.
Mamy 13 116 opinii naszych Klientów
Zadaj pytanie » Zadaj pytanie »

Indywidualne porady prawne

Pliki można dodać w kolejnym kroku
Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje!

Wadliwe świadectwo pracy

Autor: Hanna Żurowska • Opublikowane: 23.10.2013

Przez dwadzieścia lat (1969-1989) byłem zatrudniony w lecznicy dla zwierząt jako technik weterynarii. Później prowadziłem działalność gospodarczą. Dwa lata temu, skończywszy 60 lat, zwróciłem się do ZUS z zapytaniem o możliwość przejścia na wcześniejszą emeryturę, jednak poinformowano mnie, że to niemożliwe. Niedawno dowiedziałem się jednak, że w 1998 r. weszła w życie ustawa uznająca moją pracę w lecznicy za pracę w warunkach szkodliwych (zwalczanie chorób zakaźnych). Łącznie mam 41 lat pracy, w tym 20 lat w warunkach szkodliwych, nabyłem więc prawo do emerytury. ZUS to potwierdził, ale obarczył winą wojewódzki inspektorat weterynarii (mojego byłego pracodawcę), który wystawił wadliwe świadectwo pracy bez wypełnionej rubryki dotyczącej pracy w warunkach szczególnych. Straciłem przez to kilkanaście miesięcy świadczeń emerytalnych. Czy mogę domagać się odszkodowania?


Masz podobny problem? Kliknij tutaj i zadaj pytanie.

Według obecnego stanu prawnego* praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze powinna być potwierdzona w świadectwie pracy albo w odrębnym zaświadczeniu o wykonywaniu takiej pracy, wystawionym przez pracodawcę. Świadectwo to powinno zawierać informację dotyczącą przyporządkowania konkretnego stanowiska pracy do rodzaju prac określonych w wykazach A i B rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze.

 

Świadectwo pracy w warunkach szczególnych powinno być ponadto wystawione według wzoru przewidzianego przez akty resortowe wydane przez właściwych ministrów, kierowników urzędów centralnych oraz centralne związki spółdzielcze na podstawie rozporządzenia.

 

W świadectwie pracodawca powinien podać okres wykonywania pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, jej rodzaj i nazwę stanowiska pracy, ze wskazaniem odpowiedniego wykazu, pozycji rozporządzenia, a także zarządzenia resortowego. Nazwa stanowiska pracy w szczególnych warunkach, na którym był zatrudniony pracownik, wykazana w świadectwie, musi odpowiadać nazwie wymienionej w wykazie aktu resortowego. Nie może być ona niepełna ani tylko podobna.

 

Wedle przepisu art. 97 § 2 Kodeksu pracy (w skrócie: K.p.) dokument ten powinien w szczególności wykazywać informacje o: okresie i rodzaju wykonywanej pracy, zajmowanych stanowiskach, trybie rozwiązania stosunku pracy albo okoliczności wygaśnięcia tego stosunku, ewentualnie też zajęcia wynagrodzenia za pracę, w myśl przepisów o postępowaniu egzekucyjnym (stosownie do art. 884.§ 2 Kodeksu postępowania cywilnego, w skrócie: K.p.c.), oraz inne informacje niezbędne do ustalenia uprawnień pracownika w zakresie prawa pracy lub ubezpieczenia społecznego.

 

Pracodawca, który wyda pracownikowi wadliwe świadectwo pracy, w którym np. błędnie określi rodzaj pracy pracownika, narazi pracownika na zmniejszenie wysokości emerytury. W konsekwencji pracownik nie uzyska emerytury w maksymalnej możliwej wysokości. Pracodawca w takim wypadku nie dopełni obowiązków wynikających z art. 97 K.p. oraz art. 125 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

 

Przepis art. 99 K.p. dotyczy tylko jednej sytuacji – gdy szkoda wynikła z niewykonania lub nienależytego wykonania obowiązku wydania świadectwa pracy polega na utracie zarobków. Warunkiem skutecznego dochodzenia odszkodowania jest wykazanie związku między pozostawaniem bez pracy (utratą zarobku) i niewydaniem w terminie lub wydaniem niewłaściwego świadectwa pracy.

 

Szkoda spowodowana wydaniem wadliwego świadectwa pracy polegająca na odmowie przyznania świadczeń z zabezpieczenia społecznego powoduje odpowiedzialność pracodawcy na zasadach ogólnych. Taką ogólną podstawę odpowiedzialności w stosunkach pracy stanowi art. 471 K.c. (Kodeksu cywilnego) w związku z art. 300 K.p.

 

Jednak w zakresie obowiązku wydania świadectwa pracy do 1 czerwca 1996 roku obowiązywało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 20 listopada 1974 r. w sprawie świadectw pracy i opinii (Dz. U. Nr 45, poz. 269 ze zm.), które nieco inaczej kształtowało obligatoryjną treść świadectwa pracy w porównaniu z obecnie obowiązującym rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 15 maja 1996 r. w sprawie szczegółowej treści świadectwa pracy oraz sposobu i trybu jego wydawania i prostowania (Dz. U. Nr 60, poz. 282 ze zm.), które weszło w życie 2 czerwca 1996 r.

 

Poprzednie rozporządzenie nie przewidywało wprost obowiązku zamieszczania w świadectwie pracy informacji o wykonywaniu pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Nakazywało jednak zamieszczenie w tym dokumencie także innych informacji, istotnych dla ustalenia uprawnień pracownika. Niewątpliwie była taką informacja o rodzaju pracy i warunkach jej wykonywania.

 

Jednak od 1983 r. obowiązywało już rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (zatytułowane w pierwotnej wersji: „w sprawie wieku emerytalnego i rent inwalidzkich dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze”), które w § 1 ust. 2 zobowiązywało zakład pracy do „stwierdzenia” okresów pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze „na podstawie posiadanej dokumentacji”. Obowiązek wydania świadectwa pracy ma charakter bezwzględny, a jego wykonanie nie zależy od złożenia przez pracownika wniosku.

 

Jednak jak wynika z Pańskiego pytania, był Pan zatrudniony w wojewódzkim inspektoracie od 1969 roku do 1989 r. i wówczas, jak sądzę, zostało wystawione świadectwo pracy. W tym czasie obowiązywało zaś rozporządzenie z 1974 r. oraz z 1983 r. dotyczące pracy w warunkach szczególnych. Wówczas zakład pracy nie mógł wystawić świadectwa pracy o pracy w warunkach szczególnych, bo praca ta została uznana w 1998 roku.

 

Do ustalenia kapitału początkowego przez ZUS przesyła się świadectwa pracy, które zostały wystawione w momencie zakończenia pracy; nie wystawia się nowych świadectw. W sytuacji, kiedy po prawie 10 latach zmieniły się przepisy, nie sądzę, aby jakiś pracodawca prostował wadliwe świadectwa pracy, chyba że z takim wnioskiem wystąpiłby sam pracownik. Oczywiście można wnieść sprawę przeciwko zakładowi pracy o odszkodowanie do sądu, ale trudno mi powiedzieć, jakie będzie stanowisko sądu. Ważne są jeszcze szczegółowe okoliczności tej sprawy.

 

 

 

 

* Stan prawny z dnia 30 sierpnia 2013 r. Podstawa prawna:

  1. Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.);
  2. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7.02.1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8, poz. 43 ze zm.).

Jeśli masz podobny problem prawny, zadaj pytanie naszemu prawnikowi (przygotowujemy też pisma) w formularzu poniżej  ▼▼▼

Zapytaj prawnika - porady prawne online

Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje!
Wycenę wyślemy do 1 godziny

Komentarze (0):

Uwaga!
Szanowni Państwo!
Nasi prawnicy nie odpowiadają na pytania zadawane w formie komentarza pod tekstem. Jeśli chcą Państwo powierzyć swój problem naszym prawnikom, prosimy kliknąć tutaj >>

  • 9 + jeden =
.
Porad przez Internet udzielają
prawnicy z dużym doświadczeniem:
Prawnicy

Zapytaj prawnika

Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje!
Wycenę wyślemy do 1 godziny
Szukamy ambitnego prawnika »

spadek.info

prawo-budowlane.info

odpowiedziprawne.pl