.
Mamy 13 116 opinii naszych Klientów
Zadaj pytanie » Zadaj pytanie »

Indywidualne porady prawne

Pliki można dodać w kolejnym kroku
Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje!

Transakcje kasa – rachunek w działalności kantorowej

Autor: Tomasz Krupiński • Opublikowane: 16.08.2016

Pytanie dotyczy działalności kantorowej, a w szczególności transakcji mieszanych. Kantor obsługuje transakcje kasa – kasa oraz kasa – rachunek. Kasa – kasa: klient przychodzi do okienka kasowego, wymienia walutę lub kupuje i otrzymuje zwrot do ręki (gotówka – gotówka). Kasa – rachunek: klient przychodzi do okienka kasowego wymienić lub kupić walutę, wpłaca do kasy gotówkę ale zwrot otrzymuje na wskazany przez siebie rachunek. Czy takie rozwiązanie jest możliwe? Wprawdzie wykonaliśmy takie dwie operacje, ale nigdzie nie możemy się dowiedzieć na 100%, czy taka forma jest możliwa i dopuszczalna przez prawo. Dodam jeszcze, że konto wskazane przez klienta dokonującego wymiany lub zakupu waluty może znajdować się w kraju lub poza nim.


Masz podobny problem? Kliknij tutaj i zadaj pytanie.

Po analizie przepisów prawnych, moim zdaniem, transakcje z klientem kasa – rachunek są możliwe, wymagają jednak dodatkowych czynności związanych z ewidencją takich czynności.

 

Zgodnie z art. 14 ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. Prawo dewizowe:

 

„1. Przedsiębiorca, który wykonuje działalność kantorową, jest obowiązany zapewnić:

1) prowadzenie na bieżąco, w sposób trwały i ciągły oraz zgodny z przepisami, ewidencji wszystkich operacji powodujących zmianę stanu wartości dewizowych i waluty polskiej;

2) prowadzenie, w godzinach działalności kantoru, ciągłego kupna i sprzedaży wartości dewizowych, będących przedmiotem obrotu;

3) wydawanie, w sposób zgodny z przepisami, dowodów kupna i sprzedaży, imiennych lub na okaziciela, przy każdej umowie kupna lub sprzedaży wartości dewizowych, będących przedmiotem obrotu;

4) lokal i jego wyposażenie spełniające warunki techniczne i organizacyjne niezbędne do bezpiecznego i prawidłowego wykonywania czynności bezpośrednio związanych z działalnością kantorową.

2. Przedsiębiorca jest obowiązany uzyskiwać, z upływem każdego roku działalności, zaświadczenie o niekaralności za przestępstwa, o których mowa w art. 12.

3. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio do osób, o których mowa w art. 13 ust. 1.”

 

Według art. 9 Prawa dewizowego:

 

„Ograniczeniom podlega:

1) (uchylony);

2) (uchylony);

3) (uchylony);

4) wywóz, wysyłanie oraz przekazywanie przez rezydentów do krajów trzecich krajowych lub zagranicznych środków płatniczych, z przeznaczeniem na podjęcie lub rozszerzenie w tych krajach działalności gospodarczej, w tym na nabycie nieruchomości na potrzeby tej działalności, z wyjątkiem przekazywania do krajów trzecich krajowych lub zagranicznych środków płatniczych na pokrycie kosztów działalności polegającej na bezpośrednim świadczeniu usług w wykonaniu zawartej umowy lub promocji i reklamie działalności gospodarczej prowadzonej przez rezydenta w kraju; (…)”.

 

Wprost o takich czynnościach wspomina § 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 września 2004 r. w sprawie wyposażenia lokalu przeznaczonego do wykonywania działalności kantorowej oraz sposobu prowadzenia ewidencji i wydawania dowodów kupna i sprzedaży wartości dewizowych (zwane dalej rozporządzeniem), zgodnie z którym:

 

„1. Ewidencja, o której mowa w art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. – Prawo dewizowe, zwanej dalej »ustawą«, obejmuje wszelkie transakcje i operacje powodujące zmianę stanu wartości dewizowych i waluty polskiej, w tym:

1) transakcje rozliczane w kantorze;

2) transakcje rozliczane za pośrednictwem rachunków bankowych;

3) transakcje rozliczane w części w kantorze i w części za pośrednictwem rachunków bankowych;

4) operacje przemieszczania wartości dewizowych lub waluty polskiej między kasą a rachunkami bankowymi.

2. W ewidencji, o której mowa w ust. 1, ujmuje się:

1) kolejny numer transakcji lub operacji;

2) datę zawarcia i datę realizacji transakcji lub datę przeprowadzenia operacji;

3) określenie rodzaju transakcji lub operacji: kupno, sprzedaż, zasilenie kasy z rachunku bankowego, odprowadzenie z kasy na rachunek bankowy;

4) sposób rozliczenia transakcji: wpłata do kasy, wypłata z kasy, wpłata na rachunek bankowy, wypłata z rachunku bankowego, rozliczenie za pośrednictwem rachunków bankowych;

5) nazwę i ilość wartości dewizowych lub waluty polskiej będących przedmiotem transakcji lub operacji;

6) kurs waluty i równowartość transakcji w walucie polskiej;

7) cenę jednostkową oraz wartość w walucie polskiej w przypadku transakcji kupna i sprzedaży złota dewizowego lub platyny dewizowej.

3. Jeżeli jedna transakcja jest rozliczana w więcej niż jeden sposób, każde rozliczenie należy potraktować i ująć w ewidencji jako oddzielną transakcję.

4. Wpis do ewidencji powinien być dokonany niezwłocznie po zawarciu transakcji lub przeprowadzeniu operacji, a jeżeli transakcja jest realizowana w innym terminie niż termin jej zawarcia, wpis uzupełnia się o datę realizacji transakcji niezwłocznie po jej zrealizowaniu.

5. Przedsiębiorca, prowadząc ewidencję w sposób określony w ust. 1-4, obowiązany jest zapewnić w każdym momencie możliwość ustalenia aktualnego stanu kasy w poszczególnych wartościach dewizowych i w walucie polskiej.”

 

Jeżeli więc poprzez swoje czynności jest Pani w stanie zapewnić należycie prowadzoną ewidencję, to nie widzę powodów, aby odmawiać dokonywania transakcji we wskazany przez Panią sposób.

 

Ustawa wprost nie zakazuje takich czynności, a więc biorąc pod uwagę wolność gospodarczą (oczywiście z pewnymi ograniczeniami wynikającymi z charakteru działalności) takie czynności są dozwolone.

 

Z przepisów wynika jedynie, że z uwagi na powyższe uregulowania (art. 14 Prawa dewizowego) działalność kantorowa nie może być prowadzona jedynie za pośrednictwem Internetu. Podmiot prowadzący taką działalność musi posiadać lokal.

 

Warto jednak podkreślić, że transakcje mogą być również rozliczane za pomocą rachunków bankowych. Oznacza to zatem, że ustawodawca dopuścił możliwość nieobecności jednej ze stron w lokalu kantoru przy dokonywaniu transakcji.

 

Tak więc w żadnym przepisie Prawa dewizowego ustawodawca nie zawarł obowiązku sprzedaży i kupna waluty wyłącznie w lokalu. Przyjęcie założenia, zgodnie z którym dokonywanie transakcji musi się odbywać tylko tam, powodowałoby praktyczny brak możliwości realizowania transakcji w inny sposób, w tym poprzez Internet, czy za pośrednictwem rachunków bankowych.

 

Moim jednak zdaniem przesyłanie środków z kantoru na rachunek do tzw. państw trzecich może być zabronione pod pewnymi warunkami. Przykładowo, jak wskazałem, zakazane jest (art. 9 Prawa dewizowego) wysyłanie oraz przekazywanie przez rezydentów do krajów trzecich krajowych lub zagranicznych środków płatniczych, z przeznaczeniem na podjęcie lub rozszerzenie w tych krajach działalności gospodarczej, w tym na nabycie nieruchomości na potrzeby tej działalności, z wyjątkiem przekazywania do krajów trzecich krajowych lub zagranicznych środków płatniczych na pokrycie kosztów działalności polegającej na bezpośrednim świadczeniu usług w wykonaniu zawartej umowy lub promocji i reklamie działalności gospodarczej prowadzonej przez rezydenta w kraju.

 

Według tej ustawy krajami trzecimi są państwa niebędące państwami członkowskimi Unii Europejskiej, a także ich terytoria zależne, autonomiczne i stowarzyszone oraz terytoria zależne, autonomiczne i stowarzyszone państw członkowskich Unii Europejskiej.

 

W tej sytuacji mamy dwa wyjścia:

 

  • albo uznajemy, że kantor jest podmiotem danej czynności dewizowej i w ten sposób przepis ten nie ma zastosowania, bowiem polski przedsiębiorca prowadzący kantor stacjonarny nie może być kwalifikowany jako podmiot z państwa trzeciego, a więc jego wysyłka na rachunek do kraju trzeciego nie jest objęta tym przepisem;
  • albo uznajemy, że kantor jest jedynie pośrednikiem (po wykonanej transakcji ma polecenie dokonać przelewu na zagraniczny rachunek), który formalnie wykonuje np. rezydent na rachunek do Państwa trzeciego (prowadzący kantor nie wie, do jakiego kraju wysyła przelew, stąd powinien odebrać oświadczenie na piśmie od zlecającego, że przelew do kraju trzeciego nie jest objęty zakazem z art. 9 Prawa dewizowego, podając oczywiście treść tego przepisu). Bardziej skłaniam się do tej interpretacji, bowiem w przeciwnym razie doszłoby do sytuacji, że kantor musiałby np. zapłacić podatek od darowizny (gdyby działał we własnym imieniu i na swoją rzecz, to byłby darczyńcą).

 

Jest to oczywiście moja interpretacja i mój pogląd, który nie daje gwarancji, że przy kontroli działalności kontrolerzy nie będą próbować podważyć tych czynności.

 

Na podstawie powyższych rozważań i przepisów wprost wskazujących na tego typu czynności, stwierdzić można, że są one dopuszczalne przez stacjonarne kantory.

 

Proszę zwrócić jednak uwagę, że nie wszystko zależne jest od kantoru, a mianowicie należy poinformować klienta (w regulaminie świadczenia usług czy też w innym), że ryzyko związane z należycie wykonanym przelewem przez kantor nie powinno obciążać kantoru (problem z przekazaniem pieniędzy czy też dodatkowe prowizje poniesione przez klienta).

Jeśli masz podobny problem prawny, zadaj pytanie naszemu prawnikowi (przygotowujemy też pisma) w formularzu poniżej  ▼▼▼

Zapytaj prawnika - porady prawne online

Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje!
Wycenę wyślemy do 1 godziny

Komentarze (0):

Uwaga!
Szanowni Państwo!
Nasi prawnicy nie odpowiadają na pytania zadawane w formie komentarza pod tekstem. Jeśli chcą Państwo powierzyć swój problem naszym prawnikom, prosimy kliknąć tutaj >>

  • 3 minus 0 =
.
Porad przez Internet udzielają
prawnicy z dużym doświadczeniem:
Prawnicy

Zapytaj prawnika

Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje!
Wycenę wyślemy do 1 godziny
Szukamy ambitnego prawnika »

spadek.info

prawo-budowlane.info

odpowiedziprawne.pl