Mamy 10 452 opinii naszych Klientów
Zadaj pytanie » Zadaj pytanie »

Indywidualne Porady Prawne

Masz podobny problem?
Opisz nam go i zadaj pytania.

(zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje)

Prawo właściwe dla świadczenia usług przez internet w Unii Europejskiej – część 1

Autor: Jakub Bonowicz • Opublikowane: 08.12.2009

Jan prowadzi serwis internetowy. Mieszka w Polsce, działalność ma zarejestrowaną w Anglii, serwer zlokalizowany jest w Niemczech, a klienci serwisu pochodzą ze wszystkich krajów Unii Europejskiej. Prawu którego państwa podlega świadczenie usług drogą elektroniczną przez Jana?

Jakub Bonowicz

»Wybrane opinie klientów

Rewelacja!!! Wszystko bardzo klarownie wytłumaczone. Korzystałem z usług nie jednego prawnika, ale tak przygotowane pismo i objaśnienia jakie otrzymałem wprawiło mnie w zdumienie. Wszystko na najwyższym poziomie!!! Polecam serdecznie i dziękuję całemu zespołowi ePorady24, a w szczególności Panu Karolowi Jokielowi.
Zbyszek
Żadna opinia nie wyrazi mojej wdzięczności dla zespołu ePorady. Moja sprawa wydawała mi się tak skomplikowana, że nie do rozwiązania. Nie wiedziałem, od której strony ją zacząć. Szperając w internecie, natrafiłem na ePorady i okazało się, że moją sprawę można zacząć od strony, której absolutnie bym się nie spodziewał.
Jestem bardzo zadowolony z obrotu sprawy, która mnie dotyczy. Z tak znikomych danych, które przekazałem, otrzymałem pismo tak profesjonalnie napisane, jakby zespół ePorady był moim bardzo dobrym znajomym i znał mój problem tak dobrze jak ja. Dziękuję bardzo i będę polecał wszystkim korzystanie z waszych usług.
Henryk
Bardzo, bardzo dziękuję!!! W ciągu dwóch dni otrzymałam więcej wiadomości na temat mojej sprawy niż w ciągu 2 miesięcy od dwóch adwokatów!!!! Do tej pory dowiadywałam się tylko, jakie prawa ma osoba, która naraziła mnie na ogromne szkody, i jakie konsekwencje grożą mi, jeżeli nie będę respektować tych praw. Nawet odpowiedź na dodatkowe pytanie nastąpiła szybciej i była bardziej wyczerpująca niż trwająca od tygodnia dyskusja na ten temat z moim pełnomocnikiem (teraz byłym). O kosztach nie mówiąc. BARDZO POLECAM!!!
Małgorzata
Widziałem już wiele pozwów, ale sporządzony przez prawnika z eporady24.pl jest prawdziwym majstersztykiem i wyrazem profesjonalizmu. Jasno, konkretnie, przy minimum słów, maksimum treści. Do tego relacja jakości do ceny również znajduje swoje uzasadnienie. Z pełnym przekonaniem wygranej sprawy zanoszę pozew do sądu. Nikomu nie należy życzyć sądowych spraw, ale gdyby zaszła potrzeba, z pełnym przekonaniem mogę polecić eporady24.pl.
Jacek
Powiem tak: cuda załatwiane są od ręki! Na sprawie w sądzie sędzina była zaskoczona tak profesjonalnym i rzeczowym przygotowaniem, a wszystko dzięki ePorady24! Zakończyłem sprawę i wygrałem!!!! Polecam ten serwis i serdecznie dziękuję. Tak sprawnej obsługi mógłby pozazdrościć każdy inny serwis! Prawnicy są na najwyższym poziomie!!! Polecam z całego serca!!!
Zbyszek

Jest to jedno z najczęściej zadawanych pytań dotyczących prawa internetu. Zagadnienie to w państwach Unii Europejskiej oraz niektórych pozostałych państwach EFTA reguluje Dyrektywa 2000/31/WE o handlu elektronicznym (dalej „Dyrektywa”), przede wszystkim jej art. 31, natomiast na gruncie prawa polskiego ustawa o świadczeniu usług drogą elektroniczną (dalej „ustawa”)2 – przepisy art. 3a-3d, wprowadzone w 2008 r.

 

Zasadą jest prawo właściwe dla siedziby usługodawcy

 

Zasadą jest, że usługa świadczona przez internet (w Dyrektywie mówi się o „usłudze społeczeństwa informacyjnego”) podlega prawu państwa, na którego terytorium znajduje się miejsce zamieszkania lub siedziba usługodawcy. Usługodawcą jest, zgodnie z art. 2 b) Dyrektywy, każda osoba fizyczna lub prawna, która świadczy usługę społeczeństwa informacyjnego. Szerzej definiuje to pojęcie art. 2 pkt 6) ustawy, zgodnie z którym usługodawcą jest osoba fizyczna, osoba prawna albo jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej (np. spółka osobowa), która prowadząc, chociażby ubocznie, działalność zarobkową lub zawodową, świadczy usługi drogą elektroniczną.

 

Jeśli usługodawcą jest osoba fizyczna (np. jednoosobowy przedsiębiorca), to o prawie właściwym decyduje jej miejsce zamieszkania, tj. miejsce, gdzie przebywa z zamiarem stałego pobytu (art. 25 Kodeksu cywilnego). Jeśli usługodawcą jest osoba prawna lub jednostka organizacyjna (np. spółka jawna), to decyduje miejsce jej siedziby zarejestrowane w odpowiednim rejestrze.

 


Interesuje Cię ten temat i chcesz wiedzieć więcej? kliknij tutaj i zapytaj prawnika >>

 

Nie ma natomiast znaczenia, gdzie zlokalizowany jest serwer, na którym umieszczona została strona, za pomocą której usługodawca świadczy usługi. Zgodnie bowiem z art. 2 c) Dyrektywy „obecność oraz używanie środków technicznych oraz technologii wymaganych do świadczenia usług jako takie nie oznaczają istnienia siedziby usługodawcy”.

 

Przykład:

 

  1. Jan prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą. Miejsce zamieszkania jak i siedzibę firmy ma w Polsce, zaś serwer zlokalizowany jest w Hiszpanii. Miejsce lokalizacji środków technicznych nie ma znaczenia, zgodnie z art. 2c), zatem usługa podlega prawu właściwemu dla miejsca jego zamieszkania, tj. prawu polskiemu.
  2. Jan założył z kolegą spółkę jawną. Spółka prowadzi działalność gospodarczą przez internet. Została zarejestrowana w Anglii, jej siedzibą jest Londyn. Serwery zlokalizowane są w Polsce i usługi adresowane są przede wszystkim do polskich klientów. Świadczenie usług podlega prawu brytyjskiemu, ponieważ w Wielkiej Brytanii znajduje się siedziba usługodawcy.

 

Warto zauważyć, że w praktyce, jeśli osoba fizyczna chce świadczyć usługi przez internet, a prawo państwa miejsca jej zamieszkania zawiera niekorzystne dla niej przepisy, to najlepszym wyjściem jest prowadzenie takiej działalności w formie spółki zarejestrowanej i mającej siedzibę w państwie, którego przepisy są bardziej liberalne dla usługodawców internetowych.

 

Zakaz dyskryminacji usług z innego Państwa Członkowskiego

 

Jak twierdzi M. Świerczyński w wydanym niedawno komentarzu do ustawy3, zasada państwa pochodzenia składa się z dwóch elementów:

 

  1. Skierowanego do państwa odbioru zakazu dyskryminacji zagranicznych usług – Państwo Członkowskie nie może z powodów wchodzących w zakres koordynowanej dziedziny ograniczyć swobodnego przepływu usług, w szczególności nie może ograniczać usług świadczonych przez zagranicznych usługodawców (art. 3 ust. 2 Dyrektywy). Ograniczenie może mieć jedynie wyjątkowy charakter i podlega specjalnej procedurze, o której mowa niżej.
  2. Skierowanego do państwa pochodzenia usługodawcy obowiązku kontroli jego działań. To Państwo siedziby usługodawcy i jego organy zapewniają, aby usługi świadczone były przez usługodawcę zgodnie z przepisami krajowymi stosowanymi w tymże Państwie Członkowskim, jak i przepisami unijnymi.

 

Przykład: usługodawca z siedzibą na Cyprze świadczy usługi przez internet, z których korzystają polscy klienci. Polskie władze nie mogą dyskryminować usług świadczonych przez cypryjskiego usługodawcę. Z drugiej strony organy cypryjskie są właściwe w sprawach zgodności działania usługodawcy z przepisami prawa (cypryjskiego i unijnego), np. w kwestii ochrony danych osobowych.

 

Co to znaczy, że stosuje się „prawo państwa pochodzenia”?

 

Zasada ta odnosi się przede wszystkim do przepisów prawa publicznego – tj. administracyjnego i karnego. Jest to prawo, które reguluje stosunek między usługodawcą a organami władzy publicznej. Chodzi tutaj o to, iż usługodawca w zakresie obowiązków i praw związanych ze świadczeniem usługi (np. wymagania dotyczące jakości lub zawartości usług, reklamy) podlega przepisom administracyjnym państwa siedziby. Przykładowo, w kraju A reklama alkoholu jest zakazana, a w kraju B jest dozwolona. To jest właśnie norma prawa administracyjnego.

 

Natomiast reguła ta znajduje ograniczone zastosowanie w stosunkach prawa prywatnego (w stosunkach umownych między usługodawcą a usługobiorcami czy kontrahentami)4.

 

Po pierwsze, zasada państwa pochodzenia nie uchyla zasadzie swobody wyboru prawa – nie skutkuje ona wyłączeniem swobody stron w zakresie wyboru prawa właściwego dla zobowiązań umownych. Swoboda ta wynika z art. 3 Konwencji rzymskiej o prawie właściwym dla zobowiązań umownych z 1980 r.

 

Przykład: Usługodawca mający siedzibę w Anglii, świadczy usługi w zakresie sprzedaży towarów klientowi z Polski. Samo świadczenie usług podlega prawu brytyjskiemu, zgodnie z zasadą państwa pochodzenia. Oznacza to, iż usługodawca obowiązany jest dostosować się do brytyjskich przepisów administracyjnych (np. w zakresie reklamy). Ale samą umowę sprzedaży towaru z klientem z Polski strony mogą poddać innemu prawu (np. polskiemu, francuskiemu).

 

Po drugie, nie uchyla przepisów o formie czynności prawnych ustanawiających lub przenoszących prawa rzeczowe na nieruchomościach, które obowiązują w państwie, w którym znajduje się nieruchomość. Stosuje się w tym zakresie prawo państwa, w którym nieruchomość się znajduje.

 

Przykład: Ktoś świadczy usługi polegające na oferowaniu nieruchomości położonych za granicą. Jeśli nieruchomość jest położona np. w Bułgarii, to jeśli chcemy za pośrednictwem takiego serwisu zakupić nieruchomość, to umowa zakupu nieruchomości musi podlegać takiej formie, jaką przewiduje prawo bułgarskie.

 

Jednakże zasada państwa pochodzenia ma pełne zastosowanie do odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną czynem niedozwolonym (tj. w stosunkach pozaumownych). Wynika to z art. 27 Rozporządzenia z 2007 r. Rzym II5, zgodnie z którym reguły kolizyjne z rozporządzenia nie naruszają przepisów wspólnotowych, które w poszczególnych dziedzinach przewidują właściwość prawa państwa, w którym znajduje się siedziba usługodawcy.

 

Przykład: Na stronach odpłatnej gazety internetowej, której wydawcą jest spółka z siedzibą w Anglii, opublikowano artykuł, w którym naruszono dobra osobiste Pana X, który mieszka w Polsce. Właściwe dla roszczeń o ochronę czci będzie prawo brytyjskie (c.d.n.).

 

 

 

 


 

  1. Dyrektywa 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 08.06.2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywa o handlu elektronicznym), Dz. U. UE. L. z 2000 r. Nr 178, poz. 1.
  2. Ustawa z 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. z 2002 r. Nr 144, poz. 1204).
  3. M. Świerczyński [w:] J. Gołaczyński, K. Kowalik – Bańczyk, A. Majchrowska, M. Świerczyńki: Ustawa o świadczeniu usług drogą elektroniczną. Komentarz, Oficyna 2009, komentarz do art. 3a, Nb 3, dalej „Komentarz”.
  4. Odmiennie M. Świerczyński: Komentarz, Nb 8 – 10.
  5. Rozporządzenie (WE) Nr 864/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z 11.07.2007 r. dotyczące prawa właściwego dla zobowiązań pozaumownych „Rzym II”, Dz. U. UE. L. z 2007 r. Nr 199, poz. 40.



Stan prawny obowiązujący na dzień 08.12.2009

 

Jeżeli chcesz wiedzieć więcej na ten temat – kliknij tutaj i zapytaj prawnika >>

Komentarze (0):

Uwaga!
Szanowni Państwo!
Nasi prawnicy nie odpowiadają na pytania zadawane w formie komentarza pod tekstem. Jeśli chcą Państwo powierzyć swój problem naszym prawnikom, prosimy kliknąć tutaj >>

  • 0 - 6 =

Indywidualne Porady Prawne

Masz podobny problem?
Opisz nam go i zadaj pytania.

(zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje)

 

 

Porad przez Internet udzielają
prawnicy z dużym doświadczeniem:
Prawnicy

Zapytaj prawnika

Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje!
Wycenę wyślemy do 1 godziny
wizytówka Szukamy ambitnego prawnika »