.
Mamy 12 389 opinii naszych Klientów
Zadaj pytanie » Zadaj pytanie »

Indywidualne Porady Prawne

Masz podobny problem?
Opisz nam go i zadaj pytania.

(zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje)

Nieprawdziwe dane w polisie na ubezpieczenie samochodu - co grozi?

Autor: Paulina Olejniczak-Suchodolska • Opublikowane: 12.09.2021 • Zaktualizowane: 12.09.2021

Prowadzę biuro ubezpieczeniowe i zatrudniam pracowników oraz stażystów. Wystąpił poważny problem: pani będąca u mnie na stażu wystawiła polisę na ubezpieczenie samochodu na moich loginach człowiekowi, który podał się za właściciela pojazdu, ale nim nie był. Polisa została wystawiona z kredytem na 12 miesięcy. Prawdziwy właściciel pojazdu, ten wpisany w dowodzie rejestracyjnym, podał sprawę na policję. Co grozi mojej firmie i jak powinnam się bronić? Oczywiście nie doszłoby do tej sytuacji, gdyby stażystka zweryfikowała klienta po dowodzie osobistym, ale tego nie zrobiła. Zostaliśmy po prostu oszukani przez fałszywą osobę.


Masz podobny problem? Kliknij tutaj i zadaj pytanie.

Nieprawdziwe dane w polisie na ubezpieczenie samochodu - co grozi?

Identyfikacja klienta jako środek bezpieczeństwa finansowego

Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (w skrócie „ustawa o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy”) – Pani firma należy do instytucji, które mają obowiązek dokonywać identyfikacji klienta. Art. 33 owej ustawy stanowi, że instytucje obowiązane stosują wobec swoich klientów środki bezpieczeństwa finansowego, zaś art. 34 precyzuje, że środki bezpieczeństwa finansowego obejmują identyfikację klienta oraz weryfikację jego tożsamości. Art. 36 stanowi, że identyfikacja klienta polega na ustaleniu w przypadku osoby fizycznej:

 

a) imienia i nazwiska,

b) obywatelstwa,

c) numeru Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL) lub daty urodzenia – w przypadku gdy nie nadano numeru PESEL, oraz państwa urodzenia,

d) serii i numeru dokumentu stwierdzającego tożsamość osoby,

e) adresu zamieszkania – w przypadku posiadania tej informacji przez instytucję obowiązaną,

f) nazwy (firmy), numeru identyfikacji podatkowej (NIP) oraz adresu głównego miejsca wykonywania działalności gospodarczej – w przypadku osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą.

 

Art. 37 jasno dodaje, że weryfikacja tożsamości klienta polega na potwierdzeniu ustalonych danych identyfikacyjnych na podstawie dokumentu stwierdzającego tożsamość osoby fizycznej, dokumentu zawierającego aktualne dane z wyciągu z właściwego rejestru lub innych dokumentów, danych lub informacji pochodzących z wiarygodnego i niezależnego źródła. Owa weryfikacja tożsamości klienta następuje przed nawiązaniem stosunków gospodarczych lub przed przeprowadzeniem transakcji okazjonalnej.

 

Kara za niedopełnienie obowiązku stosowania środków bezpieczeństwa finansowego

W opisanym przez Panią przypadku nie doszło do wypełnienia wyżej wymienionych obowiązków, tj. stażystka nie dokonała weryfikacji klienta przed zawarciem umowy – wystawieniem polisy z kredytem na okres 12 miesięcy.

 

Zgodnie z art. 147 cytowanej ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy instytucja obowiązana, która nie dopełnia obowiązku stosowania środków bezpieczeństwa finansowego, o których mowa w art. 33, podlega karze administracyjnej. Art. 150 wskazuje, że karami administracyjnymi są:

 

1) publikacja informacji o instytucji obowiązanej oraz zakresie naruszenia przepisów ustawy przez tę instytucję w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych;

2) nakaz zaprzestania podejmowania przez instytucję obowiązaną określonych czynności;

3) cofnięcie koncesji lub zezwolenia albo wykreślenie z rejestru działalności regulowanej;

4) zakaz pełnienia obowiązków na stanowisku kierowniczym przez osobę odpowiedzialną za naruszenie przez instytucję obowiązaną przepisów ustawy, przez okres nie dłuższy niż rok;

5) kara pieniężna do wysokości dwukrotności kwoty korzyści osiągniętej lub straty unikniętej przez instytucję obowiązaną w wyniku naruszenia albo – w przypadku gdy nie jest możliwe ustalenie kwoty tej korzyści lub straty do wysokości równowartości kwoty 1 000 000 euro.

 

Karę pieniężną nakłada się na instytucje obowiązane:

 

1) w przypadku osoby fizycznej – do wysokości 20 868 500 zł;

2) w przypadku osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej – do wysokości równowartości kwoty 5 000 000 euro albo do wysokości 10% obrotu wykazanego w ostatnim zatwierdzonym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy lub w ostatnim skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy – w przypadku instytucji objętych skonsolidowanym sprawozdaniem finansowym grupy kapitałowej.

 

Jak uniknąć kary administracyjnej?

Znamienne jest jednak to, że ustalając rodzaj kary administracyjnej oraz wysokość kary, uwzględnia się:

 

1) wagę naruszenia i czas jego trwania;

2) zakres odpowiedzialności instytucji obowiązanej;

3) możliwości finansowe instytucji obowiązanej;

4) skalę korzyści osiągniętych lub strat unikniętych przez instytucję obowiązaną, jeżeli można te korzyści lub straty ustalić;

5) straty poniesione przez osoby trzecie w związku z naruszeniem, jeżeli można je ustalić;

6) stopień współpracy instytucji obowiązanej z organami właściwymi w sprawach przeciwdziałania praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu;

7) uprzednie naruszenia przepisów ustawy przez instytucję obowiązaną.

 

Także ustęp 5 art. 150 wskazuje, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach, gdy:

 

1) waga naruszenia przepisów ustawy jest znikoma, a instytucja obowiązana zaprzestała naruszania przepisów ustawy lub

2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na instytucję obowiązaną została uprzednio nałożona kara administracyjna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub instytucja obowiązana została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona kara administracyjna
– organy, o których mowa w art. 151 ust. 1, mogą, w drodze decyzji, odstąpić od nałożenia kary administracyjnej.

 

Jak więc widać, wskazałam okoliczności na które może się Pani powoływać, by uniknąć kary administracyjnej za naruszenie przepisów ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy. Nie ma wśród nich okoliczności dotyczących tego, że klienta obsłużyła stażystka, czyli osoba niedoświadczona. Jedyne okoliczności łagodzące to brak korzyści z takiego zaniechania, niska wartość strat poniesiona przez osobę poszkodowaną, współpraca Państwa z odpowiednimi organami, itp.

 

Odpowiedzialność karna z ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy

Kolejna kwestia to ewentualna odpowiedzialność karna z ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy. Zgodnie z art. 156 ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy – kto, działając w imieniu lub na rzecz instytucji obowiązanej nie dopełnia obowiązku przekazania Generalnemu Inspektorowi zawiadomienia o okolicznościach, które mogą wskazywać na podejrzenie popełnienia przestępstwa prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, lub obowiązku przekazania Generalnemu Inspektorowi zawiadomienia o powzięciu uzasadnionego podejrzenia, że określona transakcja lub wartości majątkowe będące przedmiotem tej transakcji mogą mieć związek z praniem pieniędzy lub finansowaniem terroryzmu podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5. Nie mniej, jeżeli sprawca czynu wyżej działa nieumyślnie, podlega grzywnie.

 

W toku kontroli powinna Pani mocno akcentować powyżej wymienione okoliczności łagodzące, tak by organ odstąpił od nałożenia kary administracyjnej i grzywny. Nie wiem, jaka była wartość owej polisy. Jeśli duża, to brak weryfikacji w takim przypadku będzie w mojej ocenie uznany za ciężkie naruszenie i nie uchylą się Państwo od kary. Jeśli jednak niska, nadto firma nie przynosi kolosalnych zysków finansowych, do tego nigdy nie naruszyła przepisów w tym zakresie, a osoba, której dowód skradziono, nie poniosła dużych strat, to te okoliczności będą sprzyjały temu, że organ odstąpi od nałożenia kary finansowej.

 

Regres do pracownika – czy dotyczy stażysty?

Już na marginesie dodam, że jeśli jednak na firmę zostanie nałożona kara, to Pani, jako jej właściciel, nabędzie regres do pracownika, który zawinił, pod warunkiem, że został on uprzednio poinstruowany o tym, jak postępować, tj. że trzeba koniecznie weryfikować klientów.

 

Zgodnie z art. 114 i następne Kodeksu pracy – pracownik, który wskutek niewykonania lub nienależytego wykonania obowiązków pracowniczych ze swej winy wyrządził pracodawcy szkodę, ponosi odpowiedzialność materialną według zasad określonych w przepisach niniejszego rozdziału. Pracownik ponosi odpowiedzialność za szkodę w granicach rzeczywistej straty poniesionej przez pracodawcę i tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego wynikła szkoda. Pracodawca jest obowiązany wykazać okoliczności uzasadniające odpowiedzialność pracownika oraz wysokość powstałej szkody. Pracownik nie ponosi odpowiedzialności za szkodę w takim zakresie, w jakim pracodawca lub inna osoba przyczyniły się do jej powstania albo zwiększenia. Co jednak istotne, odszkodowanie ustala się w wysokości wyrządzonej szkody, jednak nie może ono przewyższać kwoty trzymiesięcznego wynagrodzenia przysługującego pracownikowi w dniu wyrządzenia szkody.

 

Natomiast w razie wyrządzenia przez pracownika przy wykonywaniu przez niego obowiązków pracowniczych szkody osobie trzeciej zobowiązany do naprawienia szkody jest wyłącznie pracodawca, który wobec pracownika ma prawo regresu na zasadach opisanych wcześniej, czyli gdy wykaże winę pracownika i maksymalnie do wartości jego 3-miesięcznego wynagrodzenia. Z uwagi na to, że tu mamy stażystkę, to niestety, ale on nie poniesienie żadnej odpowiedzialności. Staż oznacza bowiem nabywanie przez bezrobotnego umiejętności praktycznych do wykonywania pracy przez wykonywanie zadań w miejscu pracy bez nawiązywania stosunku pracy z pracodawcą. W praktyce oznacza to, że stażysta nie może ponosić żadnej odpowiedzialności materialnej oraz finansowej za popełnione błędy. Pracodawcy powinni pamiętać, że każdemu stażyście należy przydzielić opiekuna, który nie tylko wdroży nową osobę w poszczególne aspekty pracy, ale będzie też czuwał nad prawidłowym przebiegiem realizacji stażu. W sytuacjach niewłaściwej realizacji przez stażystę programu stażu, organizator stażu może wnosić do starosty o rozwiązanie umowy o odbywanie stażu z konkretnym stażystą. Tak wynika z ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Komentarz M. C., M. R., D. K., rok. 2016, wyd. 1, L, ale z wyroku SR w Człuchowie z 7 lutego 2017 r. Sygn. akt IV P-Pm 118/16)

 

A zatem nie tylko Pani nie ma regresu do stażystki, ale i nie może Pani powoływać się na jej błąd, aby wyłączyć odpowiedzialność firmy ubezpieczeniowej za brak weryfikacji klienta.

 

Jeżeli chcesz wiedzieć więcej na ten temat – kliknij tutaj i zapytaj prawnika >>

 

Komentarze (0):

Uwaga!
Szanowni Państwo!
Nasi prawnicy nie odpowiadają na pytania zadawane w formie komentarza pod tekstem. Jeśli chcą Państwo powierzyć swój problem naszym prawnikom, prosimy kliknąć tutaj >>

  • dziewięć plus jeden =
.
Porad przez Internet udzielają
prawnicy z dużym doświadczeniem:
Prawnicy

Zapytaj prawnika

Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje!
Wycenę wyślemy do 1 godziny
Szukamy ambitnego prawnika »