.
Mamy 12 973 opinii naszych Klientów
Zadaj pytanie » Zadaj pytanie »

Indywidualne porady prawne

Pliki można dodać w kolejnym kroku
Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje!

Zniesienie współwłasności samochodu

Autor: Izabela Nowacka-Marzeion • Opublikowane: 04.08.2015

Zakupiłem samochód z własnych środków i zarejestrowałem go jako współwłasność z moją córką. Niestety nie mam kontaktu z córką i w związku z tym nie mogę wykonać żadnych czynności urzędowych, włącznie ze sprzedażą, gdyż potrzebna jest do tego zgoda współwłaściciela. Jakie mam możliwości prawne, abym mógł w pełni dysponować samochodem?


Masz podobny problem? Kliknij tutaj i zadaj pytanie.

Niestety bez zgody drugiego współwłaściciela nie może Pan nic zrobić z samochodem.

 

Zgodnie z art. 199 Kodeksu cywilnego, który rozporządzenie rzeczą wspólną określa jako czynność przekraczającą zwykły zarząd i wymaga dla takiej czynności zgody wszystkich współwłaścicieli.

 

W przypadku braku zgody, większość współwłaścicieli może wystąpić do sądu o rozstrzygnięcie w danej sprawie. Sąd dokona takiego rozstrzygnięcia, mając na względzie cel zamierzonej czynności oraz interesy wszystkich współwłaścicieli.

 

Czy sąd udzieli pozwolenia na dokonanie takiego rozporządzenia w sytuacji gdy mogłoby to faktycznie prowadzić do zniesienia współwłasności? Z uwagi na to, iż taka czynność mogłaby faktycznie prowadzić do obejścia przepisów ustawy o zniesieniu współwłasności może być to kłopotliwe.

 

Pozostaje więc druga droga, tzn. wystąpienie do sądu o zniesienie współwłasności, przyznanie samochodu Panu, ze zobowiązaniem do spłaty na rzecz córki, udowadniając poniesienie własnych środków na zakup samochodu – czyli podnosząc rozliczenie nakładów na rzecz wspólną w 100% wartości rzeczy.

 

Wtedy sąd przyzna Panu samochód, córki Pan nie będzie spłacał, bo nie ma z czego, skoro rozliczono 100% nakładów z Pana kieszeni.

 

Co zrobić z tym, że z córką nie ma kontaktu?

 

Jeżeli miejsce pobytu strony nie jest znane, nie jest możliwe dokonanie jej doręczenia jakichkolwiek pism. Nieznajomość miejsca pobytu strony może występować zarówno od początku postępowania, jak i w jego trakcie.

 

Miejsce pobytu jest wówczas nieznane, gdy przy podjęciu właściwych w danym wypadku starań nie można go ustalić (por. E. Wengerek, Glosa do uchwały SN z 16 września 1961 r., 4 CO 18/60, OSPiKA 1963, nr 4, s. 239; K. Korzan, Kurator w postępowaniu cywilnym, s. 125).

 

Ustanowienie kuratora następuje na wniosek, który może zgłosić osoba zainteresowana, tj. każdy uczestnik postępowania – także interwenient uboczny, czyli podmiot, który chce w obronie własnych praw spowodować doręczenie wnoszonego pisma procesowego drugiej stronie procesu (lub innemu uczestnikowi postępowania). Jedynie w przypadkach, w których sąd może samodzielnie podejmować czynności pociągające konieczność obrony swych praw przez podmioty postępowania, ustanowienie kuratora może nastąpić także z urzędu, np. w postępowaniu nieprocesowym – art. 510 § 2, a także w tych sytuacjach, w których sąd musi podjąć działanie, a nie jest możliwe stosowanie art. 136 § 2.

 

Warunkiem uwzględnienia wniosku o ustanowienie kuratora jest uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że miejsce pobytu strony nie jest znane. W sprawach o roszczenia alimentacyjne oraz ustalenie ojcostwa i związane z tym roszczenia istnieje obowiązek przewodniczącego przeprowadzenia stosownego dochodzenia mającego na celu ustalenie miejsca pobytu lub zamieszkania pozwanego (art. 144 § 1 K.p.c.). Polegać ono może na zasięganiu informacji np. w centralnym biurze adresowym, biurze ewidencji ludności, u pracodawcy. Kuratora ustanawia na rozprawie sąd w składzie właściwym do rozpoznania sprawy lub jednoosobowo przewodniczący posiedzenia, jeżeli istnieje potrzeba wydania postanowienia poza rozprawą. Kuratorem w miarę możliwości należy ustanowić osobę bliską dla strony nieznanej z miejsca pobytu lub obeznaną ze stanem sprawy. Może nim być również adwokat. Obowiązkiem kuratora jest reprezentowanie interesów strony aż do końca trwania postępowania w sprawie. Do rąk kuratora dokonuje się też wszelkich doręczeń dla strony. Uprawnienia kuratora kończą się z chwilą prawomocnego zakończenia postępowania lub zgłoszenia się strony, jej przedstawiciela lub pełnomocnika (art. 143 K.p.c.). Kurator powinien podjąć działania zmierzające do nawiązania kontaktu ze stroną, którą reprezentuje.

 

Ustanowieniu kuratora towarzyszy obowiązek ogłoszenia o powyższym w budynku sądu oraz w lokalu właściwego organu gminy, a w sprawach większej wagi, w miarę potrzeby, także w prasie (art. 144 § 2 K.p.c.). W ogłoszeniu podaje się imię i nazwisko kuratora, miejsce jego zamieszkania, imię i nazwisko strony, którą ma reprezentować, imię i nazwisko przeciwnika procesowego, przedmiot sprawy i sygnaturę akt. Postanowienie o ustanowieniu kuratora doręcza się kuratorowi. Skuteczność tego doręczenia uzależnić można od upływu oznaczonego terminu od chwili wywieszenia obwieszczenia w budynku sądu. W przeciwnym wypadku jest ono skuteczne bezwarunkowo (art. 144 § 3 K.p.c.).

 

Kuratora sąd może ustanowić również dla organizacji nie mającej organów lub której organy nie są znane z miejsca pobytu (tzn. miejsce pobytu nie jest możliwe do ustalenia; art. 146 K.p.c.).

 

Kuratorowi przysługuje wynagrodzenie, którego wysokość i sposób przyznawania określają przepisy § 3 i § 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 sierpnia 1982 r. w sprawie stawek, warunków przyznawania i wypłaty ryczałtu przysługującego sędziom i pracownikom sądowym za dokonanie oględzin oraz stawek należności kuratorów (Dz. U. z 1982 r. Nr 27, poz. 197 z późn. zm.). Zaliczką na poczet wynagrodzenia kuratora sąd obciąża stronę wnoszącą o podjęcie czynności połączonej z wydatkami oznaczając jej wysokość i termin złożenia (art. 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 13 czerwca 1967 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych – Dz. U. z 1967 r. Nr 24, poz. 110 z późn. zm.).

 

Instytucja ustanowienia kuratora nie ma zastosowania w sytuacji, gdy w toku postępowania miejsce pobytu strony było znane, a stało się nieznane na skutek niepowiadomienia przez stronę o jego zmianie, a ponadto chodzi o doręczenia związane z kontynuacją toczącego się postępowania. W takim przypadku, gdy stronie dokonano pierwszego doręczenia, przy którym poucza się o obowiązku zawiadomienia sądu każdorazowo o zmianie miejsca zamieszkania i skutkach niedopełnienia tego obowiązku, pismo sądowe pozostawia się w aktach ze skutkiem doręczenia, chyba że nowy adres strony jest sądowi znany (art. 136 § 1 i 2 K.p.c.). Obowiązek ten nie ma zastosowania do doręczenia skargi o wznowienie postępowania (art. 136 § 3 K.p.c.) oraz w razie konieczności doręczenia stronie niestawającej wezwania łącznie z zawiadomieniem o śmierci działającego za nią pełnomocnika (art. 175 K.p.c.).

 

Bez sprawy sądowej się nie obejdzie, chyba że córka podpisze Panu pełnomocnictwo do zbycia pojazdu. Wystarczy zwykłe pisemne.

Jeśli masz podobny problem prawny, zadaj pytanie naszemu prawnikowi (przygotowujemy też pisma) w formularzu poniżej  ▼▼▼

Zapytaj prawnika - porady prawne online

Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje!
Wycenę wyślemy do 1 godziny

Komentarze (0):

Uwaga!
Szanowni Państwo!
Nasi prawnicy nie odpowiadają na pytania zadawane w formie komentarza pod tekstem. Jeśli chcą Państwo powierzyć swój problem naszym prawnikom, prosimy kliknąć tutaj >>

  • 0 plus osiem =
.
Porad przez Internet udzielają
prawnicy z dużym doświadczeniem:
Prawnicy

Zapytaj prawnika

Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje!
Wycenę wyślemy do 1 godziny
Szukamy ambitnego prawnika »

spadek.info

prawo-budowlane.info

odpowiedziprawne.pl