.
Mamy 11 988 opinii naszych Klientów
Zadaj pytanie » Zadaj pytanie »

Indywidualne Porady Prawne

Masz podobny problem?
Opisz nam go i zadaj pytania.

(zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje)

Rozwód z winy żony

Autor: Marcin Górecki • Opublikowane: 29.08.2012

Moja żona opuściła mnie i dzieci siedem lat temu. Później dwukrotnie zgłaszała się na policję, kłamiąc, że ją pobiłem. Zarzuty były oddalane. Dzieci już prawie nie pamiętają matki, są ze mną szczęśliwe, wreszcie mamy spokojny dom bez agresji ze strony żony. Wiem, że prowadzi ona teraz rozwiązły tryb życia, i nawet nie znam jej adresu zamieszkania. Chciałbym unormować nasze sprawy i zgłosić pozew o rozwód z winy żony, uregulować opiekę nad dziećmi. Czy sąd może nie udzielić rozwodu? Jak poprzeć swoje argumenty? Czy dzieci mogą zeznawać?


Masz podobny problem? Kliknij tutaj i zadaj pytanie.

Zgodnie z art. 56 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego (w skrócie K.r.io.)„jeżeli między małżonkami nastąpił zupełny i trwały rozkład pożycia, każdy z małżonków może żądać, aby sąd rozwiązał ich małżeństwo przez rozwód”. Przepis ten zawiera tzw. pozytywne przesłanki rozwodu. Według utrwalonego w orzecznictwie poglądu rozkład pożycia małżeńskiego jest zupełny nie tylko wtedy, gdy nie istnieje między małżonkami więź duchowa, fizyczna i gospodarcza, lecz także wtedy, gdy przy pełnym zerwaniu więzi duchowej i fizycznej małżonkowie utrzymują z konieczności pewne elementy więzi gospodarczej, np. wspólne mieszkanie. Przez trwały rozkład pożycia należy rozumieć taki rozkład, który w świetle zasad doświadczenia życiowego pozwala przyjąć w tle okoliczności konkretnej sprawy, zwłaszcza indywidualnych cech charakteru małżonków, że nie nastąpi ich powrót do pożycia.

 

Przepisy art. 56 § 2 i 3 K.r.io. zawierają negatywne przesłanki rozwodu, stanowiąc, że „mimo zupełnego i trwałego rozkładu pożycia rozwód nie może być orzeczony, jeżeli wskutek tego miałoby ucierpieć dobro wspólnych małoletnich dzieci małżonków lub jeżeli z innych względów orzeczenie rozwodu byłoby sprzeczne z zasadami współżycia społecznego” (§ 2), albo gdy żąda rozwodu małżonek wyłącznie winny rozkładu pożycia, chyba że drugi małżonek wyrazi zgodę na rozwód albo że odmowa tej zgody jest w danych okolicznościach sprzeczna z zasadami współżycia społecznego (§ 3).

 

Orzeczenie rozwodu jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy występują przesłanki pozytywne i brak jest przesłanek negatywnych.

 

Zasadą jest, że orzekając rozwód, sąd orzeka także o tym, czy i który z małżonków ponosi winę rozkładu pożycia (art. 57 § 1 K.r.io.). Jednakże na zgodne żądanie małżonków sąd zaniecha orzekania o winie. Wówczas następują takie skutki, jak gdyby żaden z małżonków nie ponosił winy (art. 57 § 2 K.r.io.). Dla przyjęcia winy niezbędne jest ustalenie, że małżonek naruszył umyślnie albo przez lekkomyślność lub niedbalstwo obowiązki małżeńskie, tj. obowiązek wspólnego pożycia, wzajemnej pomocy i wierności oraz współdziałania dla dobra rodziny.

 

Stosownie do art. 58 § 1 K.r.io. w wyroku orzekającym rozwód sąd obowiązany jest rozstrzygnąć także o całości spraw rodziny, a więc o:

 

  1. władzy rodzicielskiej nad wspólnym małoletnim dzieckiem obojga małżonków (także przysposobionym);
  2. wysokości, w jakiej każdy z małżonków obowiązany jest do ponoszenia kosztów wychowania i utrzymania dziecka;
  3. sposobie korzystania przez rozwiedzionych małżonków ze wspólnie zajmowanego mieszkania przez czas wspólnego w nim zamieszkiwania (art. 58 § 2 K.r.io.).

 

Na żądanie strony sąd może:

 

  1. w wyjątkowych wypadkach, gdy jeden z małżonków swym rażąco nagannym postępowaniem uniemożliwia wspólne zamieszkiwanie, nakazać jego eksmisję z lokalu (art. 58 § 2);
  2. orzec o podziale wspólnego mieszkania na zgodny wniosek obojga małżonków, jeżeli podział taki jest możliwy;
  3. przyznać mieszkanie jednemu z małżonków, jeżeli drugi małżonek wyraża zgodę na jego opuszczenie bez dostarczenia lokalu zamiennego i pomieszczenia zastępczego, a przyznanie mieszkania jednemu z małżonków jest możliwe (art. 58 § 2);
  4. dokonać podziału majątku wspólnego, jeżeli przeprowadzenie tego podziału nie spowoduje nadmiernej zwłoki w postępowaniu (art. 58 § 3);
  5. orzec o obowiązku dostarczania jednemu z rozwiedzionych małżonków przez drugiego rozwiedzionego małżonka środków utrzymania (art. 444 Kodeksu postępowania cywilnego).

 

W związku z przedstawionymi unormowaniami celowe jest zamieszczenie w pozwie w razie potrzeby odpowiednich wniosków.

 

Pozew o rozwód może wnieść tylko jeden z małżonków. Sprawy o rozwód podlegają rozpoznaniu w trybie odrębnego postępowania dla spraw małżeńskich, unormowanego w art. 425-446 Kodeksu postępowania cywilnego. W ramach tego postępowania odrębnego zamieszczone są przepisy szczególne dla spraw o rozwód i separację (art. 436-446), według których jeżeli istnieją widoki na utrzymanie małżeństwa, sąd może skierować strony do mediacji.

 

Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. 2005 r. Nr 167, poz. 1398) od pozwu w sprawie o rozwód, wniesionego po dniu 1 marca 2006 r., pobiera się opłatę stałą w kwocie 600 zł. W sprawie o rozwód skarga kasacyjna nie jest dopuszczalna.

 

W uzasadnieniu należy wskazać, kiedy zawarto małżeństwo oraz dzieci pochodzące z małżeństwa. Jako dowód należy dołączyć oryginał odpis skróconego aktu małżeństwa oraz odpisy skrócone aktów urodzenia. Następnie należy opisać przebieg małżeństwa. Winno się w sposób możliwie pełny uzasadnić rozkład małżeństwa w sferze: duchowej, gospodarczej i fizycznej.

 

Jednocześnie proszę zwrócić uwagę, że nie widzi Pan szans na utrzymanie małżeństwa i w Pana ocenie utrzymywanie sztucznie małżeństwa niczemu nie służy. Odnosząc się do ewentualnych zeznań dzieci jako świadków w sprawie o rozwód z winy żony, wskazać należy, iż Kodeks nie wprowadza granicy wieku jako kryterium, od którego uzależnia się możliwość postrzegania lub komunikowania spostrzeżeń. Możliwość przesłuchania dziecka zależy od jego indywidualnych zdolności oraz stopnia rozwoju. Decyduje o tym w każdym wypadku sąd. Wyjątek przewidziany jest w postępowaniu odrębnym w sprawach małżeńskich (por. art. 430 Kodeksu postępowania cywilnego). Małoletni, którzy nie ukończyli lat trzynastu, a zstępni stron, którzy nie ukończyli lat siedemnastu, nie mogą być przesłuchiwani w charakterze świadków. W mojej ocenie nie zachodzą w przedmiotowej sprawie przesłanki negatywne, których wystąpienie uniemożliwia orzeczenie rozwodu z winy żony. Powództwo ze stosunku małżeństwa wytacza się wyłącznie przed sąd, w którego okręgu małżonkowie mieli ostatnie miejsce zamieszkania, jeżeli choć jedno z nich w okręgu tym jeszcze ma miejsce zamieszkania lub zwykłego pobytu. W przypadku braku takiej podstawy wyłącznie właściwy jest sąd miejsca zamieszkania strony pozwanej, a jeżeli i tej podstawy nie ma – sąd miejsca zamieszkania powoda. W sytuacji jeżeli nie zna Pan miejsca pobytu małżonki, można wskazać miejsce zameldowania – stałe bądź czasowe.

 

Pragnę nadto zauważyć, iż w pozwie rozwodowym (o orzeczenie rozwodu z winy żony) należy wskazać sygnatury spraw, które toczyły się w prokuraturze, wówczas sąd wystąpi o akta tamtejszych spraw celem zapoznania się z nimi i dopuszczenia konkretnych dowodów z dokumentów znajdujących się w nich. 

 

Jeżeli chcesz wiedzieć więcej na ten temat – kliknij tutaj i zapytaj prawnika >>

 

Komentarze (0):

Uwaga!
Szanowni Państwo!
Nasi prawnicy nie odpowiadają na pytania zadawane w formie komentarza pod tekstem. Jeśli chcą Państwo powierzyć swój problem naszym prawnikom, prosimy kliknąć tutaj >>

  • zero - 0 =
.
Porad przez Internet udzielają
prawnicy z dużym doświadczeniem:
Prawnicy

Zapytaj prawnika

Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje!
Wycenę wyślemy do 1 godziny
Szukamy ambitnego prawnika »

porady spadkowe spadek.info

porady budowlane prawo-budowlane.info

porady prawnika odpowiedziprawne.pl

ozdobne poduszki Hampton