.
Mamy 12 842 opinii naszych Klientów
Zadaj pytanie » Zadaj pytanie »

Indywidualne Porady Prawne

Masz problem prawny i szukasz pomocy?
Kliknij TUTAJ i opisz nam swój problem w formularzu.

(zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje)

Legalne zatrudnienie cudzoziemca

Autor: Izabela Nowacka-Marzeion • Opublikowane: 29.04.2013

Prowadzę działalność gospodarczą. W 2010 roku przez kilka miesięcy legalnie zatrudniałem cudzoziemca (osobę z Ukrainy). Pracownik posiadał wizę i pozwolenie na pracę, był zameldowany w Polsce, podpisałem z nim umowę-zlecenie. Niestety okazało się, że jeden z dokumentów cudzoziemca był nieważny; pracownik został aresztowany i musiał opuścić Polskę, a ja zostałem skazany przez sąd pierwszej instancji, który uznał, że nielegalnie zatrudniłem Ukraińca. Przygotowuję się teraz do rozprawy apelacyjnej i nie wiem, w jaki sposób się bronić.


Masz podobny problem? Kliknij tutaj i zadaj pytanie.

Na podstawie § 2 pkt 27 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 30 sierpnia 2006 r. w sprawie wykonywania pracy przez cudzoziemców bez konieczności uzyskania zezwolenia na pracę (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1116 ze zm.), „cudzoziemcy będący obywatelami państw graniczących z Rzeczypospolitą Polską oraz państw, z którymi Rzeczypospolita Polska współpracuje w zakresie migracji zarobkowych w ramach partnerstwa na rzecz mobilności, ustanowionego między tymi państwami a Unią Europejską, którzy wykonują pracę w okresie nieprzekraczającym sześciu miesięcy w ciągu kolejnych dwunastu miesięcy, na podstawie oświadczenia podmiotu o zamiarze powierzenia im wykonywania pracy, zarejestrowanego w powiatowym urzędzie pracy właściwym ze względu na miejsce zamieszkania lub siedzibę składającego oświadczenie są zwolnieni z konieczności uzyskania zezwolenia na pracę”.

 

Taka sytuacja zachodzi niewątpliwie w przypadku obywateli Ukrainy, a zatem również ma zastosowanie do zatrudnienia Pańskiego pracownika, który podejmując pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, powinien posiadać wizę uprawniającą do podjęcia pracy oraz oświadczenie pracodawcy, który zamierza zatrudnić cudzoziemca.

 

W przepisach ustawy o cudzoziemcach jak i przepisami ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.) są uregulowane kwestie zatrudnienia cudzoziemców oraz związane z zatrudnieniem odrębności, dotyczące m.in. obywateli Ukrainy.

 

W świetle art. 2 ust. 1 pkt 40 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, wykonywanie pracy przez cudzoziemca oznacza zatrudnienie, wykonywanie innej pracy zarobkowej lub pełnienie funkcji w zarządach osób prawnych, które uzyskały wpis do rejestru przedsiębiorców na podstawie przepisów o Krajowym Rejestrze Sądowym lub są spółkami kapitałowymi w organizacji. Warunki zatrudnienia cudzoziemca, w tym dotyczące obowiązku uzyskania zezwolenia na pracę oraz zwolnienia z tego obowiązku, zostały zawarte w rozdziale 16 powołanej ustawy – Podejmowanie pracy za granicą u pracodawców zagranicznych oraz wykonywanie pracy przez cudzoziemców w Rzeczypospolitej Polskiej, w art. 87-90a.

 

W świetle przepisów legalne zatrudnienie cudzoziemców jest możliwe po uzyskaniu zezwolenia właściwego organu. Z tego powodu twierdzenie, że zasadą zatrudnienia cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest posiadanie zezwolenia, nie jest pozbawione podstaw, natomiast odstępstwa od tej zasady zostały przez ustawodawcę ściśle określone.

 

Z treści art. 90 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wynika upoważnienie dla ministra właściwego do spraw pracy do określenia, w drodze rozporządzenia, przypadków, w których powierzenie wykonywania pracy cudzoziemcowi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest dopuszczalne bez konieczności uzyskania zezwolenia na pracę, uwzględniając przypadki określone w umowach i porozumieniach międzynarodowych oraz programach szkoleniowych lub doradczych realizowanych w ramach działań Unii Europejskiej lub innych międzynarodowych programach pomocowych, polską politykę zagraniczną, specyfikę wykonywanego zawodu, charakter pracy, okres pracy, wymogi dotyczące podmiotu powierzającego wykonywanie pracy, a także szczególny status, który był podstawą udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

 

Powyższe upoważnienie zostało wykonane przez Ministra Pracy i Polityki Społecznej, który 30 sierpnia 2006 r. wydał rozporządzenie w sprawie wykonywania pracy przez cudzoziemców bez konieczności uzyskania zezwolenia na pracę (Dz. U. Nr 156, poz. 1116). W świetle § 2 pkt 27 tego aktu prawnego wykonywanie pracy przez cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez konieczności uzyskania zezwolenia na pracę jest dopuszczalne w przypadku cudzoziemców będących obywatelami Republiki Białoruś, Republiki Gruzji, Republiki Mołdowy, Federacji Rosyjskiej lub Ukrainy, którzy wykonują pracę w okresie nieprzekraczającym sześciu miesięcy w ciągu kolejnych dwunastu miesięcy.

 

Zostało ono uznane za uchylone przez rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 20 lipca 2011 r. w sprawie przypadków, w których powierzenie wykonywania pracy cudzoziemcowi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest dopuszczalne bez konieczności uzyskania zezwolenia na pracę. Jednak jak określono w § 2., cudzoziemcy wykonujący pracę na podstawie dotychczasowych przepisów, do których nie mają zastosowania przepisy niniejszego rozporządzenia, mogą kontynuować pracę bez zezwolenia na zasadach określonych w przepisach dotychczasowych, jednak nie dłużej niż przez okres 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

 

A pkt 22 rozporządzenia dotyczy pracowników będących obywatelami Republiki Białoruś, Republiki Gruzji, Republiki Mołdowy, Federacji Rosyjskiej lub Ukrainy, wykonujących pracę przez okres nieprzekraczający 6 miesięcy w ciągu kolejnych 12 miesięcy, niezależnie od liczby podmiotów powierzających im wykonywanie pracy, na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej, jeżeli przed podjęciem przez cudzoziemca pracy powiatowy urząd pracy (właściwy ze względu na miejsce pobytu stałego lub siedzibę podmiotu powierzającego wykonywanie pracy) zarejestrował pisemne oświadczenie tego podmiotu o zamiarze powierzenia wykonywania pracy temu cudzoziemcowi, określające nazwę zawodu, miejsce wykonywania pracy, datę rozpoczęcia i okres wykonywania pracy, rodzaj umowy stanowiącej podstawę wykonywania pracy oraz wysokość wynagrodzenia brutto za pracę, informujące o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych w oparciu o lokalny rynek pracy oraz o zapoznaniu się z przepisami związanymi z pobytem i pracą cudzoziemców.

 

W świetle powyższej regulacji pracodawca zatrudniający obywatela Ukrainy wprawdzie nie musi posiadać zezwolenia na jego zatrudnienie, lecz ma obowiązek złożyć oświadczenie o zamiarze powierzenia wykonywania pracy w powiatowym urzędzie pracy ze względu na miejsce zamieszkania lub siedzibę składającego to oświadczenie.

 

Powyższe zapisy wskazują na konieczność składania oświadczenia przez każdy podmiot zamierzający zatrudnić obywatela Ukrainy w czasie obowiązywania wizy umożliwiającej zatrudnienie na terytorium RP.

 

Celem takiej regulacji było niewątpliwie wprowadzenie złagodzonych rygorów podejmowania zatrudnienia na terytorium Polski przez cudzoziemców będących obywatelami państw wymienionych w rozporządzeniu. Nie ma jednak podstaw do interpretowania tych przepisów w sposób, który w istocie stanowi obejście obowiązującego prawa, w szczególności w odniesieniu do legalności zatrudnienia.

 

Legalne zatrudnienie cudzoziemca w Polsce powinno zatem nie tylko wynikać z posiadania odpowiedniej wizy, lecz także zostać potwierdzone przez pracodawcę poprzez złożenie oświadczenia o zamiarze powierzenia cudzoziemcowi pracy.

 

Kwestię odpowiedzialności za zatrudnienie cudzoziemca reguluje Ustawa z dnia 15 czerwca 2012 r. o skutkach powierzania wykonywania pracy cudzoziemcom przebywającym wbrew przepisom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zmieniła ona brzmienie ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

 

„Art. 120a. Nie podlega karze za wykroczenie określone w art. 120 ust. 1, polegające na powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi nieposiadającemu ważnej wizy lub innego dokumentu uprawniającego do pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, kto powierzając wykonywanie pracy cudzoziemcowi, spełnił łącznie następujące warunki:

1) Wypełnił obowiązki, o których mowa w art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 15 czerwca 2012 r. o skutkach powierzania wykonywania pracy cudzoziemcom przebywającym wbrew przepisom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. poz. 769), chyba że wiedział, że przedstawiony dokument uprawniający do pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej został sfałszowany;

2) Zgłosił cudzoziemca, któremu powierzył wykonywanie pracy, do ubezpieczeń społecznych, o ile obowiązek taki wynika z obowiązujących przepisów”.

 

Powyższe argumenty należało podnosić już na etapie postępowania w pierwszej instancji. Wykroczenie popełniono przed wejściem w życie tych przepisów.

Jeśli masz podobny problem prawny, zadaj pytanie naszemu prawnikowi (przygotowujemy też pisma) w formularzu poniżej  ▼▼▼

Indywidualne porady prawne

Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje!
Wycenę wyślemy do 1 godziny

Komentarze (0):

Uwaga!
Szanowni Państwo!
Nasi prawnicy nie odpowiadają na pytania zadawane w formie komentarza pod tekstem. Jeśli chcą Państwo powierzyć swój problem naszym prawnikom, prosimy kliknąć tutaj >>

  • dziewięć + dziewięć =
.
Porad przez Internet udzielają
prawnicy z dużym doświadczeniem:
Prawnicy

Zapytaj prawnika

Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje!
Wycenę wyślemy do 1 godziny
Szukamy ambitnego prawnika »

spadek.info

prawo-budowlane.info

odpowiedziprawne.pl