.
Mamy 12 627 opinii naszych Klientów
Zadaj pytanie » Zadaj pytanie »

Indywidualne Porady Prawne

Masz podobny problem?
Opisz nam go i zadaj pytania.

(zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje)

Oskarżenie o kradzież narzędzia

Autor: Marcin Górecki • Opublikowane: 15.06.2011

Dwa miesiące temu kupiłem okazyjnie na targu prawie nową kosiarkę. Tego samego dnia zostałem zatrzymany i okazało się, że narzędzie pochodzi z kradzieży. Zostałem oskarżony o ten czyn, ma się odbyć rozprawa. Rozumiem, że nie sprawdziłem źródła i uwierzyłem w cenową okazję, ale prokurator nie ma dowodów, że to ja dokonałem kradzieży. Czego się mogę spodziewać i jak się zachować?

 

 


Masz podobny problem? Kliknij tutaj i zadaj pytanie.

 

W art. 292 § 1 Kodeksu karnego (w skrócie K.k.) stypizowane zostało przestępstwo paserstwa nieumyślnego. Różni się ono od paserstwa umyślnego elementem strony podmiotowej, natomiast istota czynu sprawcy jest taka sama. W przypadku tego przestępstwa sprawca na podstawie towarzyszących czynowi okoliczności powinien i może przypuszczać, że rzecz będąca przedmiotem czynu została uzyskana za pomocą czynu zabronionego.

 

Czyn sprawcy może polegać na nabywaniu rzeczy pochodzącej z popełnienia czynu zabronionego, pomaganiu w zbyciu takiej rzeczy, przyjmowaniu rzeczy pochodzącej z czynu zabronionego albo pomaganiu w jej ukryciu.

 

W przedmiotowej sytuacji przypuszczam, że mamy do czynienia z „nabyciem rzeczy uzyskanej za pomocą czynu zabronionego”. Znamię to oznacza, że sprawca wchodzi w posiadanie rzeczy uzyskanej w wyniku zrealizowania znamion jakiegokolwiek czynu zabronionego przez ustawę. Rzecz uzyskana będzie pochodziła najczęściej z przestępstwa kradzieży, rozboju czy oszustwa. Przepis obejmuje każdą rzecz uzyskaną za pomocą czynu zabronionego. Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 10.03.1998 r. (sygn. akt II AKa 1/98, LEX nr 34053) wyraził pogląd, że „przedmiotem paserstwa z art. 215 k.k. [z 1969 r., obecnie art. 291 K.k.] są rzeczy uzyskane za pomocą czynu zabronionego, a więc przestępstwa w postaci zbrodni lub występku, przewidzianego w przepisach prawa karnego, a zatem także prawa karnego skarbowego”.

 

Prokurator prowadzący postępowanie przygotowawcze nie mógł mieć więc żadnych wątpliwości, mając na uwadze zebrany w sprawie materiał dowodowy. Poczynił bowiem ustalenia, że Pan, wiedząc, iż podobny sprzęt na rynku warty jest znacznie więcej (zakładam, że kupił Pan bardzo tanio), to powinien Pan i mógł przewidzieć, iż kosiarka ta pochodzi z nielegalnego źródła.

 

O ile z treści przedstawionego przez Pana stanu faktycznego art. 292 § 1 K.k. nie budzi wątpliwości, o tyle inaczej jest z art. 279 § 1 K.k.

 

Kradzież z włamaniem stanowi kwalifikowany typ wszystkich odmian kradzieży określonych w art. 278. Elementem kwalifikującym jest sposób działania sprawcy, tj. włamanie. Orzecznictwo Sądu Najwyższego przyjmuje, że sposób pokonania przeszkody materialnej, broniącej dostępu do mienia, jest obojętny dla bytu tego przestępstwa. Obojętne jest również natężenie siły fizycznej użytej przy pokonywaniu przeszkody broniącej dostępu do mienia (zob. wyrok z dnia 15.08.1986 r., sygn. akt I KR 212/85).

 

Na uwadze należy mieć również przepis art. 5 § 2 Kodeksu postępowania karnego formułujący zasadę in dubio pro reo (z łac. wszelkie wątpliwości należy tłumaczyć na korzyść oskarżonego), która odnosi się w praktyce do zagadnień związanych z ustaleniami faktycznymi, nie wolno jednak rozumieć jej jako reguły swoistego, uproszczonego traktowania wątpliwości. Wszelka wątpliwość w zakresie ustaleń faktycznych powinna być wyjaśniona i usunięta przez wszechstronną inicjatywę dowodową organu procesowego i gruntowną analizę całego dostępnego materiału dowodowego. Dopiero wtedy, gdy po wykorzystaniu wszelkich istniejących możliwości wątpliwość nie zostanie usunięta, należy ją wytłumaczyć w sposób korzystny dla oskarżonego (wyrok SN z dnia 25.06.1991 r., sygn. akt WR 107/91).

 

Ciężar dowodu (łac. onus probandi) w przedmiotowej sprawie spoczywa na oskarżycielu. Zasada domniemania niewinności oskarżonego wymaga, aby ten, kto twierdzi, że oskarżony popełnił przestępstwo (w Pańskim przypadku prokurator), musiał to udowodnić. Obowiązek udowodnienia oskarżenia ciąży na oskarżycielu publicznym, gdyż jego powinnością jest ochrona Pańskiego interesu, który został naruszony.

 

Z opisu wynika, że Pańska wiedza na temat zebranego w sprawie materiału jest niewielka lub żadna. Na podstawie art. 156 Kodeksu postępowania karnego przysługuje Panu przejrzenie akt sprawy i sporządzanie stosownych odpisów. Przejrzenie akt sprawy pozwoli Panu na zapoznanie się ze zgromadzonym w postępowaniu przygotowawczym materiale dowodowym i prawidłowe sformułowanie zarzutów skierowanych wobec Pana osoby.

 

Jeżeli chcesz wiedzieć więcej na ten temat – kliknij tutaj i zapytaj prawnika >>

 

Komentarze (0):

Uwaga!
Szanowni Państwo!
Nasi prawnicy nie odpowiadają na pytania zadawane w formie komentarza pod tekstem. Jeśli chcą Państwo powierzyć swój problem naszym prawnikom, prosimy kliknąć tutaj >>

  • 3 + trzy =
.
Porad przez Internet udzielają
prawnicy z dużym doświadczeniem:
Prawnicy

Zapytaj prawnika

Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje!
Wycenę wyślemy do 1 godziny
Szukamy ambitnego prawnika »