Mamy 11 258 opinii naszych Klientów
Zadaj pytanie » Zadaj pytanie »

Indywidualne Porady Prawne

Masz podobny problem?
Opisz nam go i zadaj pytania.

(zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje)

Zwolnienie na podstawie art. 53 Kodeksu pracy w okresie ochronnym

Autor: Michał Kibil • Opublikowane: 12.05.2010

Zostałam zwolniona z pracy na podstawie art. 53 Kodeksu pracy. Zostały mi trzy lata do osiągnięcia wieku emerytalnego – czy więc art. 39 miał w tym wypadku jakieś zastosowanie? Czy jeżeli po upływie świadczenia rehabilitacyjnego odzyskałabym zdolność do pracy i starałabym się o ponowne zatrudnienie, to pracodawca miałby obowiązek mnie zatrudnić (art. 57 § 2)? Czy coś zmienia fakt, że wypowiedzenie przyszło o 4 dni za wcześnie? Jak zgłosić sprawę do sądu pracy?


Masz podobny problem? Kliknij tutaj i zadaj pytanie.

Przywoływany przez Panią art. 39 Kodeksu pracy, zgodnie z jego umiejscowieniem w oddziale III rozdziału II działu drugiego Kodeksu pracy (w skrócie K.p.), zatytułowanym „rozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem”, odnosi się wyłącznie do wypowiedzenia umowy o pracę, a nie do rozwiązania umowy bez wypowiedzenia, w tym w trybie art. 53 K.p.

 

Przyczyny uzasadniające rozwiązanie umowy bez wypowiedzenia ustawodawca uznał za na tyle ważne, że nie przydzielił pracownikom zwalnianym w tym trybie szczególnej ochrony stosunku pracy, dlatego rozwiązanie umowy nastąpiło zgodnie z prawem.

 

W zakresie odpowiedzi na pytanie dotyczące art. 57 § 2 K.p., pragnę zaznaczyć, że przywołany przez Panią artykuł dotyczy odpowiedzialności pracodawcy w razie niezgodnego z prawem rozwiązania umowy o pracę bez okresu wypowiedzenia.

 

Na powinność ponownego zatrudnienia wskazuje art. 53 § 5 K.p. Zgodnie z jego treścią w terminie 6 miesięcy od rozwiązania stosunku pracy bez wypowiedzenia, w razie ustania przyczyny nieobecności, pracodawca powinien zatrudnić pracownika gotowego do pracy.

 

Powinność wskazana w ustawie zgodnie z jednolitą linią orzeczniczą nie jest niczym innym niż obowiązkiem przywrócenia pracownika do pracy, jeżeli tylko w zakładzie pracy są miejsca pracy (niekoniecznie dotychczas zajmowane), które ze względu na kwalifikacje pracownika nie byłyby dla niego ani poniżające, ani nie wykraczały poza zakres umiejętności.

 

Prawa przywrócenia do pracy wracający pracownik może dochodzić przed sądem. W takiej sytuacji to na pracodawcy ciąży ciężar dowiedzenia, że w zakładzie pracy brak jest miejsc do ponownego zatrudnienia wracającego pracownika. Brak udowodnienia powyższego faktu świadczy jednoznacznie o możliwości przywrócenia na mocy wskazanego powyżej artykułu.

 

Doręczenie oświadczenia o rozwiązaniu stosunku pracy bez zachowania okresu wypowiedzenia o 4 dni za wcześnie, a tym samym uchybienie dyspozycji art. 53 K.p., skutkuje możliwością złożenia odwołania do sądu pracy w terminie 14 dni od daty otrzymania oświadczenia o rozwiązaniu.

 

Rozwiązanie umowy przed terminem, w którym pracodawca nabył do niego prawo (do rozwiązania), stanowi naruszenie przepisów o rozwiązywaniu umów bez wypowiedzenia, a co z tym związane, pracownikowi będzie przysługiwało roszczenie o wypłatę odszkodowania bądź o przywrócenie do pracy.

 

Odwołanie może być napisane odręcznie. Ze względu na uprzywilejowanie pracownika w sporach z pracodawcą w razie braków formalnych pisma procesowego pracownik zostanie wezwany przez sąd do uzupełnienia pisma.

 

Odwołanie do sądu pracy powinno spełniać ogólne zasady dotyczące pism procesowych.

 

Są one wskazane w art. 126 Kodeksu postępowania cywilnego. Zgodnie z jego treścią „każde pismo procesowe powinno zawierać:

 

  1. oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników;
  2. oznaczenie rodzaju pisma;
  3. osnowę wniosku lub oświadczenia oraz dowody na poparcie przytoczonych okoliczności;
  4. podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika;
  5. wymienienie załączników”.

 

Gdy pismo procesowe jest pierwszym pismem w sprawie, powinno ponadto zawierać oznaczenie miejsca zamieszkania lub siedziby stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników oraz przedmiotu sporu.

 

Ponadto w każdym piśmie należy podać wartość przedmiotu sporu lub wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy właściwość rzeczowa sądu, wysokość opłaty lub dopuszczalność środka odwoławczego, a przedmiotem sprawy nie jest oznaczona kwota pieniężna.

 

Zgodnie z art. 231 Kodeksu postępowania cywilnego dla „roszczeń ze stosunku pracy wartość przedmiotu sporu stanowi przy umowach na czas określony – suma wynagrodzenia za pracę za okres sporny, lecz nie więcej niż za rok, a przy umowach na czas nieokreślony – za okres jednego roku”.

 

Jeżeli Pani sytuacja majątkowa jest zła, może Pani wnosić o zwolnienie z kosztów sądowych. W takim przypadku w treści odwołania bądź w odrębnym piśmie powinna należy wnieść o zwolnienie z kosztów oraz przedstawić zestawienie składników majątkowych zgodne z treścią dotyczącego go rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości.

 

Ze względu na skomplikowaną procedurę cywilną sugerowane jest wsparcie profesjonalnego pełnomocnika, jednak w razie jego braku sąd obowiązany jest do informowania pracownika o jego uprawnieniach i możliwych działaniach, w tym do sugerowania zmiany powództwa bądź wyboru określonej drogi postępowania.

 

W razie braku możliwości zatrudnienia profesjonalnego pełnomocnika, jest Pani uprawniona do wniesienia o przyznanie adwokata z urzędu mogącego reprezentować Panią w procesie.

 

Jeżeli chcesz wiedzieć więcej na ten temat – kliknij tutaj i zapytaj prawnika >>

 

Komentarze (0):

Uwaga!
Szanowni Państwo!
Nasi prawnicy nie odpowiadają na pytania zadawane w formie komentarza pod tekstem. Jeśli chcą Państwo powierzyć swój problem naszym prawnikom, prosimy kliknąć tutaj >>

  • VII minus IV =
Porad przez Internet udzielają
prawnicy z dużym doświadczeniem:
Prawnicy

Zapytaj prawnika

Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje!
Wycenę wyślemy do 1 godziny
wizytówka Szukamy ambitnego prawnika »