.
Mamy 12 627 opinii naszych Klientów
Zadaj pytanie » Zadaj pytanie »

Indywidualne Porady Prawne

Masz podobny problem?
Opisz nam go i zadaj pytania.

(zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje)

Sprawca rozboju

Autor: Marcin Górecki • Opublikowane: 05.10.2012

Moja córka została zatrzymana na trzy miesiące pod zarzutem rozboju. Wiem, że wcześniej zażywała narkotyki. Miała sądowy nakaz leczenia w poradni. Niestety córka nie podjęła leczenia. Była pod wpływem narkotyków, gdy groziła jakiemuś człowiekowi nożem. Trafiła do aresztu. Jak mogę pomóc córce? Ile kosztuje pomoc adwokata? Od czego zacząć? Córka nie była karana. Nie mogę pogodzić się z myślą, że moja córka może być sprawcą rozboju. Proszę o wskazanie istotnych orzeczeń sądowych dotyczących rozboju.

 


Masz podobny problem? Kliknij tutaj i zadaj pytanie.

Na wstępie pragnę pozwolić sobie na drobną uwagę. Z jednej strony pisze Pan, iż córka miała sądowy nakaz leczenia w poradni z uwagi na zażywanie narkotyków, natomiast z drugiej strony wskazuje Pan, iż córka nigdy nie była karana. Czy mam rozumieć, iż córka nie była nigdy karana za posiadanie narkotyków?

 

W pierwszej kolejności należy wskazać, iż do bytu przestępstwa określonego w art. 210 Kodeksu karnego (K.k.) [z 1969 r., obecnie art. 280 K.k.] „niezbędne są dwa elementy pozostające ze sobą w ścisłym związku, a mianowicie gwałt na osobie lub choćby groźba natychmiastowego użycia gwałtu albo też doprowadzenie ofiary do stanu nieprzytomności lub bezbronności oraz zabór mienia w celu jego przywłaszczenia. Ten ścisły związek między tymi dwoma elementami działania skierowanego przeciwko różnym dobrom (zamach na osobę, zamach na mienie) polega na tym, że zamach na człowieka jest tu jedynie środkiem do realizacji głównego celu, jakim jest zabór mienia; środek ten sprawca stosuje po to, by dokonać zaboru mienia” (wyrok SN z 22 sierpnia 1975 r., V KR 120/75).

 

Kolejnym sposobem działania sprawcy rozboju jest doprowadzenie człowieka do stanu nieprzytomności lub bezbronności.

 

„Przez stan bezbronności rozumieć należy taką sytuację, w której ofiara przestępstwa z powodu obezwładnienia jej wskutek użycia siły fizycznej, niestanowiącej jednak gwałtu na osobie, albo wobec wielości napastników lub znacznej dysproporcji sił pozbawiona jest możności przeciwdziałania zaborowi mienia albo też możność ta jest w istotnym zakresie ograniczona” (wyrok SN z 14 czerwca 1989 r., V KRN 99/89).

 

Sąd Apelacyjny w Gdańsku w wyroku z 27 października 1999 r. (II AKa 294/99, Orz. Prok. i Pr. 2000, nr 10, poz. 29) stwierdził: „Ustawodawca, wprowadzając znamię działania sprawcy w »inny sposób bezpośrednio zagrażający życiu« do kwalifikowanej postaci rozboju, jednoznacznie wskazał, że surowsza odpowiedzialność związana jest nie tylko z rodzajem wykorzystanego narzędzia przez sprawcę rozboju, lecz także ze stworzeniem przez zachowanie sprawcy niebezpieczeństwa dla życia pokrzywdzonego, które jest niezależne od środka, jaki wykorzystuje sprawca. (…) Skoro zatem sprawca posługuje się przedmiotem, który ze swej istoty nie ma charakteru przedmiotu niebezpiecznego, lecz wykorzystuje go w taki sposób, że stwarza zagrożenie dla życia, to odpowiadał będzie za kwalifikowaną postać rozboju, właśnie ze względu na stworzenie swoim zachowaniem owego zagrożenia, nie zaś ze względu na wykorzystywane w trakcie działania przedmioty”.

 

Działanie sprawcy w inny sposób „bezpośrednio zagrażający życiu” oznacza takie zachowanie niepolegające na posługiwaniu się bronią palną, nożem lub innym podobnie niebezpiecznym przedmiotem lub środkiem obezwładniającym, które jest użyciem przez niego przemocy o szczególnej intensywności i o takim natężeniu, że stanowi ono dla pokrzywdzonego bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia. Tak więc, aby można mówić, że zachowanie sprawcy działającego w inny sposób „bezpośrednio zagrażający życiu” wypełnia dyspozycję przepisu art. 280 § 2 K.k., niezbędne jest wykazanie, iż na skutek jego działania życie pokrzywdzonego było realnie i faktycznie zagrożone, a więc że sprawca poprzez swoje działanie stworzył konkretne i bezpośrednie zagrożenie dla życia pokrzywdzonego (postanowienie SN z 15 grudnia 2006 r., II KK 208/2006, Prok. i Pr. 2007, nr 7-8, poz. 9).

 

Należałoby zatem dokonać oceny, czy osoba znajdująca się pod wpływem narkotyków może stworzyć konkretne i bezpośrednie zagrożenie dla życia drugiego człowieka. Wszystko zatem jest uzależnione od zachowania Pana córki bezpośrednio w czasie zdarzenia.

 

Mając na uwadze przede wszystkim ustawowe zagrożenie karą pozbawienia wolności, w mojej ocenie należy, o ile to możliwe, udzielić pełnomocnictwa adwokatowi celem obrony Pana córki.

 

Wobec córki zastosowano tymczasowe aresztowanie na okres 3 miesięcy, wcześniej przedstawiono jej zarzuty. Obrońca córki mógłby złożyć środek odwoławczy na postanowienie o zastosowaniu tymczasowego aresztowania. Trudno jest jednocześnie wskazać na koszty udzielenia obrony, albowiem w znacznej mierze jest to uzależnione od wielkości miasta i renomy kancelarii.

 

Jak podaje art. 74 Kodeksu postępowania karnego (dalej: K.p.k.):

 

„Art. 74. § 1. Oskarżony nie ma obowiązku dowodzenia swej niewinności ani obowiązku dostarczania dowodów na swoją niekorzyść.

 

§ 2. Oskarżony jest jednak obowiązany poddać się:

 

1) oględzinom zewnętrznym ciała oraz innym badaniom niepołączonym z naruszeniem integralności ciała; wolno także w szczególności od oskarżonego pobrać odciski, fotografować go oraz okazać w celach rozpoznawczych innym osobom,

 

2) badaniom psychologicznym i psychiatrycznym oraz badaniom połączonym z dokonaniem zabiegów na jego ciele, z wyjątkiem chirurgicznych, pod warunkiem że dokonywane są przez uprawnionego do tego pracownika służby zdrowia z zachowaniem wskazań wiedzy lekarskiej i nie zagrażają zdrowiu oskarżonego, jeżeli przeprowadzenie tych badań jest nieodzowne; w szczególności oskarżony jest obowiązany przy zachowaniu tych warunków poddać się pobraniu krwi, włosów lub wydzielin organizmu, z zastrzeżeniem pkt 3,

 

3) pobraniu przez funkcjonariusza Policji wymazu ze śluzówki policzków, jeżeli jest to nieodzowne i nie zachodzi obawa, że zagrażałoby to zdrowiu oskarżonego lub innych osób.

 

§ 3. W stosunku do osoby podejrzanej można dokonać badań lub czynności, o których mowa w § 2 pkt 1, a także, przy zachowaniu wymagań określonych w § 2 pkt 2 lub 3, pobrać krew, włosy, wymaz ze śluzówki policzków lub inne wydzieliny organizmu”.

 

W mojej ocenie Pana córka powinna złożyć wniosek o pisemne sporządzenie uzasadnienia postanowienia o przedstawieniu zarzutów. Zgodnie z art. 313 § 3 K.p.k. podejrzany może do czasu zawiadomienia go o terminie zaznajomienia z materiałami śledztwa żądać podania mu ustnie podstaw zarzutów, a także sporządzenia uzasadnienia na piśmie, o czym należy go pouczyć. Uzasadnienie doręcza się podejrzanemu i ustanowionemu obrońcy w terminie 14 dni. W uzasadnieniu należy w szczególności wskazać, jakie fakty i dowody zostały przyjęte za podstawę zarzutów. Powyższe pozwoli przede wszystkim ustalić linię obrony.

 

Jeżeli chcesz wiedzieć więcej na ten temat – kliknij tutaj i zapytaj prawnika >>

 

Komentarze (0):

Uwaga!
Szanowni Państwo!
Nasi prawnicy nie odpowiadają na pytania zadawane w formie komentarza pod tekstem. Jeśli chcą Państwo powierzyć swój problem naszym prawnikom, prosimy kliknąć tutaj >>

  • II plus trzy =
.
Porad przez Internet udzielają
prawnicy z dużym doświadczeniem:
Prawnicy

Zapytaj prawnika

Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje!
Wycenę wyślemy do 1 godziny
Szukamy ambitnego prawnika »