Groźba upublicznienia nagich zdjęć

Stan prawny uwzględniony w aktualizacji: 3 lipca 2026 r.

Groźba ujawnienia nagich zdjęć - od czego zacząć?

W opisanej sytuacji kluczowe są dwie kwestie. Po pierwsze, znajoma przekazała zdjęcia w zaufaniu i na użytek prywatnej korespondencji, a to nie daje nikomu prawa do dalszego rozpowszechniania jej intymnego wizerunku. Po drugie, regularne SMS-y z zapowiedzią ujawnienia sprawy mężowi lub użycia jej w postępowaniu rozwodowym mogą naruszać jej prywatność, poczucie bezpieczeństwa i cześć.

Nie ma decydującego znaczenia to, że znajoma nigdy nie spotkała się z mężczyzną. Może to być ważne dowodowo, jeżeli ktoś fałszywie sugeruje romans fizyczny, ale problem prawny polega przede wszystkim na grożeniu ujawnieniem treści intymnych i wywieraniu presji psychicznej.

Najbezpieczniej nie odpowiadać emocjonalnie na wiadomości, nie kasować SMS-ów i nie wdawać się w rozmowy, które mogłyby utrudnić późniejszą ocenę sprawy. Warto natomiast wysłać jedno spokojne, zachowane w dowodach żądanie zaprzestania kontaktu oraz jasne oświadczenie, że pokrzywdzona nie wyraża zgody na ujawnianie, przesyłanie ani publikowanie zdjęć lub informacji z prywatnej korespondencji.

Groźby przez SMS a odpowiedzialność karna

W prawie karnym trzeba odróżnić kilka możliwych kwalifikacji. Art. 190 Kodeksu karnego dotyczy groźby popełnienia przestępstwa na szkodę pokrzywdzonego lub osoby mu najbliższej, jeżeli groźba wzbudza uzasadnioną obawę, że będzie spełniona. Jeżeli więc ktoś zapowiada rozpowszechnienie nagich zdjęć bez zgody osoby widocznej na zdjęciach, może to być odczytywane jako zapowiedź czynu zabronionego z art. 191a Kodeksu karnego.

Art. 191 Kodeksu karnego dotyczy natomiast zmuszania innej osoby do określonego działania, zaniechania lub znoszenia przez przemoc albo groźbę bezprawną. Groźbą bezprawną jest między innymi groźba rozgłoszenia wiadomości uwłaczającej czci zagrożonego lub osoby mu najbliższej. Jeżeli więc sprawczyni grozi ujawnieniem intymnych informacji po to, aby wymusić określone zachowanie, zerwanie kontaktu, milczenie, spotkanie, przeprosiny, pieniądze albo inne ustępstwo, sprawa może wykraczać poza zwykły konflikt prywatny.

Osobno trzeba ocenić art. 190a Kodeksu karnego, czyli uporczywe nękanie. Powtarzające się wiadomości, nawet wysyłane raz w tygodniu, mogą mieć znaczenie, jeżeli przez swoją treść, czas trwania i kontekst wzbudzają uzasadnione poczucie zagrożenia, poniżenia lub udręczenia albo istotnie naruszają prywatność pokrzywdzonej.

Rozpowszechnienie nagich zdjęć bez zgody

Najpoważniejszym elementem sprawy jest ryzyko ujawnienia zdjęć. Art. 191a § 1 Kodeksu karnego przewiduje odpowiedzialność za utrwalanie wizerunku nagiej osoby lub osoby w trakcie czynności seksualnej przy użyciu przemocy, groźby bezprawnej albo podstępu, a także za rozpowszechnianie takiego wizerunku bez zgody osoby przedstawionej. Sankcja wynosi od 3 miesięcy do 5 lat pozbawienia wolności.

W praktyce oznacza to, że osoba, która weszła w posiadanie prywatnych zdjęć, nie może ich wysyłać małżonkowi, znajomym, pracodawcy, rodzinie ani publikować w mediach społecznościowych. Zgoda na przesłanie zdjęcia jednej osobie nie jest zgodą na dalsze udostępnianie. Ściganie przestępstwa z art. 191a Kodeksu karnego następuje na wniosek pokrzywdzonego, dlatego w zawiadomieniu warto wyraźnie napisać: "wnoszę o ściganie sprawcy".

Jeżeli zdjęcia zostały już gdziekolwiek przesłane albo opublikowane, trzeba możliwie szybko zabezpieczyć dowód publikacji: adres strony, nazwę profilu, datę, godzinę, zrzuty ekranu, dane odbiorców oraz informację, kto mógł mieć dostęp do zdjęć. W pilnych przypadkach można rozważyć także cywilny wniosek o zabezpieczenie roszczenia, na przykład o zakaz dalszego rozpowszechniania zdjęć na czas procesu.

Czy niespełniona groźba wystarczy do zgłoszenia sprawy?

Tak, w wielu przypadkach nie trzeba czekać, aż groźba zostanie spełniona. Przy groźbie karalnej istotne jest to, czy u pokrzywdzonej powstała rzeczywista obawa, że groźba może zostać wykonana, i czy ta obawa jest uzasadniona okolicznościami. Nie jest konieczne wykazanie, że sprawca na pewno miał techniczną możliwość natychmiastowego spełnienia groźby.

W orzecznictwie podkreśla się, że forma groźby nie musi ograniczać się do słów wypowiedzianych osobiście. Może wynikać także z pisma, wiadomości elektronicznej, gestu albo innego zachowania, jeżeli dla pokrzywdzonego jest zrozumiałe, jaką zapowiedź zawiera. Ten kierunek wynika między innymi z wyroku Sądu Najwyższego z 24 sierpnia 1987 r., sygn. I KR 225/87.

Również postanowienie Sądu Najwyższego z 15 lutego 2007 r., sygn. IV KK 273/06, akcentuje, że przestępstwo groźby karalnej chroni wolność psychiczną człowieka, czyli poczucie bezpieczeństwa i wolność od strachu. Dlatego w zawiadomieniu warto opisać nie tylko treść SMS-ów, lecz także ich wpływ na życie pokrzywdzonej: stres, obawę przed publikacją, konieczność zmiany numeru, blokowanie kontaktu czy lęk przed kontaktem z rodziną.

Jak zgłosić groźby i co dołączyć do zawiadomienia?

Zawiadomienie można złożyć pisemnie albo ustnie do protokołu na policji lub w prokuraturze. W piśmie należy chronologicznie opisać, od kiedy przychodzą wiadomości, z jakiego numeru, jaka jest ich treść, czego dotyczą zdjęcia, kto mógł mieć do nich dostęp i dlaczego pokrzywdzona obawia się spełnienia gróźb.

Do zawiadomienia warto dołączyć wydruki albo zrzuty ekranu SMS-ów, zapis numeru telefonu, potwierdzenie dat i godzin, kopię korespondencji z mężczyzną, informację o tym, że zdjęcia zostały przekazane wyłącznie prywatnie, oraz ewentualne dane świadków. Nie należy przerabiać ani skracać zrzutów ekranu; lepiej zachować pełny kontekst rozmowy.

W sprawach ściganych na wniosek pokrzywdzonego trzeba taki wniosek wyraźnie złożyć. Dotyczy to między innymi naruszenia intymności seksualnej z art. 191a Kodeksu karnego oraz, co do zasady, uporczywego nękania z art. 190a § 1 i 2. W sprawie groźby z art. 190 § 1 Kodeksu karnego aktualne przepisy postępowania karnego przewidują szczególne rozwiązanie: w określonych sytuacjach postępowanie może być wszczęte i prowadzone mimo braku wniosku, jeżeli brak wniosku wynika z obawy przed odwetem albo przemawia za tym interes społeczny.

Ochrona dóbr osobistych i wpisy w Internecie

Niezależnie od drogi karnej pokrzywdzona może korzystać z ochrony cywilnej. Prywatność, cześć, godność, wizerunek i tajemnica korespondencji są dobrami osobistymi chronionymi przez art. 23 i 24 Kodeksu cywilnego. Jeżeli ktoś grozi ich naruszeniem albo już je naruszył, można żądać zaniechania, usunięcia skutków, przeprosin, zadośćuczynienia pieniężnego albo zapłaty odpowiedniej sumy na wskazany cel społeczny.

Jeżeli sprawczyni opublikuje wpis w mediach społecznościowych, wyśle zdjęcia znajomym albo opisze sytuację w sposób poniżający, może dojść również do zniesławienia lub zniewagi. Zniesławienie z art. 212 Kodeksu karnego jest zasadniczo ścigane z oskarżenia prywatnego, dlatego przed wszczęciem takiego postępowania trzeba ocenić, czy zarzut ma charakter pomawiający w rozumieniu prawa karnego, a nie tylko przykry lub konfliktowy.

Groźba wezwania na rozprawę rozwodową

Sama informacja, że ktoś może zostać świadkiem w sprawie rozwodowej, nie jest automatycznie przestępstwem. Trzeba jednak pamiętać, że świadka wzywa sąd, a nie prywatna osoba. Strona postępowania może co najwyżej zgłosić wniosek dowodowy, a sąd ocenia, czy dana osoba ma zostać wezwana i na jakie okoliczności.

Jeżeli zapowiedź "wezwania na rozwód" jest używana wyłącznie jako narzędzie zastraszenia, poniżenia albo wymuszenia określonego zachowania, należy opisać ten kontekst w zawiadomieniu. W razie otrzymania rzeczywistego wezwania z sądu sprawę trzeba potraktować osobno: stawić się albo usprawiedliwić niestawiennictwo zgodnie z pouczeniem, a na pytania odpowiadać zgodnie z prawdą.

Jak powstrzymać osobę grożącą ujawnieniem zdjęć?

Najczęściej warto połączyć działania dowodowe, karne i cywilne. Pierwszym krokiem jest zabezpieczenie wiadomości i danych sprawcy. Drugim - jednoznaczne wezwanie do zaprzestania kontaktu oraz zakazania rozpowszechniania zdjęć. Trzecim - zawiadomienie organów ścigania, jeżeli groźby trwają, są poważne albo dotyczą intymnego wizerunku.

W piśmie przedsądowym można wskazać, że dalsze wiadomości będą traktowane jako dowód uporczywego nękania, a jakiekolwiek przesłanie lub publikacja zdjęć będzie zgłoszona jako naruszenie intymności seksualnej i dóbr osobistych. Taki dokument powinien być rzeczowy, bez gróźb odwetowych i bez wdawania się w ocenę życia prywatnego drugiej strony.

Jeżeli istnieje ryzyko natychmiastowej publikacji zdjęć, warto działać szybko. W praktyce opóźnienie bywa najgroźniejsze, bo po rozpowszechnieniu zdjęć w Internecie usunięcie wszystkich kopii może być trudne, nawet gdy sprawca poniesie odpowiedzialność.

FAQ

Źródła

• Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - w szczególności art. 115 § 12, art. 190, art. 190a, art. 191, art. 191a i art. 212.
• Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - w szczególności art. 12 i art. 304.
• Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - w szczególności art. 23, art. 24 i art. 448.
• Wyrok Sądu Najwyższego z 24 sierpnia 1987 r., I KR 225/87 - dotyczący możliwych form wyrażenia groźby.
• Postanowienie Sądu Najwyższego z 15 lutego 2007 r., IV KK 273/06 - dotyczące ochrony wolności psychicznej i poczucia bezpieczeństwa przy groźbie karalnej.