Mamy 11 498 opinii naszych Klientów
Zadaj pytanie » Zadaj pytanie »

Indywidualne Porady Prawne

Masz podobny problem?
Opisz nam go i zadaj pytania.

(zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje)

Odmowa przyznania świadczenia przedemerytalnego

Autor: Izabela Nowacka-Marzeion • Opublikowane: 03.07.2013

Po rozwiązaniu ze mną umowy o pracę z powodu likwidacji firmy pracowałam jeszcze przez pewien czas na umowę-zlecenie w tej samej firmie. Po zakończeniu współpracy zarejestrowałam się w urzędzie pracy jako bezrobotna. Po ponad 6 miesiącach złożyłam wniosek o świadczenie przedemerytalne. Spełniam wszystkie warunki do świadczenia, co potwierdził ZUS, ale odmówiono jego przyznania z powodu umowy-zlecenia po zakończeniu stosunku pracy. Czy jest to zgodne z prawem?


Masz podobny problem? Kliknij tutaj i zadaj pytanie.

Prawo do świadczenia przedemerytalnego zostało uzależnione od szeregu warunków, m.in. osiągnięcia określonego wieku, posiadania wymaganego stażu zawodowego, okresu zatrudnienia u ostatniego pracodawcy lub okresu opłacania składek na ubezpieczenia społeczne, czy też okresu pobierania renty, jak również od sposobu zakończenia: zatrudnienia lub działalności gospodarczej, czy też przyczyny utraty prawa do renty. Szczegółowe kryteria określono w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych (Dz. U. 2004 r. Nr 120, poz. 1252) odrębnie dla poszczególnych kategorii osób – pracowników, osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą, rencistów. Niektóre z wymagań są tożsame dla wszystkich na podstawie art. 2 ust. 3 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych. Do wymagań takich zalicza się:

 

  • posiadanie statusu osoby bezrobotnej w rozumieniu przepisów (art. 2 ust. 1 pkt 2) ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. 2004 r. Nr 99 poz. 1001, dalej – ustawa o promocji zatrudnienia) – również w dacie złożenia wniosku o świadczenie przedemerytalne,

 

  • posiadania stosownego „okresu wyczekiwania” na świadczenie przedemerytalne.

 

Nadto wymagane jest, aby osoba taka:

 

  • w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych nie odmówiła bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w rozumieniu ustawy o promocji zatrudnienia albo też zatrudnienia w ramach prac interwencyjnych lub robót publicznych,

 

  • złożyła wniosek o świadczenie przedemerytalne w okresie nieprzekraczającym 30 dni od dnia wydania przez powiatowy urząd pracy dokumentu poświadczającego 6 miesięcy pobierania zasiłku dla bezrobotnych oraz

 

  • w sytuacjach, gdy w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych była zatrudniona w ramach prac interwencyjnych lub robót publicznych lub wykonywała inną pracę zarobkową określoną w ustawie o promocji zatrudnienia, a zatrudnienie to lub praca zakończyły się po upływie 6-miesięcznego okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych, złożyła wniosek o świadczenie przedemerytalne w ciągu 14 dni od ustania takiego zatrudnienia.

 

Za osobę bezrobotną dla potrzeb świadczenia przedemerytalnego uważa się osobę, która odpowiada wymaganiom określonym w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia. Nabycie prawa do świadczenia przedemerytalnego wymaga zatem m.in. zarejestrowania we właściwym dla miejsca zameldowania – stałego lub czasowego – powiatowym urzędzie pracy. „Okresem wyczekiwania” niezbędnym do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego jest zaś co najmniej 6-miesięczny okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych, przewidzianego w ustawie o świadczeniach przedemerytalnych.

 

Prawo do świadczenia przedemerytalnego przysługuje również na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych osobie, która do dnia rozwiązania stosunku pracy z powodu przyczyn dotyczących zakładu pracy, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła co najmniej 55 lat (kobieta) lub 60 lat (mężczyzna), jeżeli posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 30 lat (kobieta) lub 35 lat (mężczyzna).

 

W tym wypadku przyczyny dotyczące zakładu pracy to:

 

  • rozwiązanie stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn niedotyczących pracowników zgodnie z przepisami o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników lub zgodnie z przepisami ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 z późn. zm.), w przypadku rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z tych przyczyn u pracodawcy zatrudniającego mniej niż 20 pracowników,

 

  • rozwiązanie stosunku pracy lub stosunku służbowego z powodu ogłoszenia upadłości pracodawcy, jego likwidacji lub likwidacji stanowiska pracy z przyczyn ekonomicznych, organizacyjnych, produkcyjnych albo technologicznych,

 

  • wygaśnięcie stosunku pracy lub stosunku służbowego w przypadku śmierci pracodawcy lub gdy odrębne przepisy przewidują wygaśnięcie stosunku pracy lub stosunku służbowego w wyniku przejścia zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę i niezaproponowania przez tego pracodawcę nowych warunków pracy i płacy.

 

Świadczenie to jest świadczeniem pieniężnym finansowanym z budżetu państwa, przewidzianym zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1, 2 ,5, 6 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych dla pracowników w wieku zbliżonym do emerytalnego, którzy posiadają długi staż zawodowy – wystarczający do nabycia emerytury – i utracili źródło przychodu w związku ustaniem zatrudnienia lub stosunku służbowego wskutek przyczyn od nich niezależnych, nie osiągnęli natomiast wieku emerytalnego.

 

Zgodnie z Pani tokiem rozumowania wystarczyłoby, żeby chociaż raz pracownik został zwolniony z przyczyn zakładu pracy, nie musiałoby być to ostatnie wypowiedzenie umowy o pracę, a już miałby on prawo do świadczenia. Jest to niezgodne z zamysłem ustawy, która takie świadczenie przewiduje dla osoby, która straciła pracę z powodu likwidacji stanowiska czy pracodawcy, a nie dla osoby, która kiedyś w taki sposób straciła pracę, a obecnie doszła do wniosku, że postara się o świadczenie. Jest to świadczenie przyznawane w drodze wyjątku, w specyficznych okolicznościach, w których znalazł się pracownik. Nadto ostatnim stosunkiem pracy musi być stosunek pracy na podstawie umowy o pracę, ustawa przyznaje bowiem świadczenia tylko pracownikom w rozumieniu Kodeksu pracy.

 

Wymóg taki wynika z art. 2 ustawy, przyznającego świadczenie osobie, która utraciła pracę w określonych okolicznościach i pozostaje bez pracy, a nie dla osoby, która utraciła pracę w szczególnych okolicznościach z winy pracodawcy, popracowała jeszcze trochę, a potem składała wniosek o świadczenie.

 

Przykro mi, ale odmowa przyznania świadczenia przedemerytalnego jest słuszna. Musiałaby Pani zatrudnić się gdzieś na 6 miesięcy, a potem zostać zwolniona z przyczyn leżących po stronie zakładu pracy. Dopiero wówczas nabędzie Pani prawo do świadczenia.

 

Jeżeli chcesz wiedzieć więcej na ten temat – kliknij tutaj i zapytaj prawnika >>

 

Komentarze (0):

Uwaga!
Szanowni Państwo!
Nasi prawnicy nie odpowiadają na pytania zadawane w formie komentarza pod tekstem. Jeśli chcą Państwo powierzyć swój problem naszym prawnikom, prosimy kliknąć tutaj >>

  • 1 minus VIII =

»Podobne materiały

Zwolnienie dyscyplinarne a świadczenia przedemerytalne

Mam 56 lat, przed 7 laty zostałam zwolniona dyscyplinarnie z pracy. Mam 29 lat i 10 miesięcy stażu pracy; przez pół roku byłam na zasiłku dla bezrobotnych i to wszystko. Czy mam szanse na otrzymanie świadczenia przedemerytalnego lub jakiegokolwiek innego?

 

Porad przez Internet udzielają
prawnicy z dużym doświadczeniem:
Prawnicy

Zapytaj prawnika

Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje!
Wycenę wyślemy do 1 godziny
Szukamy ambitnego prawnika »