Mamy 11 498 opinii naszych Klientów
Zadaj pytanie » Zadaj pytanie »

Indywidualne Porady Prawne

Masz podobny problem?
Opisz nam go i zadaj pytania.

(zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje)

Rozwód we Francji

Opublikowane: 07.10.2010

W artykule omówiono zagadnienia związane z orzeczeniem rozwodu na podstawie przepisów obowiązujących we Francji.



Masz podobny problem? Kliknij tutaj i zadaj pytanie.

W 2007 roku we Francji zawarto 237 tys. małżeństw, ale jednocześnie też zarejestrowano aż 135 tys. rozwodów. Jak wynika z powyższych wyliczeń niemal połowa zawartych związków kończy się orzeczeniem rozwodu.

 

Prawo francuskie rozróżnia trzy sposoby orzeczenia rozwodu:

 

  1. rozwód za obopólną zgodą;
  2. rozwód w skutek ustania wspólności małżeńskiej;
  3. rozwód z orzeczeniem winy.

 

O rozwód na podstawie wspólnego powództwa małżonkowie mogą wnosić w przypadku gdy są zgodni, co do źródła zerwania wspólnoty małżeńskiej i wszystkich jego skutków. W tym przypadku nie są zobowiązani do podawania przyczyny rozwodu i powinni jedynie przedłożyć sędziemu projekt umowy przedstawiający warunki ich ugody.

 

Rozwód na podstawie powództwa jednego z małżonków i za zgodą drugiego z nich wymaga uznania, przez obydwoje małżonków, faktów czyniących niemożliwym utrzymanie wspólnoty małżeńskiej, a skutki rozwodu, w przeciwieństwie do rozwodu na podstawie wspólnego powództwa, są w tym przypadku ustalane przez sędziego. Rozwód orzeczony w ten sposób pociąga za sobą skutki rozwodu z winy obu stron.

 

Rozwód wskutek ustania wspólnoty małżeńskiej jest uwarunkowany istnieniem, od sześciu lat, faktycznej separacji małżonków lub pogorszeniem władz umysłowych jednego z małżonków na tyle poważnym, że nie istnieje już wspólnota małżeńska, oraz nie będzie ona mogła, zgodnie z najrozsądniejszymi przewidywaniami, być odbudowana w przyszłości.

 

O rozwód z orzeczeniem winy może wnosić jedno z małżonków w oparciu o czyny przypisywane drugiemu, w przypadku gdy czyny te stanowią poważne lub powtarzające się naruszenie powinności i obowiązków małżeńskich i czynią niemożliwym utrzymanie wspólnoty małżeńskiej.

 

Orzeczenie rozwodu wywiera wpływ na wiele sfer życia stron postępowania rozwodowego. Osobiste relacje między małżonkami, obowiązek wierności, wspólnoty małżeńskiej i opieki kończy się w momencie, gdy postanowienie sądu orzekające o rozwodzie staje się prawomocne, to znaczy – nie dopuszcza już możliwości wniesienia odwołania. Każdy z małżonków uzyskuje prawo do zawarcia nowego związku małżeńskiego z zastrzeżeniem, z zasady, dla kobiety, zachowania terminu 300 dni liczonego od rozwiązania poprzedniego związku małżeńskiego. Termin ten zaczyna biec w dniu postanowienia zezwalającego na osobne zamieszkanie lub zatwierdzającego, w przypadku rozwodu na podstawie wspólnego powództwa, zawartą w związku z tym umowę tymczasową. Termin ten nie ma zastosowania, gdy rozwód jest orzekany wskutek ustania wspólnoty małżeńskiej.

 

W następstwie rozwodu każde z małżonków traci prawo do używania nazwiska współmałżonka. Zasada ta nie jest jednak stosowana w przypadku, gdy rozwód został orzeczony wskutek ustania wspólnoty małżeńskiej, na podstawie powództwa męża. W pozostałych przypadkach kobieta może nadal posługiwać się nazwiskiem swojego męża, za zgodą tego ostatniego, lub na podstawie zezwolenia sędziego, jeżeli dowiedzie, że wiąże się z tym szczególny interes jej samej lub dzieci.

 

Podział majątku

 

Rozwód pociąga za sobą rozwiązanie ustawowej wspólnoty dorobku majątkowego małżonków i podział majątku. Małżonek, z którego wyłącznej winy orzekany jest rozwód, traci darowizny i przywileje małżeńskie przyznane mu przez współmałżonka. Jeśli rozwód jest orzekany na podstawie obopólnej winy małżonków, każdy z nich ma do nich prawo. Jeśli natomiast rozwód jest orzekany na podstawie wspólnego powództwa małżonków, są one utrzymane, z wyłączeniem ich odwołania w umowie zawartej między małżonkami. W przypadku rozwodu orzekanego wskutek ustania wspólnoty małżeńskiej małżonek pozwany zachowuje je prawomocnie. W przypadku rozwodu na podstawie wspólnego powództwa małżonków ugoda między małżonkami dotycząca likwidacji ich interesów majątkowych jest warunkiem orzeczenia rozwodu. W pozostałych formach rozwodu małżonkowie mogą dokonać uzgodnień dotyczących tej likwidacji przed orzeczeniem rozwodu, ale nie są do tego zobowiązani. W takiej sytuacji likwidacja następuje po orzeczeniu rozwodu.

 

Nieletnie dzieci małżonków

 

Rozwód nie wywiera żadnego szczególnego skutku na zasady dotyczące wykonywania władzy rodzicielskiej, która zostaje, z zasady, powierzona obojgu rodzicom. Sędzia może jednak zdecydować o powierzeniu jej wykonywania jednemu z rodziców, jeżeli wymaga tego interes dziecka. Każde z rodziców ma obowiązek uczestniczenia w utrzymaniu i wykształceniu dziecka. Uczestnictwo to przybiera formę świadczenia alimentacyjnego płaconego przez jedno z rodziców drugiemu, ale może również przybrać formę, w części lub w całości, bezpośredniego pokrycia wydatków na rzecz dziecka. Może ono być także spełnione w formie prawa użytkowania i zamieszkania.

 

Obowiązek alimentacyjny względem współmałżonka

 

Rozwód kończy z zasady obowiązek wsparcia, z wyłączeniem przypadku, gdy jest on orzekany wskutek ustania wspólnoty małżeńskiej. Obowiązek ten zostaje utrzymany na rzecz małżonka, który nie wnosił o rozwód i który może, w każdej chwili, zażądać od swego współmałżonka zapłaty świadczenia alimentacyjnego, którego wysokość będzie podlegać zmianie w zależności od zmian potrzeb i dochodów byłych małżonków. W pozostałych przypadkach jeden z małżonków może być zobowiązany do zapłaty na rzecz drugiego świadczenia, które zrekompensuje, na ile to możliwe, różnice, jakie zerwanie związku małżeńskiego powoduje w jego warunkach życia. Wysokość tego świadczenia jest ustalana w oparciu o potrzeby małżonka, na rzecz którego jest płacona, oraz o dochody drugiego małżonka, z uwzględnieniem sytuacji w momencie rozwodu oraz jej zmiany w przewidywalnej przyszłości. Przybiera ona, z zasady, formę kapitału. Kapitał ten może mieć formę kwoty pieniężnej, zrzeczenia się majątku stanowiącego własność, posiadanego w użytkowaniu wieczystym lub w celu użytkowania i zamieszkiwania. W przypadku gdy dłużnik nie jest w stanie spłacić tego kapitału bezzwłocznie, sędzia może zezwolić na jego spłatę w maksymalnym terminie ośmiu lat. W wyjątkowych przypadkach sędzia może, ze względu na wiek lub stan zdrowia wierzyciela uniemożliwiający mu zaspokojenie jego potrzeb, ustalić świadczenie kompensacyjne w formie renty dożywotniej.

 

 

 

Artykuł został przygotowany na podstawie informacji pochodzących ze strony Komisji Europejskiej.


Stan prawny obowiązujący na dzień 07.10.2010


Indywidualne Porady Prawne

Masz podobny problem?
Opisz nam go i zadaj pytania.

(zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje)

Komentarze (0):

Uwaga!
Szanowni Państwo!
Nasi prawnicy nie odpowiadają na pytania zadawane w formie komentarza pod tekstem. Jeśli chcą Państwo powierzyć swój problem naszym prawnikom, prosimy kliknąć tutaj >>

  • 4 + V =

 

»Podobne materiały

Rozwód w Niemczech

W artykule autor omawia najważniejsze zagadnienia związane z orzeczeniem rozwodu na terenie Niemiec.

 

Status prawny cudzoziemców i bezpaństwowców na Ukrainie

Autorka w artykule analizuje status prawny cudzoziemców i bezpaństwowców na Ukrainie, przedstawiając również sfery działalności, w których obowiązują ograniczenia ze względu na posiadane obywatelstwo.

 

Czas pracy w Anglii

Artykuł skierowany jest do osób zatrudnionych w Anglii, omawia bowiem podstawowe zasady związane z pojęciem czasu pracy zgodnie z regulacjami obowiązującymi w tym kraju.

 

Porad przez Internet udzielają
prawnicy z dużym doświadczeniem:
Prawnicy

Zapytaj prawnika

Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje!
Wycenę wyślemy do 1 godziny
Szukamy ambitnego prawnika »