. Dostałyśmy wezwanie do sądu rodzinnego z oskarżeniem o czyn karalny art. 200 § 3 Kodeksu karnego. Córka obecnie jest w drugiej klasie liceum, załamana jest tą całą sytuację. Jest uczennicą wzorową, z którą do tej pory nie miałam żadnych problemów. Jak sąd może się ustosunkować do tej sprawy i jaką karę córka może dostać za głupi, młodzieńczy, jednorazowy czyn?


Masz podobny problem? Kliknij tutaj i zadaj pytanie. Pomagamy w podobnych sprawach.

Oskarżenie małoletniego o czyn karalny art. 200 § 3 Kodeksu karnego

Postępowanie związane z demoralizacją

Uprzejmie informuję, że podstawą prawną do udzielenia odpowiedzi na zadane pytanie jest ustawa z dnia 9 czerwca 2022 r. o wspieraniu i resocjalizacji nieletnich (Dz. U. z 2022 r., poz. 1700). Bardzo ważne są początkowe przepisy ustawy, tj. art. 1 ust. 1, który stanowi, że „przepisy ustawy stosuje się w zakresie:

 

1) postępowania w sprawach o demoralizację - wobec osób, które ukończyły 10 lat i nie są pełnoletnie;

2) postępowania w sprawach o czyny karalne – wobec osób, które dopuściły się takiego czynu po ukończeniu 13 lat, ale przed ukończeniem 17 lat;

3) wykonywania środków wychowawczych, środka leczniczego lub środka poprawczego – wobec osób, względem których środki te zostały orzeczone, nie dłużej jednak niż do ukończenia przez te osoby 21 lat, chyba że niniejsza ustawa stanowi inaczej”.

 

Nadto istotne znaczenie ma ust. 2, który stanowi, że „ilekroć w ustawie jest mowa o:

 

1) nieletnich – rozumie się przez to osoby, o których mowa w ust. 1;
2) czynie karalnym – rozumie się przez to czyn zabroniony przez ustawę jako:
a) przestępstwo lub przestępstwo skarbowe albo
b) wykroczenie lub wykroczenie skarbowe;

3) czynie zabronionym – rozumie się przez to zachowanie o znamionach określonych w ustawie karnej”.

 

Zgodnie z art. 2 ustawy o wspieraniu i resocjalizacji nieletnich „przewidziane w ustawie działania podejmuje się w przypadkach, gdy nieletni wykazuje przejawy demoralizacji lub dopuścił się czynu karalnego”. W przepisie tym zostały określone dwie podstawy materialnoprawne uzasadniające podejmowanie działań w oparciu o regulację zawartą w ustawie o wspieraniu i resocjalizacji nieletnich wobec dzieci i młodzieży tzw. problemowej o statusie nieletnich. Przepis ten dokonuje jednocześnie rozdziału zakresów stosowania przepisów ustawy o wspieraniu i resocjalizacji nieletnich i przepisów Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, które uzasadniają ingerowanie w życie dziecka (osoby małoletniej) przez ingerencję w sprawowanie władzy rodzicielskiej, gdy dobro dziecka jest zagrożone. W tych wszystkich wypadkach, gdy małoletni nie przejawia demoralizacji, ale jest nią zagrożony, możliwe jest jedynie wszczęcie przez sąd rodzinny postępowania opiekuńczego, w szczególności na podstawie art. 109 Kodeksu rodzinnego. Natomiast w wypadkach, gdy nieletni wykazuje przejawy demoralizacji lub dopuścił się czynu karalnego, jest to podstawa do podjęcia przez sąd rodzinny działań na podstawie przepisów ustawy o wspieraniu i resocjalizacji nieletnich. 

 

Wykazywanie przejawów demoralizacji jako podstawa podejmowania działań w oparciu o ustawę o wspieraniu i resocjalizacji nieletnich jest łączone w szczególności z takimi zachowaniami nagannymi, jak: dopuszczenie się czynu zabronionego, naruszenie zasad współżycia społecznego, uchylanie się od obowiązku szkolnego lub obowiązku nauki, używanie alkoholu, środków odurzających, substancji psychotropowych, ich prekursorów, środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych, uprawianie nierządu. Wyżej wskazane sytuacje są to najczęstsze przejawy demoralizacji wykazywane współcześnie przez dzieci i młodzież o statusie nieletnich, co nie oznacza, że nie mogą to być także inne zachowania naganne niewymienione w ustawie. Podkreślić bowiem należy, że katalog zachowań wymienionych art. 4 jako przejawy demoralizacji ma charakter otwarty, a nie zamknięty.

Masz problem prawny? Kliknij tutaj i zapytaj prawnika ›

Czyn popełniony przez nastolatkę

Ważne są również dyrektywy wymiaru kary, wskazane w art. 3 ust. 1 ustawy: „w sprawie nieletniego należy kierować się przede wszystkim jego dobrem, dążąc do osiągnięcia korzystnych zmian w osobowości i zachowaniu się nieletniego oraz zmierzając w miarę potrzeby do prawidłowego spełniania przez rodziców lub opiekuna ich obowiązków wobec nieletniego, uwzględniając przy tym interes społeczny”. Nadto w oparciu o ust. 2 „w postępowaniu z nieletnim bierze się pod uwagę właściwości i warunki osobiste nieletniego, w szczególności wiek, stan zdrowia, poziom rozwoju psychicznego i fizycznego, cechy charakteru oraz sytuację rodzinną nieletniego, warunki wychowawcze i charakter środowiska, przyczyny i stopień demoralizacji, w tym rodzaj czynu zabronionego, a także sposób i okoliczności jego popełnienia oraz rodzaj czynu karalnego, a także sposób i okoliczności jego popełnienia”.

Potrzebujesz pomocy prawnika? Kliknij tutaj i opisz swój problem ›

Kara za wysłanie nagich zdjęć

Jeżeli chodzi o środki, które sąd może zastosować, to są one wymienione w dalszych przepisach ustawy. Zgodnie z art. 6 „wobec nieletniego mogą być stosowane środki wychowawcze, środek leczniczy oraz środek poprawczy. Wobec nieletniego kara może być orzeczona tylko w przypadkach określonych w ustawie, jeżeli inne środki nie są w stanie zapewnić resocjalizacji nieletniego”.

 

W art. 7 wymieniono środki wychowawcze, które mogą być zastosowane, a są to:

 
  1. „upomnienie;
  2. zobowiązanie do określonego postępowania, a zwłaszcza do naprawienia wyrządzonej szkody w całości albo w części, do zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, do wykonania prac społecznych, do przeproszenia pokrzywdzonego, do podjęcia nauki lub pracy, do uczestniczenia w odpowiednich zajęciach o charakterze wychowawczym, terapeutycznym, w szczególności terapii uzależnień, psychoterapii, psychoedukacji, lub szkoleniowym, do powstrzymania się od przebywania w określonych środowiskach lub miejscach, do powstrzymania się od kontaktowania się z pokrzywdzonym lub innymi osobami w określony sposób lub do zaniechania używania substancji psychoaktywnej;
  3. nadzór odpowiedzialny rodziców albo opiekuna nieletniego;
  4. nadzór organizacji społecznej, w tym organizacji pozarządowej, której celem statutowym jest praca z nieletnimi o charakterze wychowawczym, terapeutycznym lub szkoleniowym, zapobieganie demoralizacji nieletnich lub pomoc w readaptacji społecznej nieletnich, pracodawcy albo osoby godnej zaufania udzielających poręczenia za nieletniego;
  5. nadzór kuratora sądowego;
  6. skierowanie do ośrodka kuratorskiego, a także do organizacji społecznej, w tym organizacji pozarządowej, lub instytucji zajmujących się pracą z nieletnimi o charakterze wychowawczym, terapeutycznym lub szkoleniowym, po uprzednim porozumieniu się z tą organizacją lub instytucją;
  7. zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów albo pojazdów określonego rodzaju;
  8. przepadek przedmiotów pochodzących z czynu zabronionego, przepadek przedmiotów, które służyły lub były przeznaczone do popełnienia czynu zabronionego, przepadek równowartości przedmiotów pochodzących z czynu zabronionego lub przedmiotów, które służyły lub były przeznaczone do popełnienia czynu zabronionego, przepadek przedmiotów, których wytwarzanie, posiadanie, obrót, przesyłanie, przenoszenie, przewóz lub przechowywanie jest zabronione, przepadek przedsiębiorstwa albo jego równowartości, przepadek korzyści majątkowej albo jej równowartości lub przepadek przedmiotów czynów zabronionych;
  9. umieszczenie w rodzinie zastępczej zawodowej specjalistycznej, która ukończyła szkolenie przygotowujące do sprawowania opieki nad nieletnim, zwanej dalej »rodziną zastępczą zawodową”;
  10. umieszczenie w młodzieżowym ośrodku wychowawczym;
  11. umieszczenie w okręgowym ośrodku wychowawczym”.
 
W art. 8 wskazano na możliwość zastosowania środka leczniczego, którym jest umieszczenie w zakładzie leczniczym, w którym są udzielane nieletnim świadczenia zdrowotne z zakresu opieki psychiatrycznej lub leczenia uzależnień, zwanym dalej „zakładem leczniczym”.
 
Natomiast w art. 9 wskazano na środek poprawczy, tj. umieszczenie w zakładzie poprawczym.
 
Sąd również ma możliwość w oparciu o art. 14 umieszczenia nieletniego w okręgowym ośrodku wychowawczym nieletniego, który dopuścił się czynu karalnego, o którym mowa w art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. a, jeżeli przemawiają za tym stopień demoralizacji nieletniego oraz rodzaj czynu karalnego, sposób i okoliczności jego popełnienia, zwłaszcza gdy inne środki wychowawcze okazały się nieskuteczne lub nie rokują resocjalizacji nieletniego. W szczególnie uzasadnionym przypadku sąd rodzinny może orzec umieszczenie w okręgowym ośrodku wychowawczym nieletniego, który dopuścił się czynu karalnego, o którym mowa w art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. b, jeżeli przemawiają za tym stopień demoralizacji nieletniego oraz rodzaj czynu karalnego, sposób i okoliczności jego popełnienia, w tym w szczególności chuligański charakter czynu karalnego, działanie w sposób zasługujący na szczególne potępienie, działanie pod wpływem substancji psychoaktywnej, popełnienie czynu karalnego na szkodę osoby bezradnej, niepełnosprawnej, chorej lub w podeszłym wieku, zwłaszcza gdy inne środki wychowawcze okazały się nieskuteczne lub nie rokują resocjalizacji nieletniego.
 
Natomiast w oparciu o art. 15 ust. 1 sąd może umieścić nieletniego w zakładzie poprawczym. W oparciu o ust. 1 „sąd rodzinny może orzec umieszczenie w zakładzie poprawczym nieletniego, który dopuścił się czynu karalnego, o którym mowa w art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. a, jeżeli przemawiają za tym wysoki stopień demoralizacji nieletniego oraz rodzaj czynu karalnego, sposób i okoliczności jego popełnienia, zwłaszcza gdy środki wychowawcze okazały się nieskuteczne lub nie rokują resocjalizacji nieletniego”.
 
Sąd rodzinny w oparciu o art. 18 może nałożyć również pewne obowiązki na rodziców. W oparciu o art. 1 ust. 1 „sąd rodzinny może:
 
„1) zobowiązać rodziców albo opiekuna nieletniego do poprawy warunków wychowawczych, bytowych lub zdrowotnych nieletniego, a także do ścisłej współpracy ze szkołą, do której nieletni uczęszcza, z poradnią psychologiczno-pedagogiczną, w tym w razie potrzeby wykonania odpowiedniej diagnozy nieletniego, oraz z podmiotem wykonującym działalność leczniczą;
2) zobowiązać rodziców albo opiekuna nieletniego do współpracy z młodzieżowym ośrodkiem socjoterapii w zakresie realizacji obowiązku nauki przez nieletniego, jego socjoterapii i pomocy psychologiczno-pedagogicznej;
3) zobowiązać rodziców albo opiekuna nieletniego do naprawienia w całości albo w części szkody wyrządzonej przez nieletniego lub do zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.
2. Zobowiązując rodziców albo opiekuna nieletniego do naprawienia szkody lub do zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, sąd określa sposób i termin wykonania tych zobowiązań.
3. Sąd rodzinny może określić sposób kontrolowania wykonywania środka, o którym mowa w ust. 1.
4. Zobowiązując kuratora sądowego do kontrolowania wykonywania środka, o którym mowa w ust. 1, sąd rodzinny określa częstotliwość składania informacji z wykonywania tego środka”.
Kliknij tutaj i zapytaj prawnika online ›

Obrona córki przed sądem

To co mogłabym doradzić, to:

 

  • jeżeli córka się dobrze uczy, ma prawidłowe zachowanie w szkole, to poprosić o opinię wychowawcę klasy celem złożenia do sądu,
  • złożyć wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka wychowawcy klasy,
  • odbyć konsultacje psychologiczną z dzieckiem, żeby wskazać, że reakcja rodziców była natychmiastowa po takiej sytuacji, i gdy psycholog wskaże na konieczność terapii dziecka, to wskazać przed sądem, że córka będzie pod opieką psychologa,
  • zapisać córkę na wolontariat – żeby wskazać, że nie jest zdemoralizowana.

 

Takie działania na pewno odniosą pozytywne skutki przed sądem i spowodują orzeczenie jak najmniej dolegliwego środka, o co trzeba wnosić.

Podsumowanie

sytuacja, w której nastolatka została oskarżona o czyn karalny na podstawie art. 200 § 3 Kodeksu karnego, może zakończyć się zastosowaniem przez sąd środków wychowawczych, takich jak nadzór kuratora, upomnienie czy obowiązek uczestnictwa w zajęciach edukacyjnych. Kluczowe w obronie córki jest wykazanie jej dotychczasowego wzorowego zachowania, dobrej opinii w szkole oraz zaangażowania w działania naprawcze, np. poprzez wolontariat czy współpracę z psychologiem. Sąd kieruje się przede wszystkim dobrem nieletniego, dlatego istotne jest przedstawienie okoliczności łagodzących i działań mających na celu zapobieganie dalszym negatywnym zachowaniom.

Oferta porad prawnych

Skorzystaj z profesjonalnych porad prawnych online, dostępnych z wygody Twojego domu. Oferujemy szybkie i rzetelne wsparcie w sprawach cywilnych, rodzinnych, spadkowych i gospodarczych. Nasi doświadczeni prawnicy udzielą jasnych odpowiedzi na Twoje pytania, pomogą w sporządzaniu dokumentów i wskażą najlepsze rozwiązania prawne. Bez zbędnych formalności – wystarczy skontaktować się z nami online, by otrzymać fachową pomoc wtedy, gdy jej potrzebujesz.

Źródła:

1. Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz.U. 1997 nr 88 poz. 553
2. Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz.U. 1997 nr 89 poz. 555
3. Ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy - Dz.U. 1964 nr 9 poz. 59

Nie znalazłeś odpowiedzi na swoje pytania? Opisz nam swoją sprawę, wypełniając  formularz poniżej  ▼▼▼. Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje.

Zapytaj prawnika - porady prawne online

Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje!
Wycenę wyślemy do 1 godziny

O autorze: Radca prawny Katarzyna Talkowska-Szewczyk

Członek Okręgowej Izby Radców Prawnych we Wrocławiu.

Absolwentka Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii Uniwersytetu Wrocławskiego oraz studiów podyplomowych – Prawo medyczne i bioetyka na Uniwersytecie Jagiellońskim na Wydziale Prawa i Administracji w Krakowie. Radca prawny z wieloletnim doświadczeniem zawodowym zdobywanym w kancelariach prawnych będących liderami w branżach medycznych, odszkodowawczych oraz windykacyjnych. Aktywność zawodową łączy z działalnością pro bono na rzecz organizacji pozarządowych. Posiada umiejętności lingwistyczne poparte certyfikatami. Od 1 października 2019 roku rozpoczęła studia doktoranckie na Uniwersytecie Wrocławskim w Zakładzie Postępowania Cywilnego. Przedmiotem naukowych zainteresowań i badań jest prawo medyczne. Nieustannie podnosi swoje kompetencje zawodowe uczestnicząc w konferencjach, seminariach i szkoleniach. Specjalizacja: prawo medyczne, prawo cywilne (prawo pracy, prawo rodzinne), prawo oświatowe oraz ochrona danych osobowych.

https://www.linkedin.com/in/paulina-olejniczak-suchodolska-84b981171/


.

»Podobne materiały

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Porad przez Internet udzielają
prawnicy z dużym doświadczeniem.

Zapytaj prawnika

Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje!
Wycenę wyślemy do 1 godziny

porady spadkowe

prawo-budowlane.info

odpowiedziprawne.pl

Paragraf jako alternatywne logo serwisu