Mamy 11 195 opinii naszych Klientów
Zadaj pytanie » Zadaj pytanie »

Indywidualne Porady Prawne

Masz podobny problem?
Opisz nam go i zadaj pytania.

(zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje)

Zgoda na hospitalizację

Autor: Tomasz Ciasnocha • Opublikowane: 25.06.2013

Moja siostra choruje na nerwicę. Niedawno znalazła się w szpitalu psychiatrycznym; chciała się wypisać na własne żądanie, ale zatrzymano ją przymusowo. Sprawa trafiła do sądu. Ile czasu mogą ją trzymać w szpitalu? Czy ma prawo odmówić zgody na hospitalizację? Siostra niedawno zaczęła studia, nie chce stracić roku. Jakie są prawa pacjenta szpitala psychiatrycznego? Czy fakt, że siostra tam przebywała, zostanie odnotowany w jakimś rejestrze, wpłynie na jej przyszłość?


Masz podobny problem? Kliknij tutaj i zadaj pytanie.

Prawa pacjenta i zasady hospitalizacji w szpitalu psychiatrycznym zostały uregulowane w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego.

 

Jeśli chodzi o prawa pacjenta, to zgodnie z przepisami art. 13 i 14 ustawy osoba z zaburzeniami psychicznymi przebywająca w szpitalu psychiatrycznym ma prawo do porozumiewania się bez ograniczeń z rodziną i innymi osobami; korespondencja takiej osoby nie podlega kontroli. Może również uzyskać zgodę ordynatora (lekarza kierującego oddziałem) na okresowe przebywanie poza szpitalem bez wypisywania jej z zakładu, jeżeli nie zagraża to jej życiu albo życiu lub zdrowiu innych osób.

 

Hospitalizacja w szpitalu psychiatrycznym nie jest określona czasowo. Pacjent jest leczony w zamknięciu tak długo, aż ustaną przyczyny jego hospitalizacji. O wypisaniu ze szpitala psychiatrycznego postanawia ordynator (lekarz kierujący oddziałem), jeżeli uzna, że ustały przyczyny przyjęcia do w szpitala psychiatrycznym. Na takie rozwiązane wskazuje również orzecznictwo, którego przykładem jest postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 marca 1998 r. (I CKN 571/97), w którym czytamy: „Orzeczenie sądu o potrzebie przyjęcia osoby chorej psychicznie do szpitala psychiatrycznego (art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego – Dz. U. Nr 111, poz. 535) nie oznacza, że osoba taka może być umieszczona w szpitalu bezterminowo. Okres pobytu tej osoby w szpitalu zależy od ustania przyczyny wydania przez sąd orzeczenia o jej przyjęciu (art. 35 ust. 1 i art. 36 powołanej ustawy)”.

 

Osoba przebywająca w szpitalu psychiatrycznym może złożyć w szpitalu, w dowolnej formie, wniosek o nakazanie wypisania jej ze szpitala, co odnotowuje się w dokumentacji medycznej. Jeżeli spełnione są przesłanki do wypisania – tj. jeżeli lekarz uzna, że ustały przyczyny przyjęcia do szpitala psychiatrycznego, pacjent jest wypisywany do domu. Jeżeli lekarz odmówi wypisania, zastosowanie mają przepisy regulujące pobyt pacjenta, który nie wyraża zgody na hospitalizację.

 

Zgodnie z art. 36 ust 2 ustawy, osoba przebywająca bez swojej zgody w szpitalu psychiatrycznym może żądać wypisania ze szpitala psychiatrycznego nie wcześniej niż po upływie 30 dni od uprawomocnienia się postanowienia sądu opiekuńczego w przedmiocie przyjęcia do szpitala lub dalszego leczenia tej osoby bez jej zgody w tym szpitalu. Prawo do złożenia wniosku o wypisanie osoby przebywającej bez zgody w szpitalu mają również jej przedstawiciel ustawowy, małżonek, rodzeństwo, krewni w linii prostej oraz osoba sprawująca nad nią faktyczną opiekę.

 

W razie odmowy wypisania osoba przebywająca w szpitalu oraz odpowiednio przedstawiciel ustawowy, małżonek, rodzeństwo, krewni w linii prostej mogą wystąpić do sądu opiekuńczego, w którego okręgu znajduje się ten szpital, o nakazanie wypisania. Wniosek składa się w terminie 7 dni od powiadomienia tej osoby o odmowie wypisania oraz o terminie i sposobie złożenia wniosku.

 

Inaczej mówiąc, po upływie 30 dniu od uprawomocnienia się postanowienia sądu w sprawie Pani siostry, jeżeli lekarz nie wypisze jej wcześniej (o co można wnioskować), Pani siostra lub Pani może złożyć wniosek do sądu o nakazanie wypisu. Jeżeli sąd uzna – po zasięgnięciu opinii biegłego – że nie ma podstaw do dalszej hospitalizacji Pani siostry, wyda postanowienie o nakazie wypisu. Będzie ono skuteczne i wykonalne już z chwilą jego ogłoszenia.

 

Uważam, że występując do sądu, warto dać mu do rozważenia możliwość leczenia niestacjonarnego, tj. w domu, powołując się na normę wskazaną w art. 12 ustawy, która mówi, że „przy wyborze rodzaju i metod postępowania leczniczego bierze się pod uwagę nie tylko cele zdrowotne, ale także interesy oraz inne dobra osobiste osoby z zaburzeniami psychicznymi i dąży do osiągnięcia poprawy stanu zdrowia w sposób najmniej dla tej osoby uciążliwy”. Jak wskazał Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 10 marca 1998 r. (I CKN 571/97), przepis ten stanowi, że przy wyborze rodzaju i metod postępowania leczniczego bierze się pod uwagę nie tylko cele zdrowotne, lecz także interesy oraz inne dobra osobiste osoby z zaburzeniami psychicznymi i dąży do osiągnięcia poprawy stanu zdrowia w sposób najmniej dla tej osoby uciążliwy. Przepis ten wyraża dwie idee. Wedle pierwszej z nich cele zdrowotne (wyleczenie, poprawa stanu zdrowia) nie powinny być osiągane za wszelką cenę, kosztem innych ważnych dóbr osobistych pacjenta z zaburzeniami psychicznymi. Druga zaś – w sformułowaniu Zasad Ochrony Psychicznie Chorych i Poprawy Opieki Psychiatrycznej, przyjętych przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych w grudniu 1991 r. – wyraża myśl, że „każdy pacjent ma prawo być leczony w środowisku jak najmniej ograniczającym swobodę oraz do leczenia przy pomocy metody jak najmniej ograniczającej i intruzyjnej wśród dostępnych, stosownie do swoich potrzeb zdrowotnych oraz do potrzeby ochrony bezpieczeństwa fizycznego innych osób”.

 

Mając na uwadze, że Pani siostra jest młoda, chce studiować, warto dać sądowi pod rozważenie zasadność leczenia pozaszpitalnego.

 

Informacja o chorobach pacjentów jest w polskim prawie chroniona przez liczne ustawy, w tym ustawę o zawodach lekarza i dentysty, ustawę o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta oraz ustawę o ochronie zdrowia psychicznego.

 

Ustawa o ochronie zdrowia psychicznego w art. 50 mówi, że osoby wykonujące czynności wynikające z niniejszej ustawy są obowiązane do zachowania w tajemnicy wszystkiego, o czym powezmą wiadomość w związku z wykonywaniem tych czynności, stosownie do odrębnych przepisów, a nadto z zachowaniem przepisów niniejszego rozdziału.

 

Art. 50 ust 2. wskazuje jedyne możliwe przypadki ujawnienia informacji dotyczących osoby chorej psychicznie.

 

Stanowi on, że „od obowiązku zachowania tajemnicy osoba wymieniona w ust. 1 jest zwolniona w stosunku do:

 

1) lekarza sprawującego opiekę nad osobą z zaburzeniami psychicznymi;

2) właściwych organów administracji rządowej lub samorządowej co do okoliczności, których ujawnienie jest niezbędne do wykonywania zadań z zakresu pomocy społecznej;

3) osób współuczestniczących w wykonywaniu czynności w ramach pomocy społecznej, w zakresie, w jakim to jest niezbędne;

4) Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Agencji Wywiadu, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Policji, Żandarmerii Wojskowej, Straży Granicznej, Służby Więziennej, Biura Ochrony Rządu i ich upoważnionych pisemnie funkcjonariuszy lub żołnierzy w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia postępowania sprawdzającego na podstawie przepisów o ochronie informacji niejawnych;

5) policjanta, upoważnionego pisemnie przez kierownika jednostki organizacyjnej Policji, prowadzącego czynności operacyjno-rozpoznawcze w zakresie poszukiwań i identyfikacji osób”.

 

Poza wyżej wymienionymi instytucjami żadne inne nigdy nie dowiedzą się, że Pani siostra miała problemy zdrowotne i była hospitalizowana w szpitalu psychiatrycznym.

 

Jeżeli chcesz wiedzieć więcej na ten temat – kliknij tutaj i zapytaj prawnika >>

 

Komentarze (0):

Uwaga!
Szanowni Państwo!
Nasi prawnicy nie odpowiadają na pytania zadawane w formie komentarza pod tekstem. Jeśli chcą Państwo powierzyć swój problem naszym prawnikom, prosimy kliknąć tutaj >>

  • trzy - VIII =

»Podobne materiały

Umieszczenie brata w zakładzie opieki społecznej bez jego zgody

Mój brat otrzymał sądowne wezwanie do stawienia się – celem wydania opinii o stanie jego zdrowia psychicznego – u biegłego psychiatry. Sprawa dotyczy umieszczenia go – najprawdopodobniej przez żonę i dorosłe dzieci – wbrew jego woli w domu opieki społecznej. Według mego osądu

 

Sposób na odizolowanie osoby chorej psychicznie od rodziny

Moja matka od kilku lat choruje psychicznie, co wiąże się z napadami agresji. Często wyzywa mnie i ojca, który już dwa razy próbował popełnić samobójstwo (jest bardzo chory i nie wytrzymuje tej sytuacji). Dochodzi też do rękoczynów, niszczenia przedmiotów itp. Chciałbym starać się o przymusowe lecze

 

Obowiązek szczepień

Mam dwoje dzieci. Starsze z nich prawdopodobnie po jednej ze szczepionek ma poważne problemy neurologiczne i zwolnienie od szczepień. Młodsze niedługo ma ostateczny termin następnego szczepienia i przychodnia zagroziła, że jeśli dziecko nie zostanie zaszczepione, zgłosi sprawę do sanepidu. Nie mam z

 

Porad przez Internet udzielają
prawnicy z dużym doświadczeniem:
Prawnicy

Zapytaj prawnika

Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje!
Wycenę wyślemy do 1 godziny
wizytówka Szukamy ambitnego prawnika »