Mamy 10 452 opinii naszych Klientów
Zadaj pytanie » Zadaj pytanie »

Indywidualne Porady Prawne

Masz podobny problem?
Opisz nam go i zadaj pytania.

(zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje)

Wpłaty do kasyna on-line

Autor: Małgorzata Rybarczyk • Opublikowane: 03.08.2019

W świetle obowiązkowego blokowania stron oferujących hazard on-line przez dostawców internetowych oraz obowiązku blokowania płatności przez banki na takie strony chciałbym zapytać, jakiej porady prawnej udzielilibyście Państwo osobie, która dokonała wpłaty do kasyna on-line w maju 2018. Logowała się w kasynie 8–10 razy i nie dokonała żadnej wypłaty. Kasyno jest zarejestrowane na Malcie i jest całkowicie w języku polskim. Na koncie kasyna pozostały środki, ale nie ma i nie będzie na nim żadnych kolejnych wejść. Logowania następowały z terytorium Polski. Czy instytucja „czynnego żalu” może mieć tu zastosowanie i jakie konsekwencje może za sobą pociągnąć?

Małgorzata Rybarczyk

»Wybrane opinie klientów

Rewelacja!!! Wszystko bardzo klarownie wytłumaczone. Korzystałem z usług nie jednego prawnika, ale tak przygotowane pismo i objaśnienia jakie otrzymałem wprawiło mnie w zdumienie. Wszystko na najwyższym poziomie!!! Polecam serdecznie i dziękuję całemu zespołowi ePorady24, a w szczególności Panu Karolowi Jokielowi.
Zbyszek
Żadna opinia nie wyrazi mojej wdzięczności dla zespołu ePorady. Moja sprawa wydawała mi się tak skomplikowana, że nie do rozwiązania. Nie wiedziałem, od której strony ją zacząć. Szperając w internecie, natrafiłem na ePorady i okazało się, że moją sprawę można zacząć od strony, której absolutnie bym się nie spodziewał.
Jestem bardzo zadowolony z obrotu sprawy, która mnie dotyczy. Z tak znikomych danych, które przekazałem, otrzymałem pismo tak profesjonalnie napisane, jakby zespół ePorady był moim bardzo dobrym znajomym i znał mój problem tak dobrze jak ja. Dziękuję bardzo i będę polecał wszystkim korzystanie z waszych usług.
Henryk
Bardzo, bardzo dziękuję!!! W ciągu dwóch dni otrzymałam więcej wiadomości na temat mojej sprawy niż w ciągu 2 miesięcy od dwóch adwokatów!!!! Do tej pory dowiadywałam się tylko, jakie prawa ma osoba, która naraziła mnie na ogromne szkody, i jakie konsekwencje grożą mi, jeżeli nie będę respektować tych praw. Nawet odpowiedź na dodatkowe pytanie nastąpiła szybciej i była bardziej wyczerpująca niż trwająca od tygodnia dyskusja na ten temat z moim pełnomocnikiem (teraz byłym). O kosztach nie mówiąc. BARDZO POLECAM!!!
Małgorzata
Widziałem już wiele pozwów, ale sporządzony przez prawnika z eporady24.pl jest prawdziwym majstersztykiem i wyrazem profesjonalizmu. Jasno, konkretnie, przy minimum słów, maksimum treści. Do tego relacja jakości do ceny również znajduje swoje uzasadnienie. Z pełnym przekonaniem wygranej sprawy zanoszę pozew do sądu. Nikomu nie należy życzyć sądowych spraw, ale gdyby zaszła potrzeba, z pełnym przekonaniem mogę polecić eporady24.pl.
Jacek
Powiem tak: cuda załatwiane są od ręki! Na sprawie w sądzie sędzina była zaskoczona tak profesjonalnym i rzeczowym przygotowaniem, a wszystko dzięki ePorady24! Zakończyłem sprawę i wygrałem!!!! Polecam ten serwis i serdecznie dziękuję. Tak sprawnej obsługi mógłby pozazdrościć każdy inny serwis! Prawnicy są na najwyższym poziomie!!! Polecam z całego serca!!!
Zbyszek

Temat przez Pana poruszany jest bardzo interesujący i niestety wyjątkowo trudny. Wszelkie kwestie dotyczące gier hazardowych i ich pokrewnych uregulowane są w polskim prawie w ustawie o grach hazardowych. Zgodnie z aktualnym brzmieniem ustawy „prowadzenie działalności w zakresie gier liczbowych, loterii pieniężnych, gry telebingo oraz gier na automatach poza kasynem gry jest objęte monopolem państwa. Działalność w zakresie gier liczbowych i loterii pieniężnych może być prowadzona w formie udziału w grach liczbowych i loteriach pieniężnych urządzanych jednocześnie na terytorium więcej niż jednego państwa (gry multijurysdykcyjne)”. Urządzanie gier hazardowych przez sieć Internet, z wyjątkiem zakładów wzajemnych i loterii promocyjnych, jest objęte monopolem państwa (art. 5).

 

Zgodnie z art. 3 ustawy „urządzanie gier losowych, zakładów wzajemnych, gier w karty i gier na automatach oraz prowadzenie działalności w tym zakresie jest dozwolone na podstawie właściwej koncesji, zezwolenia lub dokonanego zgłoszenia”. „Grami losowymi są gry, w tym urządzane przez sieć Internet, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, których wynik w szczególności zależy od przypadku. Są to:

 

1) gry liczbowe – gry, w których wygraną uzyskuje się przez prawidłowe wytypowanie liczb, znaków lub innych wyróżników, a wysokość wygranych zależy od łącznej kwoty wpłaconych stawek, oraz gra liczbowa keno, w której wygraną uzyskuje się przez prawidłowe wytypowanie liczb, a wysokość wygranych stanowi iloczyn wpłaconej stawki i mnożnika ustalonego dla poszczególnych stopni wygranych;


Interesuje Cię ten temat i chcesz wiedzieć więcej? – kliknij tutaj i zapytaj prawnika >>

2) loterie pieniężne, w których uczestniczy się przez nabycie losu lub innego dowodu udziału w grze, a podmiot urządzający loterię oferuje wyłącznie wygrane pieniężne;

3) gra telebingo, w której uczestniczy się przez nabycie dowodu udziału w grze zawierającego przypadkowe zestawy liczb lub znaków z góry ustalonego zbioru liczb lub znaków, przeprowadzana na skalę ogólnokrajową z losowaniem nadawanym jako audycja telewizyjna, a podmiot urządzający grę oferuje wygrane pieniężne lub rzeczowe;

4) gry cylindryczne, w których uczestniczy się w grze przez wytypowanie liczb, znaków lub innych wyróżników, a wysokość wygranej zależy od określonego z góry stosunku wpłaty do wygranej, zaś wynik gry ustalany jest za pomocą urządzenia obrotowego lub gry cylindryczne urządzane na tych zasadach w sieci Internet;

5) gry w kości;

6) gra bingo pieniężne, w której uczestniczy się przez nabycie przypadkowych zestawów liczb z ustalonego z góry zbioru liczb, a podmiot urządzający grę oferuje wyłącznie wygrane pieniężne, których wysokość zależy od łącznej kwoty wpłaconych stawek;

7) gra bingo fantowe, w której uczestniczy się przez nabycie przypadkowych zestawów liczb z ustalonego z góry zbioru liczb, a podmiot urządzający grę oferuje wyłącznie wygrane rzeczowe;

8) loterie fantowe, w których uczestniczy się przez nabycie losu lub innego dowodu udziału w grze, a podmiot urządzający loterię oferuje wyłącznie wygrane rzeczowe;

9) loterie promocyjne, w których uczestniczy się przez nabycie towaru, usługi lub innego dowodu udziału w grze i tym samym nieodpłatnie uczestniczy się w loterii, a podmiot urządzający loterię oferuje wygrane pieniężne lub rzeczowe;

10) loterie audioteksowe, w których uczestniczy się przez odpłatne:

a) połączenie telefoniczne,

b) wysyłanie wiadomości tekstowych z użyciem publicznej sieci telekomunikacyjnej”.

 

Zgodnie z ust.3 art. 2 ustawy „grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych oraz gry odpowiadające zasadom gier na automatach urządzane przez sieć Internet o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości”. Zaś „za wygraną rzeczową w grach na automatach uważa się również wygraną polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze” (art. 2 ust. 4 ustawy).

 

Ustawodawca polski zdelegalizował tak naprawdę możliwość udziału w grach hazardowych w Polsce w przypadku, gdy nie są to gry objęte koncesją lub nie są prowadzone przez totalizator. W sytuacji złamania tego zakazu ustawodawca przewidział odpowiedzialność karną zarówno dla osoby urządzającej tego rodzaju gry, jaki dla osoby uczestniczącej w tych grach.

 

Zgodnie z Kodeksem karnym skarbowym „ten, kto na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uczestniczy w zagranicznej grze hazardowej, podlega karze grzywny do 120 stawek dziennych” (art. 107 ust. 2). Taka sama kara grozi temu, kto uczestniczy w grze hazardowej, urządzanej lub prowadzonej wbrew przepisom ustawy lub warunkom koncesji lub zezwolenia (art. 109).

 

Przepis art. 107 § 2 penalizuje uczestnictwo w zagranicznej grze losowej lub zagranicznym zakładzie wzajemnym. Znamię uczestnictwa należy interpretować jako branie udziału w danej grze czy też zakładzie. Rodzaj i etap uczestnictwa jest tu w zasadzie irrelewantny z punktu widzenia obowiązku pociągnięcia do odpowiedzialności karnej. Można jedynie rozpatrywać w konkretnych sytuacjach zaistnienie wypadku mniejszej wagi. Znamiona gry losowej, zakładu wzajemnego oraz ich zagranicznego charakteru oceniać należy na podstawie przepisów prawa polskiego. Odnotowania wymaga także fakt, że w przypadku komentowanego przepisu nie ma odpowiedniej normy sankcjonowanej w ustawie o grach hazardowych. Bezprawność tego czynu implikowana jest więc wyłącznie faktem jego karalności.

 

Fundamentalnym zagadnieniem, które pojawia się na tle wykładni przepisu art. 107 § 2, jest zakres jego obowiązywania. Odnośnie do granic terytorium RP – zob. komentarz do art. 3 § 2. Trafnie wywodzi G. Łabuda, że „art. 107 § 2 k.k.s. nie obejmuje uczestnictwa w legalnych na terenie UE internetowych grach losowych i zakładach wzajemnych, jako że pozwala na to art. 56 TFUE”.

 

Wobec sprawców przestępstw skarbowych z art. 107 możliwe jest zastosowanie instytucji warunkowego umorzenia postępowania z art. 41. Sprawcy deliktów karnych skarbowych typizowanych w komentowanym przepisie mogą również skorzystać z niekaralności określonej w art. 16. Z kolei sprawcy czynów karnych skarbowych z art. 107 § 2 i 4 nadto mogą skorzystać z instytucji dobrowolnego poddania się odpowiedzialności (przy spełnieniu wszystkich pozostałych przesłanek, zob. art. 17), która nie wiąże się ze skazaniem w tradycyjnym ujęciu, gdyż wyrok o zezwoleniu na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności nie podlega wpisowi do Krajowego Rejestru Karnego [zob. I. Zgoliński Igor (red.), Kodeks karny skarbowy. Komentarz].

 

Jak zapewne Pan wie, Kodeks karny skarbowy przewiduje instytucję tzw. czynnego żalu. Zgodnie z art. 16 nie podlega karze za przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe sprawca, który po popełnieniu czynu zabronionego zawiadomił o tym organ powołany do ścigania, ujawniając istotne okoliczności tego czynu, w szczególności osoby współdziałające w jego popełnieniu. Czynny żal stosuje się tylko wtedy, gdy w terminie wyznaczonym przez uprawniony organ postępowania przygotowawczego uiszczono w całości wymagalną należność publicznoprawną uszczuploną popełnionym czynem zabronionym.

 

Zawiadomienie powinno być złożone na piśmie albo przekazane ustnie do protokołu. „Zawiadomienie jest bezskuteczne, jeżeli zostało złożone:

1) w czasie, kiedy organ ścigania miał już wyraźnie udokumentowaną wiadomość o popełnieniu przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego;

2) po rozpoczęciu przez organ ścigania czynności służbowej, w szczególności przeszukania, czynności sprawdzającej lub kontroli zmierzającej do ujawnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, chyba że czynność ta nie dostarczyła podstaw do wszczęcia postępowania o ten czyn zabroniony”.

 

„Czynnego żalu nie stosuje się wobec sprawcy, który:

1) kierował wykonaniem ujawnionego czynu zabronionego;

2) wykorzystując uzależnienie innej osoby od siebie, polecił jej wykonanie ujawnionego czynu zabronionego;

3) zorganizował grupę albo związek mający na celu popełnienie przestępstwa skarbowego albo taką grupą lub związkiem kierował, chyba że zawiadomienia, o którym mowa w § 1, dokonał ze wszystkimi członkami grupy lub związku;

4) nakłaniał inną osobę do popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego w celu skierowania przeciwko niej postępowania o ten czyn zabroniony.

ustawa nie wymaga, aby zawiadomienie sprawcy zostało złożone dobrowolnie”.

 

Przesłanki, którymi kierował się sprawca, są prawnie irrelewantne. W efekcie zawiadomienie może stanowić wyraz nie tylko autonomicznej decyzji sprawcy, lecz także być wynikiem np. jego pozaprocesowych negocjacji z organem. Fakt popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego wyznacza początek biegu terminu dla sprawcy do dokonania zawiadomienia organu. Termin końcowy do dokonania tej czynności także został określony w treści art. 16. Sprawca ma na to czas aż do momentu, kiedy organ ścigania powziął wyraźnie udokumentowaną wiadomość o popełnieniu przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, bądź też do rozpoczęcia przez organ ścigania czynności służbowej, w szczególności przeszukania, czynności sprawdzającej lub kontroli zmierzającej do ujawnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, chyba że czynność ta nie dostarczyła podstaw do wszczęcia postępowania o ten czyn zabroniony. Ujawnienie to nic innego jak przekazanie organowi ścigania wiadomości dotychczas mu nieznanych (wyrok SN z 27.05.2002 r., sygn. akt V KKN 188/00). Chodzi tu o przedstawienie wszystkich newralgicznych elementów związanych z czynem, przede wszystkim dotyczących czasu i miejsca jego popełnienia oraz znamion.

 

Reasumując, składając zawiadomienie, sprawca winien możliwie najpełniej przedstawić znany mu stan faktyczny sprawy i, co najbardziej bezpieczne, nie pomijając żadnych posiadanych informacji. Takie zachowanie pozwoli mu uchronić się od odpowiedzialności karnej skarbowej z tytułu popełnionego czynu zabronionego (A. Kiersnowska-Drzewiecka, Czynny żal jako instytucja umożliwiająca uniknięcie odpowiedzialności karnej skarbowej. Przesłanki wyłączające czynny żal, „Dor. Pod.” 2003/9, s. 33 i n.). Wymóg uiszczenia w całości wymagalnej należności publicznoprawnej uszczuplonej popełnionym czynem zabronionym. Wymóg ten materializuje się tylko w tych przypadkach, gdy w związku z przestępstwem skarbowym lub wykroczeniem skarbowym nastąpiło faktyczne uszczuplenie należności publicznoprawnej. Ustawa nie zawiera wymogu, aby sam sprawca uiścił należność. Co istotne, praktycznie póki organ nie wyznaczy terminu do uiszczenia w całości wymagalnej należności publicznoprawnej uszczuplonej popełnionym czynem zabronionym, póty sprawca będzie korzystał z klauzuli niekaralności wynikającej z czynnego żalu i nie będzie zobowiązany do zapłaty tej należności.

 

Forma zawiadomienia. Warto zauważyć, że z pozoru błahe niedochowanie właściwej formy zawiadomienia również uniemożliwia skorzystanie z instytucji czynnego żalu. Sprawca może dokonać zawiadomienia w dwóch formach. Pierwszą z nich jest zawiadomienie pisemne. Ustawa nie precyzuje żadnych wymogów formalnych tego pisma poza tym, że musi ono w swej treści ujawniać istotne okoliczności czynu, w szczególności osoby współdziałające w jego popełnieniu. Nie może to być jednak anonim, gdyż w tej sytuacji na ogół nie sposób uznać, żeby zawiadomienie złożyła osoba zamierzająca skorzystać z czynnego żalu. Sprawca, zachowując formę pisemną zawiadomienia, może uczynić to także za pośrednictwem swojego pełnomocnika 109. Nie jest tu istotne, czy zawiadomienie zostanie skierowane do organu właściwego rzeczowo i miejscowo, gdyż zgodnie z art. 118 § 3 Kodeksu postępowania karnego należy je przekazać organowi właściwemu. Trzeba jednak podkreślić, że ustawa wymaga, aby sprawca złożył zawiadomienie do organu powołanego do ścigania, a nie innego podmiotu (H. Skwarczyński, Czynny żal w prawie karnym skarbowym, „MoP” 2006/2) . Drugą formą dopuszczalną przez ustawę jest możliwość samodenuncjacji ustnie do protokołu. Tego rodzaju czynność sprawca winien dokonać osobiście.

 

Skutki zaistnienia przesłanek z art. 16 k.k.s. Jeżeli zachodzą wszystkie przesłanki pozytywne opisane w art. 16 i jednocześnie nie ma przesłanek negatywnych, to taki stan winien zawsze wywoływać skutek określony w art. 17 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania karnego w zw. z art. 113 § 1 Kodeksu karnego skarbowego. Oznacza to, że postępowania karnego skarbowego nie wszczyna się. W przypadku, gdyby postępowanie zostało jednak wszczęte (co może się zdarzyć np. w wyniku pierwotnego uznania organu, że zachodzi jedynie część spośród przesłanek pozytywnych), a następnie w wyniku procesowej weryfikacji ustalono, że zachodzą wszystkie wymagane przesłanki, należy postępowanie umorzyć, niezależnie od jego zaawansowania. Sprawca korzystający z czynnego żalu może być powołany w charakterze świadka w postępowaniu przeciwko osobom współdziałającym w popełnieniu czynu, o których poinformował organ w zawiadomieniu. Taką pozycję procesową sprawcy określić można mianem quasi-świadka koronnego. Nie jest wobec niego prowadzone postępowanie, a dostarcza dowodów przeciw osobom współdziałającym. Nie korzysta jednak z żadnych innych przywilejów [T. Grzegorczyk, Komentarz do art. 16 K.k.s., LEX 2009; W. Kotowski, B. Kurzępa, Komentarz do art. 16 K.k.s., LEX 2007, Zgoliński Igor (red.), Kodeks karny skarbowy. Komentarz].

 

Pozostaje jeszcze jedna możliwość do rozważenia, czyli instytucja dobrowolnego poddania się odpowiedzialności. Dobrowolne poddanie się odpowiedzialności (wcześniej dobrowolne poddanie się karze) jest jedną z instytucji pozwalających na zaniechanie ukarania w obliczu przyjęcia przez sprawcę przestępstwa lub wykroczenia skarbowego określonej postawy procesowej, objawiającej się przede wszystkim w dążeniu do uiszczenia uszczuplonej należności publicznoprawnej i chęci szybkiego zakończenia postępowania. Dobrowolne poddanie się odpowiedzialności to bodaj najbardziej popularna w praktyce instytucja służąca zakończeniu postępowań karnych skarbowych, która dodatkowo gwarantuje sprawcy status niekaralności, gdyż wyrok o zezwoleniu na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności nie podlega wpisowi do Krajowego Rejestru Karnego.

 

Zgodnie z art. 17 Kodeksu „sąd może udzielić zezwolenia na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności, jeżeli wina sprawcy i okoliczności popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego nie budzą wątpliwości, a jednocześnie:

 

1) uiszczono w całości wymagalną należność publicznoprawną, jeżeli w związku z przestępstwem skarbowym lub wykroczeniem skarbowym nastąpiło uszczuplenie tej należności;

2) sprawca uiścił kwotę odpowiadającą co najmniej najniższej karze grzywny grożącej za dany czyn zabroniony;

3) sprawca wyraził zgodę na przepadek przedmiotów co najmniej w takim zakresie, w jakim ten przepadek jest obowiązkowy, a w razie niemożności złożenia tych przedmiotów - uiścił ich równowartość pieniężną; przepisy art. 16 § 2 zdanie trzecie oraz art. 31 § 3 pkt 2 stosuje się odpowiednio;

4) uiszczono co najmniej zryczałtowaną równowartość kosztów postępowania.

Niedopuszczalne jest udzielenie zezwolenia na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności, jeżeli:

1) przestępstwo skarbowe zagrożone jest karą ograniczenia wolności albo karą pozbawienia wolności;

2) przestępstwo skarbowe zagrożone tylko karą grzywny popełniono w warunkach określonych w art. 37 § 1 lub art. 38 § 2;

3) zgłoszono interwencję co do przedmiotu podlegającego przepadkowi, chyba że zostanie ona cofnięta przez interwenienta do czasu wniesienia aktu oskarżenia do sądu”.

 

Brak wątpliwości co do winy sprawcy oznacza po pierwsze, obowiązek ustalenia, że dana osoba popełniła dany czyn, oraz tego, że można jej zarzucić, iż zachowała się w sposób sprzeczny z prawem, choć mogła postąpić prawidłowo. Uwypuklenie elementu winy jako warunku progowego ubiegania się o zezwolenie na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności, jak się wydaje, ma na celu wzmocnienie rangi tego elementu struktury przestępstwa skarbowego oraz wykroczenia skarbowego. Brak wątpliwości co do okoliczności popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego to drugi z warunków progowych umożliwiających ubieganie się o zezwolenie na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności. Przesłanka ta powoduje konieczność dokonania wnikliwych ustaleń w zakresie stanu faktycznego, gdyż dopiero na tej podstawie możliwa jest jej ocena. Okoliczności popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego możliwe są wszakże do ustalenia wyłącznie na podstawie kompletnego materiału dowodowego, którego analiza musi jasno wskazywać, że dana osoba popełniła zarzucany jej czyn, oraz wyjaśniać wszelkie realia jego popełnienia.

 

Kwestia przyznania się sprawcy do winy. Przyznanie się nie jest wymagane dla dokonania przez organ prowadzący postępowanie prawidłowych ustaleń stanu faktycznego, a co za tym idzie, okoliczności popełnienia czynu. Warunek przyznania się sprawcy nie jest stawiany przez ustawę. Złożenie przez sprawcę wniosku o zezwolenie na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności nie jest tożsame z ustaleniem sprawstwa i nie oznacza przyznania się do winy. Analogicznie samo przyznanie się sprawcy nie przesądza o jego sprawstwie. Złożenie wniosku jest jedynie procesowym wyrazem korzystania z uprawnień osoby podejrzanej o popełnienie czynu zabronionego. Brak przyznania się sprawcy do popełnienia zarzucanego czynu powoduje jednak po stronie organu konieczność szczególnie wnikliwej oceny materiału dowodowego. Uiszczenie kwoty odpowiadającej co najmniej najniższej karze grzywny grożącej za dany czyn zabroniony. To kolejna, po wymogu uiszczenia należności publicznoprawnej, dolegliwość o charakterze materialnym, którą sprawca winien wpłacić najpóźniej w chwili składania wniosku o zezwolenie na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności. W chwili składania wniosku o zezwolenie na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności sprawca powinien uiścić tytułem kary grzywny kwotę odpowiadającą co najmniej jednej trzeciej minimalnego wynagrodzenia, zaś w przypadku wykroczeń skarbowych co najmniej jednej dziesiątej części tego wynagrodzenia.

 

Co do zasady instytucja dobrowolnego poddania się odpowiedzialności stosowana jest do czynów o mniejszym stopniu społecznej szkodliwości. Jest to wynik uznania, że sprawcy czynów poważniejszych nie zasługują na dobrodziejstwo skorzystania z tej instytucji, a tym samym niekaralności.

 

Prawomocny wyrok o zezwoleniu na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności nie podlega wpisowi do Krajowego Rejestru Karnego (art. 18 ust 2). Należy tu skonstatować, że wyrok sądu zezwalający na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności przypisuje sprawcy odpowiedzialność karną, a tym samym obala zasadę domniemania niewinności. Jest to bowiem możliwe tylko wówczas, gdy sprawstwo i wina podejrzanego nie budzą wątpliwości. Wyrok ten więc co do zasady ma charakter skazujący, jednak nie jest w pełni tożsamy ze zwykłym wyrokiem skazującym. Słusznie wywodzi T. Grzegorczyk, że wyrok sądu zezwalający na tego rodzaju zakończenie postępowania karnego skarbowego może stanowić podstawę pociągnięcia podmiotu zbiorowego do odpowiedzialności w trybie przewidzianym przez ustawę z 28.10.2002 r. o odpowiedzialności podmiotów zbiorowych za czyny zabronione pod groźbą kary. Cecha ta jest zaś tożsama ze zwykłym wyrokiem skazującym oraz warunkowo umarzającym postępowanie. Wyrok zezwalający na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności ma jednak ten wyróżnik, że nie podlega wpisowi do Krajowego Rejestru Karnego (na podstawie art. 18 § 2), a uiszczenie grzywny w ramach postępowania nie stanowi przesłanki do szczególnej recydywy karnej skarbowej.

 

Tak więc ma Pan dwie możliwości działania w tej sytuacji. Osobiście polecałabym jednak faktycznie instytucję czynnego żalu jako korzystniejszą dla Pana i szybszą ścieżkę zakończenia problemu.

 

Starałam się móc przedstawić Panu orzeczenia sądowe dla powyższego stanu prawnego, niestety wszystkie prawomocne i publikowane orzeczenia, do których miałam dostęp wydane są jeszcze na stanach prawnych sprzed nowelizacji ustawy.

 

Jeżeli chcesz wiedzieć więcej na ten temat – kliknij tutaj i zapytaj prawnika >>

 

Prezentowana opinia prawnika nie zawiera odpowiedzi na dodatkowe pytania klienta i dlatego może nie wyczerpywać w pełni omawianego zagadnienia. Często dopiero dzięki dodatkowym pytaniom i odpowiedziom można uzyskać kompletną poradę prawną. Podkreślamy, że w naszym serwisie można zadawać dodatkowe pytania bez ograniczeń czasowych i ilościowych.

wersja do druku drukuj

Komentarze (0):

Uwaga!
Szanowni Państwo!
Nasi prawnicy nie odpowiadają na pytania zadawane w formie komentarza pod tekstem. Jeśli chcą Państwo powierzyć swój problem naszym prawnikom, prosimy kliknąć tutaj >>

  • 1 - V =

Indywidualne Porady Prawne

Masz podobny problem?
Opisz nam go i zadaj pytania.

(zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje)

»Podobne materiały

Ustawa hazardowa – co zrobić, skoro ustawa hazardowa zabrania reklamy zakładów bukmacherskich?

Prowadzę indywidualną działalność gospodarczą w Polsce, ale ustawa hazardowa podcięła mi skrzydła. Jestem operatorem serwisu poświęconego internetowym zakładom bukmacherskich (mam też linki do serwisów bukmacherskich), a teraz ustawa hazardowa zabrania reklamy zakładów. Moje pytania to: jakie są sankcje karne za złamanie tego zakazu? Czy ustawa hazardowa pozwala mi w jakikolwiek sposób prowadzić dalej tę działalność? Czy np. jako spółka zagraniczna będę mógł dalej prowadzić ten serwis?

Konkurs internetowy i opodatkowanie nagród

Nasza firma organizuje konkurs internetowy. Fundatorem nagród jest inny podmiot. Przewidujemy 100 nagród o wartości 100 zł dla laureatów konkursu. Czy nagrodzeni są zobowiązani do zapłacenia podatku od otrzymanej kwoty? Nasze wątpliwości budzi interpretacja Ministerstwa Finansów nr DD3/033/19/MCA/11/PK-153.

 

Prowadzenie gry losowej bez zezwolenia – jakie grożą mi kary?

Prowadzę grę losową, ale nie mam na nią jeszcze zezwolenia. Czy grozi mi za to kara? Jeśli tak, to jaka?

Porad przez Internet udzielają
prawnicy z dużym doświadczeniem:
Prawnicy

Zapytaj prawnika

Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje!
Wycenę wyślemy do 1 godziny
wizytówka Szukamy ambitnego prawnika »