Mamy 11 826 opinii naszych Klientów
Zadaj pytanie » Zadaj pytanie »

Indywidualne Porady Prawne

Masz podobny problem?
Opisz nam go i zadaj pytania.

(zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje)

Pobicie – konsekwencje i możliwość polubownego zakończenia sprawy

Autor: Marek Gola • Opublikowane: 28.02.2016

Miesiąc temu pobiliśmy wraz z kolegami jednego chłopaka, nie odniósł on dużych obrażeń. Jednak sprawa została zgłoszona na policję i obecnie prowadzone jest postępowanie. Chciałbym dowiedzieć się, jakie konsekwencje mi grożą? Co powinienem zrobić? Zastanawiałem się nad możliwością polubownego załatwienia sprawy (może mediacja?). Rozmawiałem z tym chłopakiem i on jest skłonny zawrzeć jakąś ugodę. Proszę o poradę!


Masz podobny problem? Kliknij tutaj i zadaj pytanie.

Podstawę prawną niniejszej opinii stanowią przepisy Kodeksu karnego (K.k.) oraz przepisy Kodeksu postępowania karnego (K.p.k.).

 

W pierwszej kolejności zauważyć należy, iż zasadnym będzie ustalenie, jaki uszczerbek na zdrowiu wystąpił u pokrzywdzonego, Zgodnie z art. 158 K.k. kto bierze udział w bójce lub pobiciu, w którym naraża się człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienie skutku określonego w art. 156 § 1 lub w art. 157 § 1, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3. Jeżeli następstwem bójki lub pobicia jest ciężki uszczerbek na zdrowiu człowieka, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

 

Ciężki uszczerbek na zdrowiu to m.in.:

 

  1. pozbawienie człowieka wzroku, słuchu, mowy, zdolności płodzenia,
  2. inne ciężkie kalectwo, ciężka choroba nieuleczalna lub długotrwała, choroby realnie zagrażającej życiu, trwałej choroby psychicznej, całkowitej albo znacznej trwałej niezdolności do pracy w zawodzie lub trwałego, istotnego zeszpecenia lub zniekształcenia ciała.

 

Kto powoduje naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia, inny niż określony w art. 156 § 1, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

 

Istotna z punktu widzenia Pana interesu jest treść art. 157 K.k., zgodnie z którym:

 

„Art. 157. § 1. Kto powoduje naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia, inny niż określony w art. 156 § 1, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

§ 2. Kto powoduje naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia trwający nie dłużej niż 7 dni, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

§ 3. Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 lub 2 działa nieumyślnie, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

§ 4. Ściganie przestępstwa określonego w § 2 lub 3, jeżeli naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia nie trwał dłużej niż 7 dni, odbywa się z oskarżenia prywatnego, chyba że pokrzywdzonym jest osoba najbliższa zamieszkująca wspólnie ze sprawcą.

§ 5. Jeżeli pokrzywdzonym jest osoba najbliższa, ściganie przestępstwa określonego w § 3 następuje na jej wniosek.”

 

Kwalifikacja prawna czynu będzie uzależniona od tego, czy naruszenie czynności narządu ciała trwało 7 dni, czy też nie dłużej niż 7 dni. Wszystko powyższe winno być jednak ustalone w ramach postępowania karnego, albowiem organa ścigania w tego rodzaju sprawach dopuszczają dowód z opinii biegłego, który stwierdzi, czy naruszenie czynności narządu ciała w tym konkretnym przypadku trwało 7 dni, czy też nie. Jeżeli w trakcie postępowania okazałoby się, iż rozstrój trwał dłużej niż 7 dni, wówczas postępowanie karne będzie toczyło się z urzędu.

 

Jeżeli biegły ustali, że naruszenie czynności narządu ciała trwało krócej niż 7 dni, wówczas czyn jest ścigany z oskarżenia prywatnego. Wyraźnie podkreślić należy jednak, iż karalność przestępstwa ściganego z oskarżenia prywatnego ustaje z upływem roku od czasu, gdy pokrzywdzony dowiedział się o osobie sprawcy przestępstwa, nie później jednak niż z upływem 3 lat od czasu jego popełnienia.

 

W chwili obecnej należy zatem powstrzymać się od jakichkolwiek kroków, albowiem być może postępowanie nie będzie prowadzone z urzędu. Wszystko zależy od tego, jaką opinię wyda biegły lekarza. Zgodnie z art. 158 K.k., który penalizuje pobicie, konieczne jest wystąpienie skutków opisanych w art. 156 § 1 K.k. lub 157 § 1 K.k. Wyłączony z tego kręgu jest przepis art. 157 § 2 K.k. czyli „naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia trwający nie dłużej niż 7 dni”.

 

Nawet gdyby naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia u pokrzywdzonego trwał nie dłużej 7 dni, to nie oznacza to braku odpowiedzialności. Wówczas pokrzywdzony może skierować sprawę, ale musi sam skierować do Sądu prywatny akt oskarżenia. Pozwoli Pan, iż opiszę postępowanie w sytuacji uznania, iż czyn ścigany jest z oskarżenia prywatnego.

W takiej sytuacji akt oskarżenia może ograniczyć się do oznaczenia osoby oskarżonego, zarzucanego mu czynu oraz wskazania dowodów, na których opiera się oskarżenie. Rozprawę główną poprzedza posiedzenie pojednawcze, które prowadzi sędzia. Na wniosek lub za zgodą stron sąd może zamiast posiedzenia pojednawczego wyznaczyć odpowiedni termin dla przeprowadzenia postępowania mediacyjnego. Posiedzenie pojednawcze rozpoczyna się wezwaniem stron do pojednania. W protokole posiedzenia pojednawczego należy w szczególności zaznaczyć stanowisko stron wobec wezwania do pojednania oraz wyniki przeprowadzonego posiedzenia pojednawczego; jeżeli doszło do pojednania, protokół podpisują także strony. Istotnym jest, iż niestawiennictwo oskarżyciela prywatnego i jego pełnomocnika na posiedzenie pojednawcze bez usprawiedliwionej przyczyny uważa się za odstąpienie od oskarżenia; w takim wypadku prowadzący posiedzenie postępowanie umarza. W razie nieusprawiedliwionego niestawiennictwa oskarżonego prowadzący posiedzenie pojednawcze kieruje sprawę na rozprawę główną, a w miarę możności wyznacza od razu jej termin.

 

W razie niedojścia do pojednania kieruje się sprawę na rozprawę główną, a w miarę możności wyznacza od razu jej termin, chyba że zachodzi potrzeba skierowania sprawy na posiedzenie w celu innego rozstrzygnięcia. W takiej sytuacji strony obecne na posiedzeniu powinny zgłosić wnioski dowodowe.

 

Oskarżycielem prywatnym jest pokrzywdzony, który wnosi i popiera oskarżenie o przestępstwo ścigane w trybie prywatnoskargowym (art. 59 § 1 K.p.k.).

 

W chwili obecnej zbyt wcześnie by opisywać ewentualne możliwości, albowiem nie wiadomo, czy naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia u pokrzywdzonego trwało nie dłużej niż 7 dni, czy też dłużej niż 7 dni.

 

W chwili obecne zasadnym jest poczekanie na krok organów ścigania, albowiem pokrzywdzony zapewne będzie skierowany do biegłego celem ustalenia jak długo trwał uszczerbek na zdrowiu. Jeżeli czyn będzie ściany z oskarżenia prywatnego, wówczas o tym, czy sąd zajmie się sprawą, decyduje pokrzywdzony. Pokrzywdzony może, ale nie musi skierować sprawy do sądu. W pozostałym zakresie to organ ścigania decyduje, czy będzie akt oskarżenia, czy też nie. Nie ulega jednak wątpliwości, że ugoda z pokrzywdzonym będzie miała znaczący wpływ na wymiar kary.

 

Jeżeli chcesz wiedzieć więcej na ten temat – kliknij tutaj i zapytaj prawnika >>

 

Komentarze (0):

Uwaga!
Szanowni Państwo!
Nasi prawnicy nie odpowiadają na pytania zadawane w formie komentarza pod tekstem. Jeśli chcą Państwo powierzyć swój problem naszym prawnikom, prosimy kliknąć tutaj >>

  • pięć - VII =
Porad przez Internet udzielają
prawnicy z dużym doświadczeniem:
Prawnicy

Zapytaj prawnika

Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje!
Wycenę wyślemy do 1 godziny
Szukamy ambitnego prawnika »

Poduszki