Mamy 11 826 opinii naszych Klientów
Zadaj pytanie » Zadaj pytanie »

Indywidualne Porady Prawne

Masz podobny problem?
Opisz nam go i zadaj pytania.

(zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje)

Oskarżenie o plagiat, którego nie popełniono

Autor: Marcin Górecki • Opublikowane: 23.05.2011

Tydzień temu poprosiłem koleżankę z uczelni o wydrukowanie i przekazanie w moim imieniu prowadzącemu pracy semestralnej. Na karcie pamięci miałem zgromadzone różne prace o podobnej tematyce, koleżanka przypadkowo wydrukowała pracę doktoranta z innej uczelni i opatrzyła ją moim nazwiskiem. Zostałem oskarżony o plagiat, prowadzący zgłosił sprawę dziekanowi, a ten – rektorowi. Koleżanka zgłosiła swoją pomyłkę, ja przeprosiłem. Jak mogę uniknąć odpowiedzialności za plagiat, którego się nie dopuściłem? Czy przysługuje mi uprawnienie z art. 238 Kodeksu karnego?

 


Masz podobny problem? Kliknij tutaj i zadaj pytanie.

 

Przepis art. 238 Kodeksu karnego sankcjonuje zawiadomienie o przestępstwie lub przestępstwie skarbowym, które nie zostało popełnione. Przedmiotem ochrony art. 238 jest prawidłowe funkcjonowanie wymiaru sprawiedliwości. Strona przedmiotowa czynu sankcjonowanego w art. 238 polega na zawiadomieniu (ustnym lub pisemnym) o przestępstwie lub o przestępstwie skarbowym organów powołanych do ścigania (zob. uwagi do art. 234). Zawiadomienie, o którym mowa w art. 238, dotyczy przestępstwa (także skarbowego). Jeżeli sprawca zawiadomił o niepopełnionym wykroczeniu lub przewinieniu dyscyplinarnym, to może ponieść odpowiedzialność na podstawie art. 66 Kodeksu wykroczeń, gdy wystąpią przesłanki określone w tym przepisie. W art. 238 sankcjonowane jest zawiadomienie o fakcie zaistnienia przestępstwa, którego w rzeczywistości nie popełniono, a nie zawiadomienie o sprawcy przestępstwa, który w rzeczywistości nie popełnił go. W tym drugim przypadku zawiadamiający powinien ponieść odpowiedzialność karną na podstawie art. 234 (fałszywe oskarżenie). Sprawca fałszywego zawiadomienia poniesie odpowiedzialność karną na podstawie art. 238 tylko wtedy, gdy wiedział, że przestępstwa lub przestępstwa skarbowego, o jakim poinformował organy ścigania, w rzeczywistości nie popełniono. Znamiona tego przestępstwa są zrealizowane także wówczas, gdy sprawca świadomie dodaje nieprawdziwe okoliczności, przez co czyn, który rzeczywiście miał miejsce, kwalifikuje się jako znacznie cięższe przestępstwo. Art. 238 może pozostawać w zbiegu z art. 234 (fałszywe oskarżenie).

 

Zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 14.09.2004r., sygn. akt IV KK 129/04:

„Fałszywe oskarżenie, o jakim mowa w art. 234 kk, jest dokonane z chwilą dojścia treści oskarżenia (zawierającego zarzuty nieprawdziwe) do autora, którym jest organ powołany do ścigania lub orzekania w sprawach o przestępstwo, w tym przestępstwo skarbowe, wykroczenie, wykroczenie skarbowe lub przewinienie dyscyplinarne. Pobudki i motywy sprawcy są dla bytu omawianego przestępstwa obojętne. Z kolei występek z art. 238 kk (zawiadomienie o niepopełnionym przestępstwie) różni się tym od występku z art. 234 kk, że sprawca, zawiadamiając organ powołany do ścigania przestępstw lub przestępstw skarbowych o rzekomo popełnionym przestępstwie, nie wskazuje osoby, która miała je popełnić. Informuje więc o zdarzeniu, którego w ogóle nie było lub przedstawia zdarzenie prawdziwe jako przestępstwo cięższe przez podanie nieprawdziwych okoliczności.

 

W doktrynie wyrażono pogląd, że jeżeli zawiadomienie, o jakim mowa w art. 238 kk, zawiera jednocześnie fałszywe oskarżenie konkretnej osoby, to sprawca tego czynu będzie odpowiadał wyłącznie za fałszywe oskarżenie, czyli jedynie za występek z art. 234 kk”.

 

Art. 234 Kodeksu karnego polega na fałszywym oskarżeniu innej osoby. Przestępstwa przewidzianego w art. 234 można dopuścić się tylko przez działanie. Sprawca przed określonym w tym przepisie organem podnosi zarzut popełnienia przez inną, konkretną osobę czynu zabronionego wymienionego w art. 234. Osoba ta nie musi być wskazana imiennie. Wystarczy, że przedstawione przez sprawcę dane pozwalają na identyfikację tej osoby. Oskarżenie musi być fałszywe obiektywnie (niezgodne z rzeczywistością) i subiektywnie (sprawca ma świadomość, że oskarżenie jest fałszywe lub przewiduje taką możliwość i na to godzi się).

 

Przenosząc rozważania teoretyczne na grunt przedmiotowej sprawy, wskazać należy, że w Pańskiej sytuacji ewentualne zastosowanie będzie miał przepis art. 234 Kodeksu karnego. Niezwykle istotne z punktu widzenia przesłanek odpowiedzialności karnej na podstawie art. 234 jest zachowanie osoby zgłaszającej dopuszczenie się plagiatu. Fakt, że nie złożył Pan tego dokumentu osobiście, a koleżanka potwierdza także pomyłkę, świadczy na Pana korzyść. Osoba zgłaszająca winna brać pod uwagę wszystkie zachodzące w sprawie okoliczności i w mojej ocenie w pierwszej kolejności powinna skontaktować się z Panem celem wyjaśnienia wszystkich zachodzących w sprawie okoliczności.

 

Pociągniecie osoby zawiadamiającej do odpowiedzialności karnej będzie w dużej mierze uzależnione od decyzji, jaka zapadnie w postępowaniu dyscyplinarnym.

 

Pozwolę sobie poradzić Panu udanie się do dziekana oraz rektora w celu przedstawienia swojej wersji przebiegu wydarzeń i wytłumaczenia całej sytuacji. Obecnie osoby te mogą sobie wyrobić na jej temat zdanie tylko i wyłącznie na podstawie zawiadomienia o podejrzeniu złożenia plagiatu.

 

Jeżeli chcesz wiedzieć więcej na ten temat – kliknij tutaj i zapytaj prawnika >>

 

Komentarze (0):

Uwaga!
Szanowni Państwo!
Nasi prawnicy nie odpowiadają na pytania zadawane w formie komentarza pod tekstem. Jeśli chcą Państwo powierzyć swój problem naszym prawnikom, prosimy kliknąć tutaj >>

  • siedem - pięć =
Porad przez Internet udzielają
prawnicy z dużym doświadczeniem:
Prawnicy

Zapytaj prawnika

Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje!
Wycenę wyślemy do 1 godziny
Szukamy ambitnego prawnika »

Poduszki