.
Mamy 12 627 opinii naszych Klientów
Zadaj pytanie » Zadaj pytanie »

Indywidualne Porady Prawne

Masz podobny problem?
Opisz nam go i zadaj pytania.

(zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje)

Niewypłacalność spółki z o.o.

Autor: Marcin Górecki • Opublikowane: 13.08.2013

Nasza spółka z o.o. stała się niewypłacalna. Wprowadziliśmy plan oszczędnościowy, ale nie mamy możliwości regulować terminowo wszystkich zobowiązań. Mamy zaległości skarbowe, w ZUS, u dostawców. Jakie są prawne możliwości odraczania zapłat? Co można jeszcze zrobić, żeby uniknąć windykacji? Chcemy kontynuować działalność i spłacać powoli należności, ale musimy uzyskać jakieś ułatwienie, bo inaczej nam się to nie uda.


Masz podobny problem? Kliknij tutaj i zadaj pytanie.

Odpowiadając na Pana pytanie dotyczące niewypłacalności spółki z o.o., uprzejmie wyjaśniam, co następuje.

 

Podstawę prawną niniejszej odpowiedzi stanowi ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (j.t. Dz. U. z 2007 r. Nr 11, poz. 74 – dalej u.s.u.s.) oraz pomocniczo Rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz. U. z 2003 r. Nr 141, poz. 1365), Kodeks postępowania administracyjnego (K.p.a.), ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz K.p.c.

 

Rozpoczynając nasze rozważania od kwestii zaległości podatkowych, należy wskazać, że egzekucja należności podatkowych następuje na podstawie ustawy o egzekucji w administracji, która podobnie jak egzekucja prowadzona przez komornika sądowego może polegać na zajęciu Państwa wierzytelności, rachunków bankowych czy ruchomości, kończąc na nieruchomościach.

 

Zgodnie z zasadami wyrażonymi art. 59 § 1 Ordynacji podatkowej: „zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek:

 

1) zapłaty;

 

2) pobrania podatku przez płatnika lub inkasenta;

 

3) potrącenia;

 

4) zaliczenia nadpłaty lub zaliczenia zwrotu podatku;

 

5) zaniechania poboru;

 

6) przeniesienia własności rzeczy lub praw majątkowych;

 

7) przejęcia własności nieruchomości lub prawa majątkowego w postępowaniu egzekucyjnym;

 

8) umorzenia zaległości;

 

9) przedawnienia;

 

10) zwolnienia z obowiązku zapłaty na podstawie art. 14m [dotyczy interpretacji przepisów podatkowych – przyp. aut.].

 

W Państwa sytuacji, jeżeli nie można podjąć innych działań zmierzających do wygaśnięcia zobowiązań podatkowych, należy skierować do właściwego organu podatkowego wniosek o rozłożenie zaległości podatkowej na raty, ewentualnie odroczenie terminu jej płatności, można też wnosić o umorzenie zaległości oraz odsetek w całości lub części.

 

Podstawę takiego wniosku stanowi art. 67a Ordynacji podatkowej:

 

„1. Organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może:

 

1) odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty;

 

2) odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki określone w decyzji, o której mowa w art. 53a;

 

3) umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną.

 

§ 2. Umorzenie zaległości podatkowej powoduje również umorzenie odsetek za zwłokę w całości lub w takiej części, w jakiej została umorzona zaległość podatkowa”.

 

Decyzja organu podatkowego bez względu na rodzaj podatku i konkretny organ podatkowy (gmina, urząd skarbowy) będzie zawsze tzw. decyzją uznaniową, tzn. zależną przede wszystkim od woli organu, a zatem zależną od przedstawionej przez spółkę argumentacji, która winna być poparta stosownymi wyliczeniami, oczywiście o ile to możliwe.

 

Argumentacja wniosku, czy to o układ ratalny, czy też o umorzenie, powinna się opierać na wykazaniu istnienia jednej z dwóch przesłanek o jakich mowa w art. 67a Ordynacji podatkowej.

 

Zatem umorzenie bądź rozłożenie na raty czy też odroczenie w całości zaległości podatkowej są czynnościami dopuszczonymi przez przepisy prawa i winny nastąpić, gdy zostaną spełnione następujące przesłanki:

 

  • istnieje uzasadniony ważny interes podatnika lub
  • istnieje uzasadniony ważny interes publiczny.

 

Przepis wymaga, aby zaistniała co najmniej jedna ze wskazanych powyżej przesłanek, by organ podatkowy był władny wydać decyzję o umorzeniu (rozłożeniu na raty).

 

Natomiast Państwo winni wykazywać oczywiście, że w przedmiotowej sprawie można mówić o zaistnieniu obydwóch przesłanek jednocześnie.

 

Według wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 12 marca 2010 r. (I SA/Łd 1163/2009 LexPolonica nr 2265640; http://orzeczenia.nsa.gov.pl):

 

„1. Zgodnie z przepisem art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym organ podatkowy, na wniosek podatnika, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Przepis ten przewiduje dwie przesłanki, przy zaistnieniu których organ podatkowy może w drodze decyzji zastosować ulgę podatkową. Spójnik »lub« użyty w przepisie wskazuje przy tym na to, iż wystarczy spełnienie tylko jednej z nich. Oznacza to, iż organ podatkowy w każdym wypadku winien zbadać sprawę pod kątem spełnienia obu przesłanek.

 

2. Interes publiczny rozumieć również można jako dyrektywę postępowania, nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, sprawność działania aparatu państwa, korekta błędnych decyzji”.

 

Zatem warto się w takim wniosku skupić się na wykazaniu istnienia obu powyżej wskazanych przesłanek.

 

Natomiast precyzując, należy zauważyć, że istotne jest, aby wykazać przed organem, że wykonanie zobowiązania podatkowego przez podatnika będzie stanowiło dla niego obciążenie finansowe, które spowoduje nieodwracalne, negatywne skutki w sferze bilansu finansowego oraz w sferze pracowniczej.

 

Oczywistą konsekwencją wyegzekwowania należności od podatnika będzie w pierwszej kolejności redukcja zatrudnienia, ograniczenie działalności (produkcji), a w dalszej perspektywie – likwidacja przedsiębiorstwa. Należy więc podkreślić, że dalsze istnienie i prowadzenie działalności gospodarczej Państwa spółki jest uzależnione od umorzenia przez odpowiedni organ podatkowy zaległej należności.

 

Następnie ważne jest, aby w takim wniosku unikać kierowania się subiektywnymi przesłankami czy opierania swojego stanowiska na nich. Przede wszystkim Państwa argumentacja i przekonanie o potrzebie umorzenia (rozłożenia na raty, odroczenia) zaległości i istnieniu ważnego interesu podatnika oparte winny być na przesłankach obiektywnych: ciężka sytuacja finansowa spółki spowodowana przez czynniki zewnętrzne, odpowiedzialność za zatrudnionych pracowników, zmniejszenie zamówień, niemożność udźwignięcia należności z tytułu podatków, w konsekwencji – konieczność zaprzestania działalności.

 

Na konieczność zawarcia we wniosku wskazanej wyżej argumentacji wskazuje również wyrok WSA w Łodzi: „o istnieniu »ważnego interesu podatnika« nie decyduje jego subiektywne przekonanie o tym, lecz decydować powinny kryteria zobiektywizowane, zgodne z powszechnie aprobowaną hierarchią wartości” (wyrok WSA w Łodzi z 13 stycznia 2010 r., I SA/Łd 787/2009).

 

W sądownictwie administracyjnym przyjął się również pogląd, że: „Ważny interes podatnika to sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków podatnik nie jest w stanie uregulować zaległości podatkowych. Będzie to utrata możliwości zarobkowania, utrata losowa majątku. Z drugiej strony, interes publiczny to sytuacja, gdy zapłata zaległości podatkowej spowoduje konieczność sięgania przez podatnika do środków pomocy państwa, gdyż nie będzie w stanie zaspakajać swoich potrzeb materialnych” (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie z 22 kwietnia 1999 r., SA/Sz 850/98).

 

Powyżej wskazywałem na przesłanki interesu podatnika, natomiast równie istotne jest oparcie swojej argumentacji na konieczności dbania organu podatkowego o interes publiczny.

 

Za umorzeniem będzie przemawiać również uzasadniony interes publiczny, za taki należy uznać konieczność utrzymania dalszej działalności spółki, co zapewni miejsca pracy w regionie, w którym działa spółka (gmina, powiat).

 

Często zdarza się również, że działalność danego podatnika powiązana jest z innymi podmiotami gospodarczymi. Zatem jego dalsze działanie pozwoli również funkcjonować innym firmom działającym w kooperacji z Państwa spółką, co także tym podmiotom pozwoli utrzymać odpowiedni poziom zatrudnienia i ponosić ciężary danin publicznych.

 

Oczywiście nie można pominąć kwestii, że funkcjonowanie podatnika będzie przynosiło dalsze dochody dla budżetu czy to gminy, czy też Państwa (por. wyrok WSA w Rzeszowie z 11 lutego 2010 r., I SA/Rz 756/2009 LexPolonica nr 2239170; http://orzeczenia.nsa.gov.pl: „Jeżeli podatnik nie wywiązał się z obowiązku podatkowego wobec państwa z powodów niezawinionych przez siebie i na skutek zdarzeń niezależnych od jego sposobu postępowania, to zachodzi sytuacja, w której zastosowanie instytucji umorzenia zaległości podatkowej jest zbieżne z interesem publicznym”).

 

We wniosku ze względu na prawo wspólnotowe należy również wskazać, że ewentualne umorzenie wskazanych powyżej należności podatkowych nie będzie stanowiło naruszenia przepisów ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2007 r. Nr 59, poz. 404), jak również prawa wspólnotowego, gdyż umorzenie należności podatkowych nie będzie stanowiło pomocy publicznej w rozumieniu powyższej ustawy.

 

Nie będzie stanowić pomocy publicznej umorzenie zaległości podatkowej przez właściwy organ w przedmiotowej sprawie, gdyż takie umorzenie nie będzie groziło zakłóceniem lub nie będzie zakłócało konkurencji oraz wpływało na wymianę handlową pomiędzy państwami członkowskimi Unii Europejskiej. W związku z tym decyzja o umorzeniu będzie również zgodna z art. 67b Ordynacji podatkowej.

 

O powyższym wniosku, jego zasadności bądź niezasadności rozstrzyga właściwy organ podatkowy w drodze decyzji, od której przysługuje odwołanie do organu II instancji. We wniosku można również wnosić o wstrzymanie wykonania decyzji wymiarowych czy też toczącego się już postępowania egzekucyjnego w administracji do czasu rozpatrzenia wniosku, o którym mowa wyżej.

 

W dalszej kolejności pragnę się odnieść do kwestii zaległości wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Tutaj również istnieje możliwość wnoszenia do ZUS o odroczenie terminu płatności zaległości z tytułu składek, rozłożenia na raty czy też umorzenia.

 

Zgodnie z treścią art. 28 u.s.u.s. należności z tytułu składek mogą być umarzane w całości lub w części przez Zakład, z uwzględnieniem wskazanych poniżej warunków.

 

Należności z tytułu składek mogą być umarzane tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności, natomiast należności z tytułu składek ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek na te ubezpieczenia mogą być w uzasadnionych przypadkach umarzane pomimo braku ich całkowitej nieściągalności.

 

Całkowita nieściągalność zachodzi, gdy:

 

  • dłużnik zmarł, nie pozostawiając żadnego majątku, lub pozostawił ruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów albo pozostawił przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego wynagrodzenia i jednocześnie brak jest następców prawnych oraz nie ma możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie;

 

  • sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości dłużnika lub umorzył postępowanie upadłościowe z przyczyn, o których mowa w art. 13 i art. 361 pkt 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. – Prawo upadłościowe i naprawcze;

 

  • nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności przy jednoczesnym braku majątku, z którego można egzekwować należności, małżonka, następców prawnych, możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa;

 

  • nie nastąpiło zaspokojenie należności w zakończonym postępowaniu likwidacyjnym;

 

  • wysokość nieopłaconej składki nie przekracza kwoty kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym;

 

  • naczelnik urzędu skarbowego lub komornik sądowy stwierdził brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję;

 

  • jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne.

 

Umorzenie składek powoduje także umorzenie odsetek za zwłokę, kosztów upomnienia i dodatkowej opłaty.

 

Powyższy przepis dotyczył instytucji umorzenia, natomiast zgodnie z art. 29 u.s.u.s. ZUS może również płatności odroczyć lub rozłożyć na raty i tak:

 

„1. Ze względów gospodarczych lub innych przyczyn zasługujących na uwzględnienie Zakład może na wniosek dłużnika odroczyć termin płatności należności z tytułu składek oraz rozłożyć należność na raty, uwzględniając możliwości płatnicze dłużnika oraz stan finansów ubezpieczeń społecznych. Odroczenie terminu płatności może dotyczyć jedynie należności finansowanej przez płatnika składek.

 

1a. Odroczenie terminu płatności należności z tytułu składek oraz rozłożenie należności na raty następuje w formie umowy.

 

2. Od składek, które rozłożono na raty, nie nalicza się odsetek za zwłokę, począwszy od następnego dnia po dniu wpływu wniosku o udzielenie tych ulg.

 

3. Jeżeli dłużnik nie spłaci w terminie ustalonych przez Zakład rat, pozostała kwota staje się natychmiast wymagalna wraz z odsetkami za zwłokę naliczonymi na zasadach określonych w ustawie – Ordynacja podatkowa.

 

4. W przypadkach, o których mowa w ust. 1, Zakład ustala opłatę prolongacyjną na zasadach i w wysokości przewidzianej w ustawie – Ordynacja podatkowa dla podatków stanowiących dochód budżetu państwa”.

 

Nie mogą jednakże podlegać rozłożeniu na raty składki finansowane przez ubezpieczonych niebędących płatnikami składek (art. 30 u.s.u.s.). Zgodnie w wyrokiem WSA w Olsztynie z 30 września 2010 r. (I SA/Ol 118/10): „W przypadku składek finansowanych przez ubezpieczonych nie będących ich płatnikami w ogóle ustawodawca nie przewiduje możliwości ich umarzania, rozkładania na raty, czy odraczania terminu płatności. Nie istnieją podstawy prawne do merytorycznego rozpoznania wniosku w tym zakresie. Skoro nie można rozpoznać wniosku o umorzenie należności, to organ zobligowany jest do umorzenia postępowania w tym zakresie (art. 30 u.s.u.s.)”.

 

Zatem składek za zatrudnionych pracowników nie można rozpatrywać w kategorii rozłożenia na raty, gdyż z mocy art. 30 u.s.u.s. nie podlegają one możliwości zawarcia układu, przepis bowiem art. 28 i 29 u.s.u.s. znajduje zastosowanie wyłącznie do należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek na to ubezpieczenie. Oznacza to, że układowi ratalnemu mogą podlegać wyłącznie składki za osobę prowadzącą działalność gospodarczą, natomiast nie za pracowników.

 

U.s.u.s. przewiduje zarówno w przepisie art. 28, jak i art. 29 możliwość umarzania czy też rozkładania na raty należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, odraczanie terminu ich płatności, a także rozkładanie tych płatności na raty. Jednakże z literalnego i niebudzącego wątpliwości interpretacyjnych brzmienia art. 30 u.s.u.s. przytoczonego powyżej wynika, że powyższe regulacje prawne nie znajdują zastosowania w odniesieniu do składek finansowanych przez ubezpieczonych niebędących płatnikami składek.

 

Art. 30 u.s.u.s. wyłącza możliwość czy to umorzenia, czy to rozłożenia na raty należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne w części pracowniczej – składek finansowanych przez ubezpieczonych niebędących płatnikami składek. Osobami finansującymi składki niebędącymi płatnikami są pracownicy.

 

Tym samym w sytuacji ustawowego wyłączenia możliwości rozłożenia na raty zaległości z tytułu ubezpieczenia społecznego ewentualne złożenie przez spółkę wniosku o rozłożenie zaległości, o których mowa powyżej, spotka się z wydaniem przez ZUS decyzji o umorzeniu postępowania na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. Nie jest zatem dopuszczalne podejmowanie w stosunku do tych składek jakiegokolwiek merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ rentowy w oparciu o art. 29, podobnie z resztą jak o art. 28 u.s.u.s.

 

Art. 105 § 1 K.p.a. stanowi: „Gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części”.

 

Opisane powyżej potraktowanie składek finansowanych przez pracowników podyktowane jest ochroną tych składek, a co za tym idzie – interesów pracowników.

 

Oznacza to, że ani przepisy art. 28 i 29 u.s.u.s., ani przepisy rozporządzenia z dnia 31 lipca 2003 r. nie mogą stanowić podstawy do umorzenia lub rozłożenia na raty składek należnych za zatrudnianych pracowników w części przez nich finansowanej (por. wyrok WSA w Warszawie z 18 grudnia 2006 r., III SA/Wa 2923/06, LEX nr 306959).

 

Proszę jednakże pamiętać, iż zakres wyłączenia rozłożenia zaległości na raty wynikający z art. 30 u.s.u.s., o których mowa w art. 28 i 29 u.s.u.s., jest ściśle określony, umorzenia nie stosuje się do składek finansowanych przez ubezpieczonych niebędących płatnikami składek. A contrario oznacza to, że należności inne niż z tytułu składek, tj. odsetki za zwłokę, koszty egzekucyjne, koszty upomnienia i dodatkowej opłaty, mogą być umarzane lub rozkładane na raty w całości lub w części na podstawie art. 28 i 29 u.s.u.s.

 

Podsumowując, należy stwierdzić, że nawet wtedy, gdy umorzenie samych składek jest niedopuszczalne z mocy regulacji art. 30 u.s.u.s., możliwe jest, gdy zachodzą warunki umorzenia wymienione w u.s.u.s., umorzenie innych należności. Warunki te są określone przez art. 28 i 29 u.s.u.s. (por. wyrok WSA w Olsztynie z 6 sierpnia 2009 r., I SA/Ol 453/09: „Skoro przepis art. 30 u.s.u.s. odnosi się jedynie do składek finansowanych przez ubezpieczonych niebędących płatnikami składek, organ ma obowiązek rozpatrzyć wniosek strony o umorzenie należności z tytułu składek (z wyłączeniem samych składek) finansowanych przez pracowników (m.in. odsetki za zwłokę od składek), w oparciu o przesłanki wymienione w art. 28 u.s.u.s.”).

 

W celu podjęcia działań zmierzających do rozłożenia zaległości w tym zakresie, w jakim jest to dopuszczalne, należy w pierwszej kolejności złożyć wniosek o rozłożenie na raty czy też umorzenie, ewentualnie odroczenie płatności stosownych zaległości.

 

Wniosek taki należy skierować do właściwego miejscowo ZUS.

 

Odnosząc się do argumentacji, jaką spółka będzie chciała wykorzystać przy negocjacji z ZUS, w pierwszej kolejności należy wskazać na treść przytoczonych powyżej przepisów art. 28 i 29 u.s.u.s. (w zależności od wybranej przez spółkę opcji), wskazując za podstawę rozłożenia należności na raty, ewentualnie umorzenia, względy gospodarcze lub inne przyczyny zasługujące na uwzględnienie.

 

Przede wszystkim spółka winna powielić argumentację wskazaną przeze mnie powyżej, odnoszącą się do zaległości podatkowych, oczywiście odpowiednio zmodyfikowaną.

 

Zatem warto odwołać się do faktu, że spółka tworzy miejsca pracy, ponosi ciężary publicznoprawne, które zasilają finanse samorządu i państwa, jeżeli jest taka możliwość, należy również wskazać przyczyny opóźnienia w spłacie, szczególnie, jeżeli powstały one z przyczyn niezależnych od firmy, np. kryzys, pogarszająca się koniunktura.

 

Warto również zwrócić uwagę organowi rentowemu na obciążenia firmy z tytułu spłaty kredytów, stałych opłat za media, czy też innych kosztów działalności gospodarczej.

 

Kolejnym argumentem na korzyść może być również to, że w związku z kryzysem spadły obroty firmy, jednakże utrzymała ona zatrudnienie, co z kolei spowodowało niemożność poniesienia innych wydatków, w tym z tytułu składek na ubezpieczenie, a w efekcie powstanie również dodatkowych kosztów, m.in. odsetek itp.

 

Podsumowując, należy stwierdzić, że w tym, co zostało wskazane powyżej, należy upatrywać spełnienia przesłanek istnienia interesu publicznego oraz interesu płatnika – spółki. Tutaj również interes publiczny będzie objawiał się poprzez możliwość kontynuowania zatrudnienia pracowników, dalsze prowadzenie działalności gospodarczej pozwoli również ponosić spółce ciężary publicznoprawne – podatki.

 

Proszę również mieć na uwadze, że ewentualna zgoda organu np. na rozłożenie na raty należności w takim zakresie, w jakim jest to dopuszczalne, ma podobnie jak w kwestii zaległości podatkowych charakter uznaniowy. Nie ma w systemie prawnym szczegółowych przepisów, które regulowałyby te kwestie w sposób szczegółowy i wyczerpujący. Tym samym możliwość rozłożenia będzie w dużej mierze zależeć od uznania organu oraz od tego, jak obszernej argumentacji użyje spółka i czy przekona ona ZUS.

 

W toku postępowania egzekucyjnego w administracji spółka może bronić się zarzutami skierowanymi zarówno przeciwko samemu zobowiązaniu, jak i przeciwko postępowaniu organu egzekucyjnego.

 

Podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:

 

  • wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

 

  • odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

 

  • określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia;

 

  • błąd co do osoby zobowiązanego;

 

  • niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

 

  • niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

 

  • brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia;

 

  • zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

 

  • prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

 

  • niespełnienie wymogów, jakie powinien spełniać tytuł wykonawczy.

 

Zastosowanie odpowiedniego zarzutu zależy już od okoliczności konkretnego przypadku.

 

W kwestii problemów spółki związanych z nieregulowaniem należności wobec wierzycieli innych niż wskazani powyżej zastosowanie znajdą normy prawa cywilnego, sprawy opisane powyżej regulowały przepisy prawa publicznego – prawa podatkowego i ubezpieczeń społecznych.

 

W prawie cywilnym nie istnieje żaden instrument prawny, który pozwalałby wpłynąć na wierzycieli, ażeby ci rozłożyli należności na raty czy też odroczyli terminy płatności, chyba że roszczenie danego wierzyciela jest pozbawione podstawy prawnej lub faktycznej, nigdy nie istniało, jest przedawnione, spełnione przez spółkę, czy też przysługuje spółce zarzut potrącenia itp.

 

Jedyna możliwość, jaka pozostaje spółce, to prowadzenie negocjacji z wierzycielami odnośnie do zawarcia układu ratalnego czy też odroczenia płatności.

 

Co do prowadzonej egzekucji wobec spółki to jedynie wierzyciel może wstrzymać jej dalsze prowadzenie, chyba że spółce przysługują zarzuty wobec wierzycieli, wskazane powyżej.

 

W takiej sytuacji przysługuje spółce powództwo przeciwegzekucyjne, o którym mowa w art. 840 § 1 K.p.c. stanowiącym, że: „dłużnik może w drodze powództwa żądać pozbawienia tytułu wykonawczego wykonalności w całości lub części albo ograniczenia, jeżeli:

 

1) przeczy zdarzeniom, na których oparto wydanie klauzuli wykonalności, a w szczególności gdy kwestionuje istnienie obowiązku stwierdzonego tytułem egzekucyjnym niebędącym orzeczeniem sądu albo gdy kwestionuje przejście obowiązku mimo istnienia formalnego dokumentu stwierdzającego to przejście;

 

2) po powstaniu tytułu egzekucyjnego nastąpiło zdarzenie, wskutek którego zobowiązanie wygasło albo nie może być egzekwowane; gdy tytułem jest orzeczenie sądowe, dłużnik może powództwo oprzeć także na zdarzeniach, które nastąpiły po zamknięciu rozprawy, a także zarzucie spełnienia świadczenia, jeżeli zarzut ten nie był przedmiotem rozpoznania w sprawie;

 

3) małżonek, przeciwko któremu sąd nadał klauzulę wykonalności na podstawie art. 787, wykaże, że egzekwowane świadczenie wierzycielowi nie należy się, przy czym małżonkowi temu przysługują zarzuty nie tylko z własnego prawa, lecz także zarzuty, których jego małżonek wcześniej nie mógł podnieść”.

 

Co do odpowiedzi na pozew to proszę ją złożyć w terminie i podnieść wszystkie argumenty działające na Państwa korzyść. Samo złożenie odpowiedzi pozwoli skutecznie przedłużyć postępowanie sądowe, co z reguły działa na korzyść pozwanego. Natomiast nie jestem w stanie odnieść się merytorycznie do treści pozwu z przyczyn oczywistych.

 

Pragnę również wskazać niejako poza zakresem pytania, że z powodu niewypłacalności istnieje również możliwość ogłoszenia przez sąd upadłościowy upadłości spółki z o.o. z możliwością zawarcia układu z wierzycielami. Postępowanie takie jest wszczynane na wniosek dłużnika lub wierzyciela. Kwestię tę reguluje ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze.

 

Pragnę jednocześnie poinformować, że serwis ePorady24.pl świadczy także usługi w zakresie sporządzania pism, w tym pism procesowych, reprezentacji przedsądowej oraz sądowej.

 

Jeżeli chcesz wiedzieć więcej na ten temat – kliknij tutaj i zapytaj prawnika >>

 

Komentarze (0):

Uwaga!
Szanowni Państwo!
Nasi prawnicy nie odpowiadają na pytania zadawane w formie komentarza pod tekstem. Jeśli chcą Państwo powierzyć swój problem naszym prawnikom, prosimy kliknąć tutaj >>

  • I - jeden =
.
Porad przez Internet udzielają
prawnicy z dużym doświadczeniem:
Prawnicy

Zapytaj prawnika

Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje!
Wycenę wyślemy do 1 godziny
Szukamy ambitnego prawnika »