.
Mamy 12 627 opinii naszych Klientów
Zadaj pytanie » Zadaj pytanie »

Indywidualne Porady Prawne

Masz podobny problem?
Opisz nam go i zadaj pytania.

(zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje)

Wypadek w drodze do pracy (zawał serca)

Autor: Marcin Górecki • Opublikowane: 06.07.2011

Mój mąż chodził zawsze na piechotę do pracy. Dwa miesiące temu, idąc na II zmianę, miał zawał serca, w którego wyniku zmarł. Jak się okazało, mąż cierpiał na ukrytą wadę serca. Czy może to być uznane za wypadek w drodze do pracy?


Masz podobny problem? Kliknij tutaj i zadaj pytanie.

Zgodnie z postanowieniem art. 57b w ustawie z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (j.t. Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227) „za wypadek w drodze do pracy lub z pracy uważa się nagłe zdarzenie wywołane przyczyną zewnętrzną, które nastąpiło w drodze do lub z miejsca wykonywania zatrudnienia lub innej działalności stanowiącej tytuł ubezpieczenia rentowego, jeżeli droga ta była najkrótsza i nie została przerwana. Jednakże uważa się, że wypadek nastąpił w drodze do pracy lub z pracy, mimo że droga została przerwana, jeżeli przerwa była życiowo uzasadniona i jej czas nie przekraczał granic potrzeby, a także wówczas, gdy droga, nie będąc drogą najkrótszą, była dla ubezpieczonego, ze względów komunikacyjnych, najdogodniejsza.

 

Za drogę do pracy lub z pracy uważa się oprócz drogi z domu do pracy lub z pracy do domu również drogę do miejsca lub z miejsca:

 

  1. innego zatrudnienia lub innej działalności stanowiącej tytuł ubezpieczenia rentowego,
  2. zwykłego wykonywania funkcji lub zadań zawodowych albo społecznych,
  3. zwykłego spożywania posiłków,
  4. odbywania nauki lub studiów”.

 

Droga do pracy lub z pracy oznacza więc pokonywanie przez pracownika (obojętnie jakimi środkami) określonej odległości, a jej celem jest dotarcie do miejsca pracy lub powrót z tego miejsca. Przepisy nie wskazują, w jaki sposób pracownik powinien odbywać drogę do pracy lub z pracy. Oznacza to, że do pracownika należy wybór środka lokomocji. Potwierdzeniem tego stanowiska jest wyrok Trybunału Ubezpieczeń Społecznych z dnia 29.11.1962 r., sygn. akt II TR 2240/62.

 

Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 25.01.1980 r., sygn. akt III URN 59/79, OSNCP 180, Nr 7-8, poz. 142, stwierdził między innymi, że „ochroną ubezpieczeniową objęta jest droga do pracy. Pracownik rozpoczyna drogę do pracy po wyjściu z mieszkania, choćby znajdował się jeszcze w budynku (np. na schodach)”.

 

Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 15.11.1978 r., sygn. akt III PZP 12/78, OSNCP 1979, nr 5, poz. 91, stwierdził między innymi, że „pracownik po opuszczeniu domu, w którym mieszka, w celu bezpośredniego udania się do pracy, znajduje się w drodze do pracy, niezależnie od tego, czy droga ta prowadzi przez jego nieruchomość, czy też jest droga publiczną”.  

 

Zgodnie z poglądem wyrażonym przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 15.03.2004 r., sygn. akt II UK 381/03, „kwalifikacja zawału serca jako wypadku w drodze do pracy jest rezultatem oceny materiału dowodowego i ustaleń faktycznych w każdej konkretnej sprawie. Zatem o tym, czy zawał serca zostanie zakwalifikowany jako wypadek w drodze do pracy, czy też wypadkiem nie będzie zadecydują konkretne okoliczności zdarzenia. Wypadkiem nazywamy zdarzenie nagłe, wywołane przyczyną zewnętrzną, które nastąpiło w drodze do lub z miejsca wykonywania zatrudnienia lub innej działalności stanowiącej tytuł ubezpieczenia rentowego. Wszystkie te elementy muszą wystąpić łącznie, aby można było mówić o wypadku w drodze do pracy. Istotne zatem znaczenie w przypadku kwalifikacji zawału serca jako wypadku przy pracy będzie miało to, czy zawał był skutkiem przyczyny zewnętrznej, czy też doszło do niego na skutek przyczyn wewnętrznych danej osoby, czyli jej choroby”. Zgodnie z prezentowanym w orzecznictwie Sądu Najwyższego poglądem „zewnętrzną przyczyną sprawczą wypadku przy pracy może być każdy czynnik pochodzący spoza organizmu poszkodowanego, zdolny – w istniejących warunkach – wywołać szkodliwe skutki, w tym także pogorszyć stan zdrowia pracownika dotkniętego już schorzeniem samoistnym” (por. wyrok SN z dnia 18.08.1999 r., sygn. akt II UKN 87/99).

 

Istota sporu sprowadza się w zasadzie do rozstrzygnięcia, czy przyczyna zawału miała „mieszany” charakter, to znaczy, czy obok ukrytej wady serca (przyczyna wewnętrzna) wystąpiła jakaś współistotna przyczyna zewnętrzna, co pozwoliłoby na uznanie tego zdarzenia za wypadek w drodze do pracy.

 

Chodzi zatem o zewnętrzne działanie szkodliwego czynnika na osobę ubezpieczonego, powodujące uraz lub śmierć. Formuła nagłego zdarzenia wywołanego przyczyną zewnętrzną nawiązuje do ochrony odszkodowawczej. Nie może on bowiem ponosić odpowiedzialności za uszczerbek na zdrowiu lub śmierć z przyczyny jedynie wewnętrznej, tkwiącej w organizmie ubezpieczonego.

 

Jeżeli chcesz wiedzieć więcej na ten temat – kliknij tutaj i zapytaj prawnika >>

 

Komentarze (0):

Uwaga!
Szanowni Państwo!
Nasi prawnicy nie odpowiadają na pytania zadawane w formie komentarza pod tekstem. Jeśli chcą Państwo powierzyć swój problem naszym prawnikom, prosimy kliknąć tutaj >>

  • osiem - 9 =
.
Porad przez Internet udzielają
prawnicy z dużym doświadczeniem:
Prawnicy

Zapytaj prawnika

Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje!
Wycenę wyślemy do 1 godziny
Szukamy ambitnego prawnika »