Mamy 11 794 opinii naszych Klientów
Zadaj pytanie » Zadaj pytanie »

Indywidualne Porady Prawne

Masz podobny problem?
Opisz nam go i zadaj pytania.

(zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje)

Użytkowanie na spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu

Autor: Jakub Bonowicz • Opublikowane: 24.10.2014

Zaproponowano mi ustanowienie na moją rzecz użytkowania na spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu należącym do innej osoby. Prawo to zostałoby wpisane do księgi wieczystej. Mam wątpliwości co do takiego rozwiązania, w związku z tym proszę o przedstawienie, jak wygląda orzecznictwo dotyczące tej kwestii. Czy są wyroki kwestionujące dopuszczalność takiej konstrukcji?


Masz podobny problem? Kliknij tutaj i zadaj pytanie.

Zgodnie z art. 265 Kodeksu cywilnego:

 

Art. 265. § 1. Przedmiotem użytkowania mogą być także prawa.

§ 2. Do użytkowania praw stosuje się odpowiednio przepisy o użytkowaniu rzeczy.

§ 3. Do ustanowienia użytkowania na prawie stosuje się odpowiednio przepisy o przeniesieniu tego prawa”.

 

Natomiast generalnie kwestionowana jest możliwość ustanowienia użytkowania na spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu.

 

Edward Gniewek, Komentarz do art. 265 Kodeksu cywilnego, stan prawny: 2001.07.01

 

2. Pamiętając o dylematach praktyki, należy wyrazić pogląd o niedopuszczalności ustanowienia „użytkowania” spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu. Nie wystarcza tu argument zbywalności prawa, trzeba zaś generalnie wykluczać konstrukcję ograniczonego prawa rzeczowego obciążającego inne ograniczone prawa rzeczowe; poza odrębnie uregulowanym wyjątkiem dotyczącym hipoteki.

3. Trzeba pamiętać, że do użytkowania praw stosuje się odpowiednio przepisy o użytkowaniu rzeczy (art. 265 § 2 K.c.). W szczególności trzeba uznać, że użytkowanie prawa obejmuje korzystanie i pobieranie pożytków prawa (art. 252 K.c. odpowiednio stosowany). Zatem również ten wzgląd wyklucza użytkowanie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu.

 

K. Dadańska w: A. Kidyba (red.), A. Filipak: „Kodeks cywilny. Komentarz”, t. II. Własność i inne prawa rzeczowe, LEX 2009

 

4. Kwestią kontrowersyjną jest, czy przedmiotem użytkowania może być własnościowe spółdzielcze prawo do lokalu (zob. szerzej E. Gniewek, Pytania i odpowiedzi, Rejent 1996, nr 11, s. 110 i n.; tenże, Muszę replikować, Rejent 1997, nr 3, s. 94; Z. Kuniewicz, Użytkowanie własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego, głos w dyskusji, Rejent 1997, nr 2; tenże, Jeszcze o użytkowaniu własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego, Rejent 1997, nr 9, s. 97). W tym zakresie istnieją rozbieżne koncepcje. Według pierwszej, prawo to choć jest zbywalne, to jednak nie przynosi pożytków, co wyklucza możliwość obciążenia go użytkowaniem (zob. E. Gniewek (w:) System Prawa Prywatnego, t. 4, 2005, s. 343; autor ten generalnie wyłącza możliwość obciążenia ograniczonym prawem rzeczowym innego ograniczonego prawa rzeczowego). Według drugiej koncepcji, należy dopuścić możliwość ustanowienia użytkowania na własnościowym spółdzielczym prawie do lokalu, gdyż prawo to jest zbywalne (S. Rudnicki, Komentarz, 2006, s. 454). Należy opowiedzieć się za dopuszczalnością obciążenia własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu użytkowaniem, albowiem treścią omawianego prawa jest uprawnienie do korzystania z lokalu i do rozporządzenia prawem do lokalu. W ramach uprawnienia do korzystania z lokalu podmiot, któremu przysługuje własnościowe spółdzielcze prawo do lokalu, jest uprawniony m.in. do pobierania pożytków i innych przychodów z lokalu, co w praktyce oznacza możliwość pobierania pożytków cywilnych związanych z wynajęciem lokalu. Uprawnienie do rozporządzenia prawem do lokalu, oznacza m.in. w węższym znaczeniu – ustanowienie prawa rzeczowego ograniczonego, w szerszym – również nawiązanie stosunku obligacyjnego (np. oddanie lokalu w najem albo w bezpłatne używanie) (por. K. Pietrzykowski (w:) System Prawa Prywatnego, t. 4, 2007, s. 598-599, 611-613). W kontekście tych uprawnień nie sposób więc zaaprobować poglądu o niedopuszczalności ustanowienia użytkowania na własnościowym spółdzielczym prawie do lokalu, tym bardziej, że pożytki prawa można też uzyskiwać z tytułu użytkowania praw, przy czym pojęcie pożytków powinno być interpretowane możliwie szeroko. Chodzi więc zarówno o dochody, które prawo przynosi bezpośrednio, jak również o te dochody, które przynosi pośrednio, tzn. o wszelkie korzyści, jakie daje określone prawo (J. Górecki, Użytkowanie wierzytelności, Rejent 1998, nr 10, s. 29; E. Niezbecka (w: ) Kodeks cywilny. Komentarz, 2009, s. 271)”.

 

W LEX jest jeden wyrok dotyczący tej kwestii (LEX nr 194508):

 

„Wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 13.04.2005 r. I ACa 1589/04

1. Niedopuszczalne jest ustanowienie prawa użytkowania na spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu.

 

2. Ochrona użytkownika ograniczona jest zakresem przysługującego mu prawa”.

 

Uzasadnienie zawiera pełne przytoczenie poglądów na temat tego problemu.

 

„Sąd Okręgowy skoncentrował swoją uwagę na ustanowionym na rzecz powódki prawie użytkowania, wskazując, że przedmiotem użytkowania mogą być również prawa, a więc także spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego, a do użytkowania praw mają odpowiednio zastosowanie przepisy o użytkowaniu rzeczy.

 

Należy jednak rozstrzygając sprawę zwrócić uwagę na to, że zarówno prawo użytkowania, jak i spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego są ograniczonymi prawami rzeczowymi, a wywody zawarte w uzasadnieniu zdają się skłaniać do traktowania prawa pozwanych jak prawa własności. W sprawie mamy jednak do czynienia, co jest bezsporne, z konkurencją dwóch ograniczonych praw rzeczowych i to z sytuacją wymagającą rozważenia, czy ustanowienie ograniczonego prawa rzeczowego, na ograniczonym prawie rzeczowym jest możliwe w obowiązującym systemie prawnym, a szczególnie, czy taka możliwość istniała w momencie ustanowienia w akcie notarialnym z 14 lipca 1995 roku na spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu prawa do użytkowania tego lokalu.

 

W tym zakresie Sąd Okręgowy powołał się na przepis art. 265 § 1 i 2 K.c. stwierdzając, że przedmiotem użytkowania mogą być także prawa, a więc również spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego.

 

Zagadnienie to nie jest jednak tak jednoznaczne, jak wynikałoby to z uzasadnienia zaskarżonego wyroku.

 

W komentarzu do Kodeksu cywilnego – księga II – Własność i inne prawa rzeczowe pod redakcją Stanisława Rudnickiego, – Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2003, w uwagach do art. 265 K.c. wskazuje się na możliwość obciążenia spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu prawem użytkowania, wywodząc to z faktu, iż przesłanką obciążenia określonego prawa użytkowaniem jest zbywalność tego prawa.

 

Skoro spółdzielcze prawo do lokalu jest prawem zbywalnym, to przyjmuje się, że nie ma podstaw do wyłączenia dopuszczalności ustanowienia użytkowania na spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu.

 

Jednocześnie jednak stwierdza się, że zagadnienie to jest sporne i wskazuje się na istniejący w tym zakresie spór w piśmiennictwie. Zupełnie odmienne stanowisko prezentowane jest przez E. Gniewka w publikacji »Kodeks cywilny – księga druga, Własność i inne prawa rzeczowe. Komentarz«, Zakamycze, 2001. W uwagach do cytowanego już art. 265 K.c. jednoznacznie wskazuje się na niedopuszczalność ustanowienia »użytkowania« spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu. Fakt możliwości zbycia tego prawa nie może być uznany za wystarczający argument za przyjęciem takiej konstrukcji.

 

Generalnie należy wykluczyć konstrukcje ograniczonego prawa rzeczowego obciążającego inne ograniczone prawo rzeczowe, poza odrębnie uregulowanym wyjątkiem dotyczącym hipoteki. Za brakiem możliwości przyjęcia tej konstrukcji prawnej przemawia także okoliczność, że do użytkowania praw stosuje się odpowiednie przepisy o użytkowaniu rzeczy, co wynika z treści art. 265 § 2 K.c. Użytkowanie prawa obejmuje korzystanie i pobieranie pożytków prawa – (art. 252 k.c.) – a ta sytuacja nie zachodzi w niniejszym przypadku, co także wyklucza możliwość użytkowania spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu.

 

W piśmiennictwie prawniczym za brakiem możliwości ustanowienia prawa użytkowania na spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu wypowiadał się E. Gniewek (Rejent 1996 zeszyt 11, Rejent 1997 zeszyt 3). Za istnieniem możliwości ustanowienia użytkowania na spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu opowiadał się Z. Kuniewicz (Rejent 1997 zeszyt 2), czy E. Żak (Monitor Prawniczy z 2000 r. nr 3 w artykule »Księgi wieczyste dla spółdzielczych praw do lokalu«).

 

Zagadnienie to nie znalazło swojego odbicia w publikowanym orzecznictwie Sądu Najwyższego i odniesienie się do określonej tendencji orzeczniczej nie jest możliwe. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 kwietnia 2004 r., w sprawie FSK 172/04 (ONSA i WSA 2004 zeszyt 3, poz. 31) poruszone zagadnienie wynikło w związku z problematyką podatkową.

 

W uzasadnieniu tego wyroku wskazano, że rozpoznając sprawę podatkową Ośrodek Zamiejscowy Naczelnego Sądu Administracyjnego opowiadał się przeciwko możliwości ustanowienia użytkowania na spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu i uznał, że czynność taka była sprzeczna z prawem i w konsekwencji nie dawała podstaw do obniżenia podstawy opodatkowania o wartość użytkowania. W omawianym przypadku sąd wieczystoksięgowy dokonał wpisu prawa użytkowania na spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu. Skoro przeciwko dopuszczalności ustanowienia prawa użytkowania na spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu przemawiają określone argumenty, to zdaniem Sądu Apelacyjnego istniały podstawy do uznania, że czynność polegająca na ustanowieniu takiego prawa jest nieważna (art. 58 § 1 K.c.).

 

Za takie argumenty uznać można:

 

  • zasadę wyraźnego określenia praw rzeczowych (zasada numerus clausus praw rzeczowych);
  • swobodę rozporządzona spółdzielczym własnościowym prawem do lokalu ograniczoną przepisami prawa spółdzielczego (obowiązującego w chwili sporządzania aktu notarialnego) ograniczoną tylko do jego zbywania (a wyjątkiem przewidzianym wprost jest hipoteka);
  • art. 265 K.c. stanowiący, że przedmiotem użytkowania mogą być również prawa (odwołuje się do praw samoistnych które są równe prawu własności, a spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu takiego charakteru nie posiada);
  • że oddanie lokalu w najem czy też użyczenie wymaga zgody spółdzielni mieszkaniowej (wg przepisów prawa spółdzielczego w chwili zawarcia umowy);
  • że spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu nie przynosi pożytków.

 

Wskazuje się, że konstrukcją prawną bardziej odpowiadającą zabezpieczeniu praw osoby do zajmowania spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu byłaby służebność tego mieszkania, lecz przedmiotem służebności może być wyłącznie nieruchomość.

 

Skoro więc istniały podstawy do przyjęcia, że czynność prawna ustanowienia ograniczonego prawa rzeczowego jest nieważna, to przyjęta przez Sąd Okręgowy koncepcja zastosowania art. 251 K.c. do ochrony ograniczonego prawa rzeczowego nie może być uznana za trafną. Skarga windykacyjna mogłaby wchodzić wtedy w grę, gdyby powódce to określone ograniczone prawo rzeczowe przysługiwało. Dlatego też nie ma podstaw do zastosowania poprzez art. 265 § 2 K.c. art. 251 k.c., gdyż to nie pozwani posiadają sporny lokal bez tytułu prawnego, lecz powódce nie przysługują prawa użytkownika, który mógłby skutecznie wystąpić z powództwem o wydanie rzeczy przeciwko osobom, którym przysługuje spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu.

 

Sąd Apelacyjny miał także na uwadze okoliczność, która może mieć znaczenie dla oceny wzajemnych stosunków między stronami. Ta okoliczność sprowadza się do rozważenia, jaki charakter miała w tej sytuacji decyzja pozwanych o umożliwieniu powódce zamieszkania w darowanym im lokalu. Tak jak wskazał to Sąd Okręgowy, do rozważenia pozostaje sprawa korzystania z lokalu w oparciu o umowę użyczenia z tym, że stroną korzystającą z tej umowy była powódka. W tym momencie zwrócić uwagę należy na § 10 umowy darowizny z 14 lipca 1995 roku, z którego jednoznacznie wynika, że od następnego miesiąca po zawarciu umowy pozwani przejmowali obowiązek pokrywania opłat związanych z korzystaniem z lokalu, który został im wydany z dniem zawarcia umowy darowizny.

 

Nie jest trafne ustalenie Sądu Okręgowego, że pozwani bezpłatnie korzystali z lokalu mieszkalnego, gdyż to właśnie oni ponosili koszty jego utrzymania, a chęć zmniejszenia obciążeń związanych z opłacaniem należności za dwa mieszkania legła u podstaw decyzji o pozostawieniu w swoim posiadaniu jedynie lokalu darowanego im uprzednio przez powódkę. Ta właśnie okoliczność wynika z akt Sądu Okręgowego w Poznaniu i nie zostały przedstawione dowody, które by wskazywały, że sytuacja w rzeczywistości kształtuje się odmiennie.

 

Dla oceny sposobu korzystania przez powódkę z mieszkania istotny jest fakt, iż od momentu zawarcia umowy do połowy 2000 roku z lokalu korzystała, z pewnymi wyjątkami związanymi z pobytem w dwóch domach pomocy społecznej. Jest rzeczą charakterystyczną, że powódka każdorazowo zmieniając miejsce pobytu w domu pomocy społecznej podnosiła, że nie odpowiadają jej panujące tam warunki, a mimo to składała kolejny wniosek o umieszczenie w takiej placówce, która jej zdaniem będzie spełniać jej wymagania.

 

Gdyby jednak przyjąć, że bez ustanowienia prawa użytkowania spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu nie nastąpiłoby darowanie tego prawa, to powstawałaby nowa okoliczność, wykraczająca jednak poza ramy niniejszego powództwa, które ograniczone było do żądania wydania przez pozwanych spornego lokalu powódce.

 

Powódka swoje roszczenie opierała na prawie użytkowania spornego lokalu, a zagadnienie ważności umowy darowizny spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu nie było w sprawie kwestionowane, stąd nie może być przedmiotem rozstrzygania w postępowaniu odwoławczym.

 

Nie można się w związku z powyższym zgadzać ze stanowiskiem Sądu Okręgowego zawartym w uzasadnieniu wyroku, że pozwani w chwili wyrokowania nie legitymowali się właściwym tytułem prawnym do lokalu. Pozwani tytuł taki posiadali, gdyż to im przysługiwało spółdzielcze własnościowe prawo do spornego lokalu, a lokal posiadali od momentu zawarcia umowy w 1995 roku.

 

Stanowisko zajęte przez Sąd Apelacyjny w niniejszej sprawie wynika z założenia, iż niedopuszczalne jest ustanowienie prawa użytkowania na spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu i przyjęcie tego założenia skutkowało oddaleniem powództwa.

 

Jak jednak wyżej wskazano, stanowisko dotyczące możliwości ustanowienia prawa użytkowania na spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu jest sporne i dlatego zachodzi konieczność rozważenia, czy powódce należałaby się ochrona jej uprawnień w przypadku, gdyby uznać, że ustanowienie takiego prawa jest dopuszczalne.

 

Należy zauważyć, że art. 251 K.c. do ochrony ograniczonych praw rzeczowych nakazuje stosować przepisy o ochronie własności, ale co jest istotne – stosować odpowiednio, z uwzględnieniem specyfiki tych praw.

 

Roszczenie odpowiadające treści roszczenia windykacyjnego znajduje zastosowanie do ochrony ograniczonego prawa rzeczowego w sytuacji, gdy uprawniony do korzystania z tego prawa został bezprawnie pozbawiony faktycznego władztwa nad obciążoną rzeczą. W takim przypadku uprawniony z ograniczonego prawa rzeczowego ma prawo zgłosić żądanie o wydanie rzeczy będącej przedmiotem ograniczonego prawa rzeczowego. Jest to więc uprawnienie do ochrony posiadania rzeczy i korzystania z niej w oznaczonym zakresie.

 

Analiza art. 222 § 1 K.c. wyraźnie wskazuje, że roszczenie windykacyjne powstaje w razie bezprawnego pozbawienia właściciela posiadania rzeczy. W okolicznościach niniejszej sprawy nie można mówić o bezprawnym pozbawieniu powódki posiadania przedmiotowego lokalu. Z ustaleń dokonanych w sprawie przez Sąd Okręgowy w Poznaniu, a następnie zaakceptowanych przez Sąd Apelacyjny w Poznaniu przy rozpoznawaniu apelacji powódki (sprawa I ACa 1426/02), wynika, że w 2000 roku pozwani przeprowadzili się do darowanego im mieszkania i zamieszkali wspólnie z powódką, dostosowując to niewielkie mieszkanie do zamieszkania w nim trzech osób. W czasie wspólnego zamieszkania strony prowadziły wspólne gospodarstwo domowe, a powódka w tym czasie oczekiwała na skierowanie do Domu Pomocy Społecznej w L., gdyż wniosek w tym zakresie złożony został w październiku 1999 roku.

 

W tym też czasie w mieszkaniu wybuch pożar, który zniszczył szereg przedmiotów domowych powódki. Po tym zdarzeniu powódka została przyjęta do P.D.P.Społ. w L. i przebywała w nim do czasu orzekania w sprawie.

 

Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie Sądu Okręgowego w Poznaniu zdaniem Sądu Apelacyjnego może stanowić materiał dowodowy – także w niniejszej sprawie, szczególnie że Sąd Okręgowy rozpoznając niniejszą sprawę poprzestał jedynie na informacyjnym wysłuchaniu stron, uznając, że materiał dowodowy zebrany w niniejszej sprawie (głównie w wyniku odwołania się do cytowanej poprzednio sprawy Sądu Okręgowego) jest wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy.

 

Nie było okolicznością sporną w sprawie, że strony w lokalu wspólnie zamieszkały, że prowadziły przez pewien czas wspólne gospodarstwo domowe, a wyzbycie się przez pozwanych lokalu do nich należącego uzgodnione było z powódką.

 

Jak już uprzednio wskazano, to pozwani wprowadzając się do spornego lokalu realizowali swoje prawo do posiadania spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu, a nie zaistniała taka sytuacja, że ich wejście w posiadanie lokalu wynikało z faktu użyczenia im lokalu przez powódkę.

 

Ta koncepcja przyjęta przez Sąd Okręgowy nie może być uznana za trafną choćby z tego względu, że to pozwani ponosili wszelkie koszty związane z eksploatacją mieszkania na rzecz właściciela, jakim jest Spółdzielnia Mieszkaniowa »J.« w P., a także ponosili inne koszty związane z posiadaniem mieszkania. Jest okolicznością bezsporną, że powódka żadnych kosztów związanych z korzystaniem z mieszkania nie ponosiła, a wręcz przeciwnie, to pozwani zarówno przed zawarciem umowy notarialnej, jak i później świadczyli jej pomoc. To właśnie ta pomoc pozwanego (siostrzeńca powódki) i jego żony stanowiła o zawarciu umowy darowizny. Należy w sprawie zwrócić uwagę także i na tę okoliczność, że zamieszkanie wspólne stron nastąpiło po pierwszym procesie, kiedy to powódka podnosiła zarzuty dotyczące ich niewdzięczności – które obiektywnie okazały się niezasadne. Powódka zawierając umowę nie mogła przewidzieć, że stan jej zdrowia ulegnie takiemu pogorszeniu, że jedynie specjalistyczna opieka w określonej placówce zabezpieczy jej potrzeby. Na tę okoliczność zwrócił uwagę Sąd Apelacyjny w Poznaniu rozstrzygając apelację powódki w sprawie I ACa 1426/02.

 

Nie można się zgodzić także ze stanowiskiem Sądu Okręgowego, że użytkowanie obciąża w niniejszej sprawie prawo do spółdzielczego własnościowego lokalu w całości. Strony w swej umowie zagadnienia tego w sposób jednoznaczny nie sprecyzowały, tym bardziej że strony mogły mieć na uwadze to, że ze względu na wiek powódki i inne okoliczności związane z koniecznością zapewnienia pieczy, która już wcześniej była świadczona, zajdzie konieczność wspólnego korzystania z lokalu.

 

We wspomnianej umowie nie zastrzeżono wyłączności korzystania z lokalu i następnie w 2000 roku strony zakres korzystania z lokalu dostosowały do zaistniałych warunków, co stanowiło modyfikację tej umowy i dostosowanie jej do zaistniałej sytuacji. W tym zakresie można odwołać się do wyroku Sądu Najwyższego z 18.06.1976 r. w sprawie III CRN 89/96, opubl. w OSNC z 1977 r. zeszyt 3 poz. 49, który to wyrok odnosi się także do ochrony przysługującej użytkownikowi w oparciu o art. 251 K.c. Ochrona użytkownika ograniczona jest zakresem przysługującego użytkownikowi prawa. Skoro więc strony ukształtowały zakres korzystania z tego prawa, nie na zasadzie wyłączności użytkowania całego lokalu przez powódkę, to brak jest podstaw do uwzględnienia roszczenia zgłoszonego przez powódkę o wydanie całego lokalu. Ze względu na wielkość lokalu i jego układ, wydzielenie określonej części lokalu dla wyłącznego korzystania przez powódkę mogłoby być utrudnione, ale należy mieć na uwadze fakt, że strony pozostają ze sobą w określonych stosunkach rodzinnych i wspólne zamieszkanie mogło i może być brane pod uwagę, co pozwani deklarują. Ten jednak ukształtowany zakres korzystania z lokalu ustala także granice uprawnień powódki do ochrony jej praw.

 

Dlatego też zarzut zawarty w apelacji, iż Sąd Okręgowy dokonał nadinterpretacji art. 222 § 1 K.c. mógł być uznany za zasadny, bowiem zakres ochrony praw powódki wynikających z prawa użytkowania nie był tak szeroki, aby uzasadniał wydanie całego lokalu, jak tego powódka się domagała. Tak więc, gdyby nawet przyjąć, że ustanowienie prawa użytkowania spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu było skuteczne, to jednak ochrona tego prawa, które faktycznie powódce przysługiwałoby, nie stanowiła podstawy do uwzględnienia powództwa w takim zakresie, jak tego powódka domagała się.

 

Dlatego też i z tego względu brak było podstaw do uwzględnienia roszczenia. Te jednak rozważania, mające charakter wtórny, do pierwotnego stanowiska Sądu Apelacyjnego – też nie dają podstawy do uwzględnienia powództwa”.

 

Jeżeli chcesz wiedzieć więcej na ten temat – kliknij tutaj i zapytaj prawnika >>

 

Komentarze (0):

Uwaga!
Szanowni Państwo!
Nasi prawnicy nie odpowiadają na pytania zadawane w formie komentarza pod tekstem. Jeśli chcą Państwo powierzyć swój problem naszym prawnikom, prosimy kliknąć tutaj >>

  • zero plus I =
Porad przez Internet udzielają
prawnicy z dużym doświadczeniem:
Prawnicy

Zapytaj prawnika

Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje!
Wycenę wyślemy do 1 godziny
Szukamy ambitnego prawnika »

Poduszki