Pomówienie w pracy, jak bronić swojego dobrego imienia?

Czy doszło do zniesławienia lub naruszenia dóbr osobistych?

Nie wiem, co zostało powiedziane na Pani temat, jednak w takim przypadku mogło dojść od naruszenia Pani dóbr osobistych, poprzez publiczne naruszenie Pani wizerunku i dobrego imienia, ale także mogło dojść do zniesławienia. Wszystko zależne jest od tego, jakie faktycznie było wskazanie i jak bardzo te komentarze są obraźliwe.

Zgodnie bowiem z treścią art. 212 § 1 Kodeksu karnego (K.k.): Kto pomawia inną osobę, grupę osób, instytucję, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej o takie postępowanie lub właściwości, które mogą poniżyć ją w opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności, podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności.

Zgodnie natomiast z treścią art. 216 § 1 K.k.: Kto znieważa inną osobę w jej obecności albo choćby pod jej nieobecność, lecz publicznie lub w zamiarze, aby zniewaga do osoby tej dotarła, podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności.

Droga karna – prywatny akt oskarżenia

Jak widzimy, wymienione czyny niedozwolone są do siebie istotowo podobne, z uwagi na to, omówię w dalszej części przestępstwo zniewagi. Ustawodawca nie sprecyzował, na czym ma polegać znieważanie, a więc należy przyjąć szerokie rozumienie tego pojęcia. Przez znieważanie należy zatem rozumieć wszelkie zachowania sprawcy, które w sposób demonstracyjny wyrażają pogardę dla innej osoby, w szczególności mają poniżyć jego godność osobistą i sprawić, by poczuł się dotknięty lub obrażony (post. SN z 7.5.2008 r., III KK 234/07, Biul. PK 2008, Nr 10, poz. 33).

Przestępstwo zniewagi lub zniesławienia dochodzone jest na drodze sądowej prywatnym aktem oskarżenia, który należy skierować do sądu.

Ochrona cywilna – dochodzenie roszczeń za naruszenie dóbr osobistych

Z całkiem innej strony pejoratywne stwierdzenia na temat danej osoby mogą naruszyć jej dobra osobiste, o czym wspomniałam na początku. Zgodnie bowiem z art. 23 Kodeksu cywilnego (K.c.): Dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach.

Zgodnie natomiast z treścią art. 24 § 1 K.c.: Ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny.

Rekomendacje

Proponuję skierować do osoby, która dopuściła się wobec Pani czynów o cechach zniewagi, zniesławienia, naruszających Pani dobra osobiste, ostateczne wezwanie do zaprzestania naruszeń i wystosowania przeprosin – mogą być to przeprosiny publiczne. Jeżeli to nie odniesie skutku, jedyna droga to droga sądowa i skierowanie prywatnego aktu oskarżenia przeciwko tej osobie lub pozwu o naruszenie dóbr osobistych.

Prywatny akt oskarżenia należy skierować do sądu rejonowego miejsca zamieszkania. Proponuję jednak rozpocząć działanie od wezwania.

Źródła:

1. Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz.U. 1997 nr 88 poz. 553
2. Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz.U. 1964 nr 16 poz. 93