Różnica w stawkach za prąd między garażem podziemnym a mieszkaniami w spółdzielni

Definicja lokalu użytkowego

Należy zwrócić uwagę na definicję pojęcia „lokal użytkowy” zawartą w § 3 pkt 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem pod pojęciem lokalu użytkowego należy rozumieć jedno pomieszczenie lub zespół pomieszczeń, wydzielone stałymi przegrodami budowlanymi, niebędące mieszkaniem, pomieszczeniem technicznym albo pomieszczeniem gospodarczym.

Pod pojęciem pomieszczenia technicznego – zgodnie z pkt 12 wskazanego wyżej paragrafu – należy rozumieć pomieszczenie przeznaczone dla urządzeń służących do funkcjonowania i obsługi technicznej budynku, natomiast przez pomieszczenie gospodarcze – pomieszczenie znajdujące się poza mieszkaniem lub lokalem użytkowym, służące do przechowywania przedmiotów lub produktów żywnościowych użytkowników budynku, materiałów lub sprzętu związanego z obsługą budynku, a także opału lub odpadów stałych (§ 3 pkt 13 cyt. rozporządzenia).

Na podstawie powyższych uregulowań można stwierdzić, że kondygnacja budynku mieszkalnego, w części, w której znajdują się konkretne garaże lub miejsca postojowe, nie mieści się ani w pojęciu pomieszczenia technicznego, ani pomieszczenia gospodarczego, w związku z czym stanowi lokal użytkowy.

Grupa taryfowa dla garażu podziemnego

Niemniej jednak garaż jest lokalem prywatnym, zatem zgodnie z ustawą o własności lokali art. 13 ust. 1 „właściciel ponosi wydatki związane z utrzymaniem jego lokalu”. Do takich wydatków zalicza się m.in. energię elektryczną, sprzątanie. Zatem, jak sądzę, to nie dystrybutor podniósł stawkę taryfy za dostawę prądu, ale spółdzielnia podniosła koszty swojej obsługi. Prawdopodobnie garaż zasilany jest z liczników administracyjnych i spółdzielnia dzieli w ten sposób koszty. Najlepiej więc byłoby, gdyby właściciele garaży zamontowali swój własny licznik.

Natomiast pojęcie grupy taryfowej definiują przepisy. Mówi o tym § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie szczegółowych zasad kształtowania i kalkulacji taryf oraz rozliczeń w obrocie energią elektryczną (Dz. U. z 2011 r. Nr 189, poz. 1126). Według tego zapisu grupa taryfowa to grupa odbiorców korzystająca z usługi przesyłania lub dystrybucji, kupująca energię elektryczną albo usługi kompleksowe, dla której stosuje się jeden zestaw cen lub stawek opłat i warunków ich stosowania. Wyróżnia się cztery podstawowe taryfy:

• Taryfa G – dla gospodarstw domowych,
• Taryfa C – dla małych i średnich przedsiębiorstw, podłączonych do sieci niskiego napięcia,
• Taryfa B – dla średnich i dużych przedsiębiorstw, podłączonych do sieci średniego napięcia.
• Taryfa A – dla największych odbiorców prądu, takich jak huty, stocznie itp.

Taryfa G11, obok taryfy G12, to podstawowa taryfa dla odbiorców indywidualnych oferowana przez większość sprzedawców prądu. Bardzo często określana jest mianem taryfy uniwersalnej, całodobowej lub jednostrefowej. Jej cechą charakterystyczną jest stała cena prądu w każdej godzinie doby, tzn. że bez względu na to, w jakich godzinach i dniach tygodnia następuje pobór, cena energii elektrycznej jest zawsze taka sama (tzw. rozliczenie jednostrefowe). W taryfie G rozliczane jest także zużycie prądu w domkach letniskowych czy garażach. Zatem odpowiadając na Pani pytanie, stwierdzam, że dystrybutor energii z całą pewnością nie ma podstaw do naliczania stawki taryfy przewidzianej dla grup C, B lub A, ponieważ garaż wielostanowiskowy jest lokalem użytkowym, ale jest lokalem prywatnym, w którym nie jest prowadzona działalność gospodarcza, zatem musi to być taryfa G.

Wyjaśnienia szukałabym zatem u podmiotu zarządzającego garażami, czyli spółdzielni. Przy czym należy wiedzieć, że jeśli garaż stanowi odrębny lokal niemieszkalny, którego właścicielami są osoby posiadające miejsca parkingowe, to nie podlega co do zasady zarządowi spółdzielni. Spółdzielnia nie ma w takim przypadku kompetencji do pobierania opłat za utrzymanie takiego lokalu, może co najwyżej refakturować poniesione koszty energii, dzieląc je stosownie do liczby stanowisk (o ile liczniki są jej).