Minimalny metraż mieszkania socjalnego

Minimalna powierzchnia lokalu socjalnego 

Odpowiadając na pytanie, wskazać należy, iż jedyną obowiązującą w Polsce regulacją ustawową dotyczącą powierzchni minimalnej (metrażu) lokali socjalnych jest ustawa o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego z dnia 21 czerwca 2001 r. (Dz. U. Nr 71, poz. 733 z późn. zm.).

Zgodnie zaś z treścią art. 2 ust. 1 pkt 5) tej ustawy, ilekroć w ustawie jest mowa o lokalu socjalnym – należy przez to rozumieć lokal nadający się do zamieszkania ze względu na wyposażenie i stan techniczny, którego powierzchnia pokoi przypadająca na członka gospodarstwa domowego najemcy nie może być mniejsza niż 5 m², a w wypadku jednoosobowego gospodarstwa domowego 10 m², przy czym lokal ten może być o obniżonym standardzie.

Jak należy obliczać powierzchnię użytkową lokalu?

Dodatkowo wskazać można za przedstawicielami nauki prawa (tak m.in. A. Doliwa [w:] Najem lokali. Komentarz. Warszawa 2010), że gdy w ustawie jest mowa o powierzchni użytkowej lokalu – należy przez to rozumieć powierzchnię wszystkich pomieszczeń znajdujących się w lokalu, a w szczególności pokoi, kuchni, spiżarni, przedpokoi, alków, holi, korytarzy, łazienek oraz innych pomieszczeń służących mieszkalnym i gospodarczym potrzebom lokatora, bez względu na ich przeznaczenie i sposób używania; za powierzchnię użytkową lokalu nie uważa się powierzchni balkonów, tarasów i loggii, antresoli, szaf i schowków w ścianach, pralni, suszarni, wózkowni, strychów, piwnic i komórek przeznaczonych do przechowywania opału.

Jak zatem z powyższego wynika, polski ustawodawca ustalił minimalną powierzchnię lokalu socjalnego na odpowiednio 5 m² na członka rodziny i 10 m² w przypadku jednoosobowego gospodarstwa domowego, a obowiązujące przepisy unijne w tej kwestii się nie wypowiadają, pozostawiając ten przedmiot regulacji wewnętrznej każdego z państw członkowskich we własnym zakresie.