Mamy 11 498 opinii naszych Klientów
Zadaj pytanie » Zadaj pytanie »

Indywidualne Porady Prawne

Masz podobny problem?
Opisz nam go i zadaj pytania.

(zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje)

Wniosek prokuratora o skazanie bez rozprawy

Autor: Monika Cieszyńska • Opublikowane: 14.03.2009

W artykule tym omówiono konsekwencje umieszczenia w akcie oskarżenia wniosku o skazanie oskarżonego bez rozprawy.



Masz podobny problem? Kliknij tutaj i zadaj pytanie.

Stosownie do art. 335 Kodeksu postępowania karnego prokurator w akcie oskarżenia może zamieścić wniosek o skazanie bez rozprawy i wymierzenie skazanemu uzgodnionej we wniosku kary i środka karnego, pod warunkiem że zarzucony temu oskarżonemu występek jest zagrożony karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 10 lat.

 

Prokurator może więc zamieścić w akcie oskarżenia wniosek o skazanie bez przeprowadzenia rozprawy tylko w przypadku, gdy zarzuca oskarżonemu występek, za który grozi maksymalnie kara 10 lat pozbawienia wolności. Chodzi tutaj o górną granicę ustawowego zagrożenia przewidzianego za dane przestępstwo. Zamieszczenie wniosku nie jest zatem dopuszczalne, jeśli oskarżonemu zarzucono zbrodnię, czyli czyn zagrożony karą pozbawienia wolności na czas nie krótszy niż 3 lata bądź karą surowszą. Natomiast przez występek należy rozumieć czyn zagrożony karą przekraczającą 30 stawek dziennych grzywny, karą ograniczenia wolności lub pozbawienia wolności na czas dłuższy niż 1 miesiąc. Zbrodnię można popełnić tylko umyślnie, występek także nieumyślnie, jeżeli ustawa tak stanowi.

 

Sąd, otrzymując akt oskarżenia wraz z wnioskiem o skazanie bez rozprawy, musi wyznaczyć posiedzenie w celu zbadania, czy rzeczywiście zachodzą przesłanki uwzględnienia wniosku. Skierowanie sprawy na posiedzenie jest tu zatem obligatoryjne (art. 339 § 1 K.p.k.).

 

Odpis aktu oskarżenia wraz wnioskiem należy przesłać nie tylko oskarżonemu, ale i pokrzywdzonemu wraz z informacją o terminie posiedzenia, gdyż najpóźniej na tym posiedzeniu pokrzywdzony może złożyć oświadczenie, że chce działać w postępowaniu obok prokuratora w charakterze oskarżyciela posiłkowego.

 

Posiedzenie wyznaczone w związku z wnioskiem prokuratora o skazanie bez przeprowadzenia rozprawy może zakończyć się wydaniem wyroku skazującego albo postanowienia o skierowaniu sprawy na rozprawę, jeśli sąd uzna, iż wniosek prokuratora nie może być uwzględniony. Na powyższe postanowienie zażalenie nie przysługuje, gdyż orzeczenie to nie zamyka drogi do wydania wyroku.

 

Wyrok skazujący zostanie wydany, jeśli sąd ustali, że wina i okoliczności popełnienia czynu nie budzą żadnych wątpliwości, a postawa oskarżonego wskazuje, iż cele postępowania – mimo nieprzeprowadzenia rozprawy – zostaną osiągnięte. Chodzi tu zwłaszcza o takie cele jak: pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sprawcy czynu, wymierzenie kary, która spełniałaby zarówno cele represyjne jaki i wychowawcze oraz prewencyjne, a także by sprawa została rozpatrzona w rozsądnym terminie.

 

Dodać należy, że zwrot ustawowy „okoliczności popełnienia przestępstwa nie budzą wątpliwości” nie oznacza, by ustawa wymagała przyznania się podejrzanego do winy. Również z faktu uzgodnienia z podejrzanym kary nie można wywodzić przyznania się do winy.

 

Sąd, wydając wyrok skazujący na posiedzeniu, opiera się na materiale zebranym w postępowaniu przygotowawczym, bowiem na posiedzeniu nie przeprowadza się już postępowania dowodowego. Sąd, uwzględniając wniosek prokuratora, winien wymierzyć uzgodnioną we wniosku karę lub środek karny. Wymierzenie kary innej niż we wniosku byłoby rażącym naruszeniem przepisów.

 

Sąd ma możliwość uzależniania uwzględnienia wniosku od modyfikacji kary, którą uzgodnił prokurator z oskarżonym, niemniej jakiekolwiek zmiany wskazanej we wniosku kary czy środka karnego należy przeprowadzić jeszcze przed uwzględnieniem wniosku o skazanie bez rozprawy i przed wydaniem wyroku skazującego.

 

Nadto sąd, wymierzając oskarżonemu uzgodnioną karę, może w granicach swojego uznania nadzwyczajnie ją złagodzić, a także warunkowo zawiesić jej wykonanie, czy nawet poprzestać na orzeczeniu wyłącznie środka karnego, jeśli kara pozbawienia wolności nie przekracza 5 lat. Takie uprawnienie dla sądu ustawodawca przewidział w art. 343 Kodeksu postępowania karnego. Co więcej, nadzwyczajne złagodzenie kary może nastąpić niezależnie od ogólnych przesłanek nadzwyczajnego złagodzenia określonych w art. 60 § 1-4 Kodeksu karnego; nadto sąd w trybie tym może zawiesić karę pozbawienia wolności, jeśli nie przekracza ona 5 lat, na okres próby od 2 do 10 lat. Należy mieć na uwadze, że na normalnych zasadach warunkowe zawieszenie wykonania kary dotyczy tylko kary pozbawienia wolności nieprzekraczającej lat 2 na okres próby od 2 do 5 lat (w przypadku sprawców młodocianych okres próby wynosi od 3 do 5 lat).

 

Wyrok skazujący doręcza się stronom – czyli prokuratorowi i oskarżonemu – z urzędu, niemniej termin do złożenia wniosku o uzasadnienie biegnie od dnia ogłoszenia wyroku, poza jednym wyjątkiem. Dla oskarżonego pozbawionego wolności, który nie ma obrońcy i nie był obecny podczas ogłoszenia wyroku, termin ten biegnie od daty doręczenia mu wyroku.

 

Wyrok skazujący zaskarżalny jest na normalnych zasadach. Zarówno oskarżyciel jak i oskarżony mogą wnieść apelację. Niemniej w postępowaniu apelacyjnym na skutek złożenia apelacji od wyroku wydanego w trybie art. 335 K.p.k. nie obowiązuje zasada reformationis in peius, czyli niepogarszania sytuacji oskarżonego w przypadku wniesienia środka odwoławczego na jego korzyść. Tym samym oskarżony musi liczyć się z tym, że w razie wniesienia apelacji na swoją korzyść, sąd odwoławczy może wydać wyrok surowszy w porównaniu z wyrokiem zaskarżonym. Podobnie wyrok surowszy może wydać sąd pierwszej instancji, jeśli sąd II instancji przekazał mu sprawę do ponownego rozpoznania.

 

Zamieszczenie w akcie oskarżenia wniosku o skazanie bez rozprawy jest rezultatem dojścia do porozumienia prokuratora i oskarżonego w przedmiocie faktu popełnienia zarzuconego czynu oraz w wymierzenia kary.

 

Instytucję powyższą należy odróżnić od dobrowolnego poddania się karze na wniosek jedynie oskarżonego złożonego na podstawie art. 387 K.p.k. Niemniej istota obu instytucji jest zbliżona.


Stan prawny obowiązujący na dzień 14.03.2009


Indywidualne Porady Prawne

Masz podobny problem?
Opisz nam go i zadaj pytania.

(zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje)

Komentarze (0):

Uwaga!
Szanowni Państwo!
Nasi prawnicy nie odpowiadają na pytania zadawane w formie komentarza pod tekstem. Jeśli chcą Państwo powierzyć swój problem naszym prawnikom, prosimy kliknąć tutaj >>

  • VII plus 6 =

 

»Podobne materiały

Prawo oskarżonego do rozpatrzenia sprawy przez sąd II instancji

W artykule tym omówiono podstawowe reguły funkcjonowania zasady dwuinstancyjności postępowania karnego.

 

Obrona z urzędu

Artykuł omawia zasady dotyczące przyznania obrońcy z urzędu oraz jego obowiązki i upoważnienia.

 

Prawa oskarżonego

W artykule omówiono uprawnienia przysługujące oskarżonemu w procesie karnym.

 

Porad przez Internet udzielają
prawnicy z dużym doświadczeniem:
Prawnicy

Zapytaj prawnika

Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje!
Wycenę wyślemy do 1 godziny
Szukamy ambitnego prawnika »