Rzecznik Praw Pacjenta a pozew cywilny – kiedy korzystać z której drogi

Rzecznik Praw Pacjenta czy pozew cywilny – co wybrać?

Najprostsze rozróżnienie dotyczy celu, który chcesz osiągnąć. Rzecznik Praw Pacjenta służy przede wszystkim ochronie praw pacjenta i wyjaśnieniu nieprawidłowości, natomiast sąd cywilny rozstrzyga o odpowiedzialności cywilnej i może zasądzić pieniądze.

Jeżeli problem polega na przykład na braku informacji o leczeniu, udzieleniu świadczenia bez prawidłowej zgody, naruszeniu intymności lub godności, problemach z dostępem do dokumentacji albo świadczeniu udzielonym niezgodnie z aktualną wiedzą medyczną, wniosek do Rzecznika może być właściwym pierwszym działaniem. Rzecznik ma możliwość żądania wyjaśnień i dokumentów, badania sprawy oraz formułowania wobec placówki odpowiednich wystąpień.

Jeżeli natomiast skutkiem nieprawidłowego leczenia są dodatkowe koszty, utrata zarobków, trwały albo długotrwały uszczerbek na zdrowiu, zwiększone potrzeby, cierpienie fizyczne lub psychiczne, pacjent powinien przeanalizować przede wszystkim roszczenia cywilne. W zależności od okoliczności mogą to być między innymi odszkodowanie, zadośćuczynienie i renta.

Droga	Kiedy jest szczególnie przydatna?	Czy może zakończyć się wypłatą pieniędzy?
Postępowanie wyjaśniające RPP	Gdy chcesz ustalić naruszenie praw pacjenta, uzyskać interwencję i reakcję placówki.	Nie. Rzecznik w tym trybie nie zasądza odszkodowania ani zadośćuczynienia.
Zgłoszenie roszczenia placówce lub ubezpieczycielowi	Gdy odpowiedzialność i szkoda są możliwe do wykazania, a istnieje szansa na dobrowolną wypłatę lub ugodę.	Tak, jeżeli druga strona uzna roszczenie albo zostanie zawarta ugoda.
Fundusz Kompensacyjny Zdarzeń Medycznych	Przy określonych zdarzeniach medycznych związanych z pobytem w szpitalu i świadczeniami finansowanymi ze środków publicznych.	Tak, w granicach świadczeń przewidzianych przez ustawę.
Pozew cywilny	Gdy żądasz pełnego naprawienia szkody, zadośćuczynienia, renty albo innego roszczenia i nie doszło do dobrowolnego zaspokojenia.	Tak. Sąd może zasądzić dochodzone świadczenie, jeżeli zostaną wykazane jego przesłanki.

Nie istnieje ogólna zasada nakazująca najpierw złożyć skargę do placówki albo wniosek do Rzecznika, a dopiero potem pozew. Jeżeli zbliża się termin przedawnienia albo stan zdrowia uzasadnia szybkie zabezpieczenie dowodów, czekanie na wynik innych postępowań może być błędem.

Co może zrobić Rzecznik Praw Pacjenta w indywidualnej sprawie?

Zgodnie z ustawą o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta postępowanie wyjaśniające może zostać wszczęte, jeżeli informacje przekazane Rzecznikowi co najmniej uprawdopodobniają naruszenie praw pacjenta. Wniosek jest wolny od opłat.

Po zapoznaniu się ze sprawą Rzecznik może między innymi podjąć ją do wyjaśnienia, wskazać pacjentowi przysługujące środki prawne albo przekazać sprawę właściwemu organowi. Prowadząc własne postępowanie, może żądać od podmiotu leczniczego wyjaśnień i dostępu do dokumentów, badać sprawę na miejscu oraz zlecać ekspertyzy i opinie.

Jeżeli Rzecznik stwierdzi naruszenie praw pacjenta, może skierować do placówki, organu lub instytucji wystąpienie zawierające opinie i wnioski dotyczące sposobu załatwienia sprawy. Może również żądać wszczęcia postępowania dyscyplinarnego lub zastosowania sankcji służbowych. Adresat wystąpienia ma obowiązek poinformować Rzecznika o podjętych działaniach lub stanowisku niezwłocznie, nie później niż w ciągu 30 dni.

Takie postępowanie nie kończy się jednak wyrokiem zasądzającym pacjentowi pieniądze. Nawet stwierdzenie naruszenia prawa pacjenta nie zastępuje orzeczenia sądu w sprawie odszkodowania lub zadośćuczynienia. Dokumenty zgromadzone w postępowaniu RPP i stanowisko Rzecznika mogą natomiast mieć znaczenie dowodowe w późniejszym sporze. Sąd cywilny samodzielnie ocenia przesłanki odpowiedzialności.

Kiedy naruszenie praw pacjenta daje podstawę do roszczenia cywilnego?

Naruszenie praw pacjenta i tzw. błąd medyczny nie są tym samym problemem. Mogą wystąpić jednocześnie, ale nie muszą.

Przykładowo pacjent może zostać prawidłowo wyleczony, a mimo to dojść do naruszenia jego autonomii, jeżeli zabieg przeprowadzono bez prawidłowo udzielonej informacji i świadomej zgody. Z drugiej strony niekorzystny wynik leczenia sam w sobie nie oznacza jeszcze ani naruszenia prawa pacjenta, ani odpowiedzialności odszkodowawczej. Trzeba ocenić sposób postępowania personelu, aktualną wiedzę medyczną, należytą staranność, związek przyczynowy i rzeczywiste skutki dla pacjenta.

Art. 4 ustawy o prawach pacjenta przewiduje, że w razie zawinionego naruszenia prawa pacjenta sąd może przyznać odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia za krzywdę na podstawie art. 448 Kodeksu cywilnego. Ustawa przewiduje jednak wyjątki – tego szczególnego roszczenia nie stosuje się między innymi do naruszenia prawa dostępu do dokumentacji medycznej, prawa do informacji o rodzaju i zakresie świadczeń udzielanych przez podmiot leczniczy, prawa do przechowywania rzeczy wartościowych w depozycie oraz prawa do zgłaszania działań niepożądanych produktów leczniczych.

Nie oznacza to, że każde naruszenie należące do tych wyjątków pozostaje bez konsekwencji. Możliwe mogą być inne środki ochrony, zależnie od rodzaju naruszenia i jego skutków.

Przy szkodzie na osobie zastosowanie mogą mieć również przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące naprawienia szkody. Odszkodowanie może obejmować przykładowo koszty dodatkowego leczenia, rehabilitacji, leków, opieki, dojazdów lub utraconych dochodów. Gdy zwiększyły się potrzeby pacjenta albo zmniejszyła się jego zdolność do pracy, możliwe jest również dochodzenie renty. Odrębnym roszczeniem może być zadośćuczynienie za cierpienie i krzywdę.

Dobrym przykładem spraw, w których trzeba oddzielić samo wystąpienie powikłania od odpowiedzialności placówki, jest zakażenie szpitalne. O wyniku sprawy decydują konkretne okoliczności leczenia i materiał dowodowy, a nie sam fakt zakażenia.

Fundusz Kompensacyjny Zdarzeń Medycznych – ważny wyjątek od zasady

Porównując Rzecznika z pozwem cywilnym, trzeba uwzględnić jeszcze trzecią drogę. Rzecznik Praw Pacjenta prowadzi postępowania dotyczące świadczeń z Funduszu Kompensacyjnego Zdarzeń Medycznych. W tym trybie Rzecznik może rzeczywiście przyznać świadczenie pieniężne.

Fundusz dotyczy zdarzeń medycznych związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w szpitalu i finansowanych ze środków publicznych. Zdarzeniem medycznym może być zakażenie biologicznym czynnikiem chorobotwórczym, uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia albo śmierć pacjenta, jeżeli z wysokim prawdopodobieństwem można było tego uniknąć przy udzieleniu świadczenia zgodnie z aktualną wiedzą medyczną albo zastosowaniu innej dostępnej metody diagnostycznej lub leczniczej. Wyłączone są dające się przewidzieć normalne następstwa metody, na którą pacjent świadomie wyraził zgodę.

W odróżnieniu od typowego procesu o błąd medyczny nie trzeba wykazywać winy podmiotu leczniczego. Fundusz nie obejmuje jednak wszystkich zdarzeń i wszystkich form leczenia. Przykładowo leczenie wyłącznie ambulatoryjne albo świadczenie niespełniające ustawowych warunków finansowania nie staje się sprawą funduszową tylko dlatego, że doszło do pogorszenia zdrowia.

Od 6 września 2026 r. świadczenie dla pacjenta wynosi od 2393 zł do 239 131 zł. W razie śmierci pacjenta świadczenie dla każdej uprawnionej osoby wynosi od 23 914 zł do 119 566 zł. Kwoty podlegają ustawowej waloryzacji, dlatego w późniejszych sprawach trzeba sprawdzić ich aktualną wysokość.

Wniosek kosztuje obecnie 361 zł, przy czym możliwe jest ubieganie się o zwolnienie z opłaty. Opłata jest zwracana między innymi w razie przyznania świadczenia. Odwołanie od decyzji Rzecznika wnosi się do Komisji Odwoławczej za pośrednictwem Biura Rzecznika w terminie 14 dni od doręczenia decyzji; według wysokości obowiązującej od września 2026 r. opłata od odwołania wynosi 241 zł.

Termin na złożenie wniosku do Funduszu

Wniosek o świadczenie kompensacyjne należy złożyć w ciągu roku od dnia uzyskania informacji o zakażeniu, uszkodzeniu ciała, rozstroju zdrowia albo śmierci pacjenta, jednak nie później niż w ciągu 3 lat od zdarzenia. Fundusz obejmuje zasadniczo zdarzenia od 6 września 2023 r., a także przewidziane ustawą przypadki wcześniejszych zdarzeń, o których wnioskodawca dowiedział się dopiero po wejściu nowych przepisów w życie.

Przyjęcie świadczenia z Funduszu ma ważny skutek

Przed zaakceptowaniem świadczenia trzeba porównać je z potencjalnym zakresem roszczeń cywilnych. Po uprawomocnieniu decyzji osoba uprawniona ma 30 dni na złożenie oświadczenia o przyjęciu albo rezygnacji ze świadczenia.

Przyjęcie świadczenia oznacza zrzeczenie się roszczeń odszkodowawczych mogących wynikać z tego zdarzenia medycznego w zakresie szkód, które ujawniły się do dnia złożenia wniosku. Przy poważnym i trwałym uszczerbku na zdrowiu wysokość potencjalnych roszczeń cywilnych może przekraczać maksymalną kwotę z Funduszu. Z tego powodu decyzji o przyjęciu świadczenia nie należy traktować wyłącznie jako czynności technicznej.

Rzecznik może uczestniczyć również w procesie cywilnym

Wybór między Rzecznikiem a sądem nie zawsze jest całkowicie rozłączny. Art. 55 ustawy o prawach pacjenta daje Rzecznikowi szczególne uprawnienia w sprawach cywilnych dotyczących naruszenia praw pacjenta.

Rzecznik może z urzędu albo na wniosek strony:

• żądać wszczęcia postępowania cywilnego,
• przystąpić do postępowania, które już się toczy.

Działa wówczas na prawach przysługujących prokuratorowi. Nie oznacza to jednak, że każdy pacjent może wymagać od Rzecznika przejęcia swojej sprawy albo zastępowania go w sądzie. Jest to ustawowe uprawnienie Rzecznika, a nie automatycznie przyznawany każdemu wnioskodawcy pełnomocnik procesowy.

RPP wskazuje w swojej praktyce, że angażuje się w sprawy cywilne między innymi wtedy, gdy pacjent sam nie jest w stanie skutecznie dochodzić swoich praw, występuje ważne zagadnienie prawne albo sprawa ma charakter precedensowy i jej wynik może mieć znaczenie dla szerszej grupy pacjentów.

Jak zabezpieczyć dokumentację i inne dowody?

Niezależnie od wybranej drogi pierwszym praktycznym krokiem powinno być zgromadzenie materiałów dotyczących leczenia. W sporze medycznym późniejsze odtworzenie przebiegu zdarzeń bywa znacznie trudniejsze niż zabezpieczenie dokumentów bezpośrednio po zdarzeniu.

W zależności od sprawy przydatne mogą być:

• pełna dokumentacja medyczna z placówek uczestniczących w leczeniu,
• karty informacyjne leczenia szpitalnego i dokumentacja zabiegów,
• wyniki badań laboratoryjnych i obrazowych,
• formularze zgody i informacje przekazywane przed zabiegiem,
• zalecenia, skierowania i recepty,
• rachunki za leczenie, rehabilitację, leki, sprzęt i opiekę,
• dokumenty potwierdzające utratę dochodów,
• korespondencja z placówką i ubezpieczycielem,
• zdjęcia oraz dane świadków, jeżeli mają znaczenie dla sprawy,
• dokumentacja kolejnego leczenia pokazująca następstwa wcześniejszego zdarzenia.

Jeżeli w dokumentacji znajdują się dane, które zdaniem pacjenta są niezgodne z rzeczywistym przebiegiem zdarzeń, nie należy samodzielnie ingerować w dokumenty. Odrębnie trzeba ustalić, jak sprostować nieprawdziwe informacje w dokumentacji medycznej i jak zachować pierwotny materiał dowodowy.

Szczególnych zasad wymagają również sprawy związane z leczeniem psychiatrycznym. Przykładowo odrębna procedura może mieć znaczenie, gdy w grę wchodzi rozprawa w szpitalu psychiatrycznym i sądowa kontrola podstaw stosowania określonych środków wobec pacjenta.

Czy najpierw składać reklamację do szpitala lub zgłoszenie do ubezpieczyciela?

Zgłoszenie roszczenia bezpośrednio do placówki albo jej ubezpieczyciela może być racjonalnym krokiem, zwłaszcza gdy materiał dowodowy jest już zgromadzony i można określić rodzaj oraz wysokość żądania. Pozwala ono sprawdzić, czy możliwa jest dobrowolna wypłata lub ugoda bez procesu.

Nie ma jednak ogólnego obowiązku poprzedzania każdego pozwu taką procedurą. Trzeba też odróżnić zwykłą skargę dotyczącą jakości obsługi lub organizacji świadczeń od formalnego zgłoszenia konkretnego roszczenia pieniężnego.

Jeżeli pacjent domaga się pieniędzy, pismo powinno wskazywać co najmniej zdarzenie będące podstawą odpowiedzialności, skutki zdrowotne, rodzaj roszczenia, żądaną kwotę, sposób jej obliczenia i podstawowe dowody. Przy szkodzie, której następstwa jeszcze się rozwijają, zbyt szybkie zawarcie szerokiej ugody może być niekorzystne.

Terminy przedawnienia – dlaczego nie warto czekać na wynik postępowania RPP?

Jednym z najważniejszych ryzyk jest błędne założenie, że samo zgłoszenie sprawy Rzecznikowi zatrzymuje termin dochodzenia roszczeń cywilnych. Nie należy tak zakładać. Postępowanie wyjaśniające RPP nie jest zwykłym postępowaniem sądowym służącym dochodzeniu konkretnej wierzytelności i nie powinno być traktowane jako bezpieczny sposób przerwania przedawnienia roszczenia odszkodowawczego.

W przypadku roszczeń z czynu niedozwolonego art. 442¹ Kodeksu cywilnego przewiduje zasadniczo termin 3 lat od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się albo przy zachowaniu należytej staranności mógł się dowiedzieć o szkodzie i osobie obowiązanej do jej naprawienia. Co do zasady obowiązuje również dziesięcioletnia granica liczona od zdarzenia powodującego szkodę.

Przy szkodzie na osobie ustawodawca wprowadził jednak ważną ochronę: przedawnienie nie może zakończyć się wcześniej niż po 3 latach od chwili, w której poszkodowany dowiedział się o szkodzie i osobie odpowiedzialnej. Jeżeli szkoda wynika ze zbrodni lub występku, termin wynosi 20 lat od popełnienia przestępstwa, niezależnie od chwili uzyskania wiedzy o szkodzie i sprawcy. Szczególna regulacja dotyczy także osób małoletnich.

Nie każda sprawa medyczna musi opierać się wyłącznie na odpowiedzialności deliktowej. Podstawa prawna roszczenia może wpłynąć na sposób liczenia terminu, dlatego przy starszych zdarzeniach konieczne jest przeanalizowanie konkretnych dat i rodzaju dochodzonego roszczenia.

Jak ustalić wysokość żądania w pozwie?

Roszczenie cywilne powinno odpowiadać rzeczywistym skutkom zdarzenia. Nie istnieje jedna taryfa, według której każde naruszenie prawa pacjenta albo określony procent uszczerbku automatycznie daje taką samą kwotę zadośćuczynienia.

Przy odszkodowaniu należy możliwie dokładnie udokumentować straty majątkowe. Mogą obejmować między innymi poniesione i uzasadnione koszty leczenia, rehabilitacji, dojazdów, opieki oraz utracone dochody. Przy rencie znaczenie mogą mieć zwiększone potrzeby pacjenta, ograniczenie możliwości zarobkowych i zmniejszenie widoków powodzenia na przyszłość.

Przy zadośćuczynieniu analizuje się natomiast rozmiar krzywdy, a więc między innymi intensywność i czas trwania cierpień, trwałość następstw, wpływ zdarzenia na codzienne funkcjonowanie, aktywność zawodową i rodzinną oraz rokowania na przyszłość.

Jeżeli szkoda wciąż się rozwija, trzeba rozważyć również sposób sformułowania żądań dotyczących przyszłych następstw. W sprawach medycznych pozew powinien być przygotowany tak, aby nie sprowadzał całego problemu jedynie do jednorazowej kwoty zadośćuczynienia, jeżeli stan pacjenta powoduje również trwałe wydatki lub utratę możliwości zarobkowych.

Do jakiego sądu wnosi się pozew i ile kosztuje sprawa?

Właściwość sądu zależy od wartości i rodzaju dochodzonych roszczeń oraz od tego, przeciwko komu kierowany jest pozew. W sprawach o roszczenia pieniężne trzeba przede wszystkim prawidłowo oznaczyć pozwanego – może nim być podmiot leczniczy, konkretny profesjonalista medyczny albo inny podmiot odpowiedzialny, zależnie od podstaw odpowiedzialności. W określonych sytuacjach możliwe jest także bezpośrednie kierowanie roszczenia do ubezpieczyciela.

Co do właściwości rzeczowej, sprawy o prawa majątkowe o wartości przekraczającej 100 000 zł należą co do zasady do sądu okręgowego, z uwzględnieniem ustawowych wyjątków. Przy niższej wartości właściwy będzie zasadniczo sąd rejonowy. Sprawy o prawa niemajątkowe oraz łączone z nimi roszczenia majątkowe mogą podlegać odrębnym zasadom.

Przy wyborze właściwości miejscowej znaczenie może mieć zarówno siedziba lub miejsce zamieszkania pozwanego, jak i przepisy pozwalające w sprawach z czynu niedozwolonego wnieść pozew przed sąd miejsca zdarzenia wywołującego szkodę.

Od pozwu o roszczenie majątkowe pobierana jest opłata sądowa. Według stanu prawnego obowiązującego w 2026 r. przy wartości przedmiotu sporu do 20 000 zł obowiązują ustawowe opłaty stałe zależne od wartości roszczenia – od 30 zł do 1000 zł. Przy wartości przekraczającej 20 000 zł opłata wynosi 5% wartości przedmiotu sporu, nie więcej jednak niż 100 000 zł.

Do kosztów procesu mogą dochodzić wydatki związane przede wszystkim z opiniami biegłych. W sprawach medycznych właśnie opinia specjalisty albo zespołu biegłych często ma zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia, czy postępowanie medyczne było prawidłowe i czy pozostaje w związku ze szkodą.

Osoba fizyczna, która nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych bez uszczerbku koniecznego utrzymania siebie i rodziny albo której poniesienie tych kosztów groziłoby takim uszczerbkiem, może złożyć wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych wraz z wymaganym oświadczeniem o sytuacji rodzinnej, majątku i dochodach.

Jaka kolejność działań jest najbezpieczniejsza?

Nie ma jednej kolejności odpowiedniej dla wszystkich spraw, ale w praktyce warto rozpocząć od ustalenia celu i ryzyk terminowych.

1. Zabezpiecz dokumentację medyczną z całego procesu leczenia, również z placówek, które później leczyły skutki zdarzenia.
2. Ustal, czego dotyczy problem – samego naruszenia praw pacjenta, szkody zdrowotnej i finansowej, czy obu tych kwestii jednocześnie.
3. Sprawdź terminy dla roszczeń cywilnych oraz – jeżeli zdarzenie może podlegać Funduszowi – roczny i trzyletni termin dla wniosku kompensacyjnego.
4. Oceń możliwe dowody, w szczególności dokumentację, zgodę na leczenie, wyniki badań, dalsze leczenie, wydatki i utracone dochody.
5. Wybierz drogę odpowiadającą celowi: RPP, roszczenie do placówki lub ubezpieczyciela, Fundusz Kompensacyjny albo pozew. W uzasadnionych przypadkach część tych działań może być prowadzona równolegle.
6. Przed przyjęciem ugody lub świadczenia kompensacyjnego sprawdź, czy nie wiąże się ono ze zrzeczeniem dalszych roszczeń.

Jeżeli doszło wyłącznie do naruszenia, które można naprawić przez zmianę postępowania placówki, udostępnienie informacji lub interwencję organu, rozpoczęcie od RPP może być najbardziej proporcjonalne. Jeżeli szkoda jest poważna, utrzymują się następstwa zdrowotne albo dochodzone mają być znaczne kwoty, analizę roszczeń cywilnych warto przeprowadzić od razu.

Najczęstsze pytania o Rzecznika Praw Pacjenta i pozew

Czy przed pozwem muszę najpierw złożyć wniosek do Rzecznika Praw Pacjenta?

Nie. Ustawa nie ustanawia takiego ogólnego warunku. Pacjent może wystąpić z pozwem bez wcześniejszego postępowania przed RPP, jeżeli posiada podstawy do dochodzenia roszczenia. Postępowanie Rzecznika może natomiast pomóc w wyjaśnieniu naruszenia i zgromadzeniu informacji.

Czy mogę jednocześnie prowadzić sprawę przed RPP i w sądzie?

Co do zasady tak. Są to odrębne mechanizmy ochrony. Trzeba jednak poinformować prawników prowadzących sprawę o innych toczących się postępowaniach, ponieważ zgromadzone dokumenty i rozstrzygnięcia mogą mieć znaczenie dla strategii procesowej.

Czy stwierdzenie naruszenia przez RPP oznacza, że wygram proces?

Nie. Stanowisko Rzecznika może być ważnym elementem materiału sprawy, ale sąd cywilny sam ocenia odpowiedzialność pozwanego, związek przyczynowy, rozmiar szkody i wysokość należnego świadczenia. W procesie medycznym istotna jest często także opinia biegłego.

Czy Rzecznik może wystąpić do sądu w mojej sprawie?

Tak. W sprawach cywilnych dotyczących naruszenia praw pacjenta Rzecznik może żądać wszczęcia postępowania albo przystąpić do już toczącej się sprawy, działając na prawach przysługujących prokuratorowi. Nie jest to jednak automatyczne następstwo każdego wniosku pacjenta.

Czy do Funduszu Kompensacyjnego trzeba udowodnić winę lekarza?

Nie. Wina nie jest przesłanką świadczenia z Funduszu. Trzeba natomiast wykazać, że spełniona jest ustawowa definicja zdarzenia medycznego oraz pozostałe warunki dotyczące między innymi miejsca i sposobu finansowania świadczenia. Jest to inna konstrukcja niż odpowiedzialność cywilna.

Źródła

• Ustawa z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, w szczególności art. 4, art. 47 oraz art. 50–55 i przepisy dotyczące Funduszu Kompensacyjnego Zdarzeń Medycznych.
• Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny, w szczególności art. 123, art. 442¹, art. 444, art. 445 i art. 448.
• Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego.
• Ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych – stan uwzględniający zmiany obowiązujące w 2026 r.
• Rzecznik Praw Pacjenta, oficjalne informacje o postępowaniach wyjaśniających oraz Funduszu Kompensacyjnym Zdarzeń Medycznych, gov.pl/web/rpp.