Mamy 11 498 opinii naszych Klientów
Zadaj pytanie » Zadaj pytanie »

Indywidualne Porady Prawne

Masz podobny problem?
Opisz nam go i zadaj pytania.

(zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje)

Zamontowanie kamery w miejscu publicznym

Autor: Tomasz Ciasnocha • Opublikowane: 31.01.2011

Czy są jakieś prawne ograniczenia (np. dotyczące ochrony prywatności) w przypadku zamontowania kamery z mikrofonem w miejscu publicznym?


Masz podobny problem? Kliknij tutaj i zadaj pytanie.

Polskie przepisy pozwalają dzisiaj na instalowanie systemów monitoringu w różnych celach. W niektórych przypadkach monitorowanie jest obowiązkowe (np. w kasynach, na stadionach). W innych monitoring może być stosowany z uwagi na szczególnie ważny, usprawiedliwiony cel – taki jak zapewnienie bezpieczeństwa lub nadzoru. Umożliwia to monitorowanie miejsc pracy, środków komunikacji miejskiej czy terenów wspólnot mieszkaniowych. W odniesieniu do tych przypadków brakuje jednak odpowiednich regulacji prawnych.

 

Przykładem ustawowego zezwolenia na naprowadzenie monitoringu są ustawy o policji lub o straży miejskiej.

 

Na przykład w ustawie o policji znajduje się przepis art. 15 ust. 1 pkt 5a, zgodnie z którym policjanci, wykonując czynności (wymienione w art. 14), mają prawo „obserwowania i rejestrowania przy użyciu środków technicznych obrazu zdarzeń w miejscach publicznych, a w przypadku czynności operacyjno-rozpoznawczych i administracyjno–porządkowych podejmowanych na podstawie ustawy – także i dźwięku towarzyszącego tym zdarzeniom”. Oczywiście policjanci w toku wykonywania czynności służbowych mają obowiązek respektowania godności ludzkiej oraz przestrzegania i ochrony praw człowieka – co wynika z art. 14 ust. 3. Z kolejnego przepisu (ust. 4) wynika prawo policji do korzystania z danych o osobie (może także przetwarzać je w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych), w tym również w formie zapisu elektronicznego, uzyskanych przez inne organy, służby i instytucje państwowe w wyniku wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych, bez wiedzy i zgody osoby, której dane te dotyczą.

 

Problem w tym, że poza ustawami, które upoważniają do prowadzenia monitoringu w miejscach publicznych, brak jest przepisów ustawowych, które wskazywałyby, kiedy i w jakich okolicznościach monitoring byłby zabroniony. Na konieczność wprowadzenia takich przepisów do polskiego systemu prawa wskazuje m.in. generalny inspektor ochrony danych osobowych.

 

Na konieczność ustawowego umocowania do prowadzenia monitoringu wskazał Europejski Trybunał Praw Człowieka w wyroku z dnia 16.02.2000 r., stwierdzając, iż rejestrowanie rozmów i inne formy kontroli komunikowania są poważną ingerencją w życie prywatne, muszą więc być zgodne z prawem i to szczególnie precyzyjnym.

 

Nie można więc generalnie stwierdzić, kiedy monitoring jest niezgodny z prawem, trzeba za każdym razem odnieść się o konkretnej sytuacji.

 

Jeżeli bezprawnie zainstalowany monitoring grozi naruszeniem dóbr osobistych, zagrożony może żądać zgodnie z art. 24 Kodeksu cywilnego zaniechania takiego działania.

 

Do kategorii dóbr osobistych ustawodawca zaliczył w szczególności: wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek.

 

Niewątpliwie bezprawne rozpowszechnianie materiałów z monitoringu może uznać za naruszenie dóbr osobistych nagranych na nim osób.

 

W takich sytuacjach mogą one m.in. domagać się przed sądem cywilnym przyznania na ich rzecz zadośćuczynienia. Podstawą do dochodzenia zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych jest art. 488 Kodeksu cywilnego.

 

Przepis art. 448 Kodeksu cywilnego nie wskazuje dosłownie zasady odpowiedzialności za krzywdę wyrządzoną naruszeniem dóbr osobistych. Jako dominujący w judykaturze i doktrynie należy uznać pogląd, że pokrzywdzony może żądać kompensaty krzywdy od ponoszącego winę (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12.12.2002 r., sygn. akt V CKN 1581/00). Za słusznością tezy o odpowiedzialności na zasadzie winy przemawia głównie wykładnia systemowa, a więc deliktowy charakter odpowiedzialności.

 

Co do ciężaru dowodu pokrzywdzony żądający na podstawie art. 448 Kodeksu cywilnego kompensaty krzywdy nie musi dowodzić bezprawności naruszenia dobra osobistego. Wobec brzmienia art. 24 § 1 Kodeksu cywilnego to ewentualnie adresat roszczeń musiałby dowieść braku bezprawności naruszeń (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28.02.2007 r.). Natomiast na pokrzywdzonym spoczywa ciężar dowodu winy, chociażby w najlżejszej postaci, ponieważ przesłanką zasądzenia zadośćuczynienia pieniężnego za naruszenie dóbr osobistych jest krzywda wyrządzona z winy umyślnej lub nieumyślnej, niekoniecznie wskutek rażącego niedbalstwa.

 

Przepis art. 448 Kodeksu cywilnego obok zadośćuczynienia pieniężnego za krzywdę przewiduje drugi środek majątkowej ochrony dóbr osobistych. Pokrzywdzony może zażądać zasądzenia odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany przez niego cel społeczny.

 

Jeżeli chcesz wiedzieć więcej na ten temat – kliknij tutaj i zapytaj prawnika >>

 

Komentarze (0):

Uwaga!
Szanowni Państwo!
Nasi prawnicy nie odpowiadają na pytania zadawane w formie komentarza pod tekstem. Jeśli chcą Państwo powierzyć swój problem naszym prawnikom, prosimy kliknąć tutaj >>

  • 4 plus 2 =

»Podobne materiały

Zgoda współwłaściciel domu na montaż markizy

Ja i drugi współwłaściciel mamy po 1/2 domu. Czy potrzebuję jego zgody na montaż markizy? Mamy dwie księgi wieczyste.

 

Porad przez Internet udzielają
prawnicy z dużym doświadczeniem:
Prawnicy

Zapytaj prawnika

Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje!
Wycenę wyślemy do 1 godziny
wizytówka Szukamy ambitnego prawnika »