.
Mamy 12 225 opinii naszych Klientów
Zadaj pytanie » Zadaj pytanie »

Indywidualne Porady Prawne

Masz podobny problem?
Opisz nam go i zadaj pytania.

(zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje)

Korzyść majątkowa – łapówka

Autor: Krzysztof Bigoszewski • Opublikowane: 02.07.2012

W drodze do domu zostałem zatrzymany przez patrol. Niestety, byłem po alkoholu. Zostałem zabrany na izbę wytrzeźwień, ale policjant przed przydzieleniem miejsca wziął mnie przed budynek, gdzie jednoznacznie czekał na łapówkę. Wręczyłem mu 200 zł, a on założył mi kajdanki. Podobno ma świadka wręczenia przeze mnie tej korzyści majątkowej – łapówki. Nie wszystko pamiętam i nie jestem w 100% pewny tej wersji. Czy warto starać się o udowodnienie (np. nagrania monitoringu) zdarzeń przed budynkiem? Czy stan po alkoholu i zachowanie policjanta działają na moją korzyść? Jakie wyroki zapadają w takich sprawach? Czy warto poddać się dobrowolnie karze? Dodam, że byłem wcześniej karany, ale to już chyba uległo przedawnieniu.


Masz podobny problem? Kliknij tutaj i zadaj pytanie.

Opisane przez Pana zachowanie policjanta może świadczyć o dopuszczeniu się przez tego funkcjonariusza czynu zabronionego prowokacji, o którym mowa w art. 24 Kodeksu karnego.

 

Zgodnie bowiem z tym przepisem „odpowiada jak za podżeganie, kto w celu skierowania przeciwko innej osobie postępowania karnego nakłania ją do popełnienia czynu zabronionego; w tym wypadku nie stosuje się art. 22 i 23”.

 

Jak jednakże podnosi się w literaturze przedmiotu, kwestia odpowiedzialności karnej osób sprowokowanych do przestępstwa nie budzi żadnej wątpliwości. Sprowokowany sprawca czynu zabronionego odpowiada na ogólnych zasadach. Pod tym względem ani nauka, ani ustawy karne nie czynią żadnych zastrzeżeń lub wyjątków. Prawo karne karze za każdy czyn zabroniony popełniony przez człowieka zdolnego do poniesienia odpowiedzialności karnej. Przyczyny i okoliczności, które ten czyn wywołały, mogą wpływać jedynie na wymiar kary (tak m.in. Zasady odpowiedzialności karnej. Art. 8-31 KK. Komentarz, prof. dr hab. G. Rejman, 2009, C. H. Beck).

 

Jak zatem z powyższego wynika, sam fakt ewentualnej prowokacji Pana przez policjanta do wręczenia korzyści majątkowej (łapówki) nie stanowi jeszcze podstawy do złagodzenia Pańskiej odpowiedzialności za popełniony czyn, przy czym nie wyklucza się tego, że sąd okoliczność tę mógłby poczytać na Pańską korzyść i uwzględnić przy określaniu wymiaru Pańskiej kary.

 

Największym jednakże problemem w tej kwestii byłoby właśnie udowodnienie okoliczności świadczących o takiej prowokacji (do wręczenia korzyści majątkowej) Pana przez policjanta, co w praktyce często staje się wręcz niewykonalne, w szczególności zaś w odniesieniu do niniejszej sprawy w związku z tym, że jak wynika z treści przesłanego przez Pana postanowienia, policjant miał świadka na potwierdzenie Pańskiej łapówki, a Pan, jak sam Pan wskazuje, był w tamtej chwili w stanie uniemożliwiającym Panu pełną kontrolę sytuacji i nie wszystko z tego zdarzenia Pan pamięta.

 

Na marginesie tylko wskazać można, że fakt pozostawania przez Pana w tamtej chwili pod wpływem alkoholu również sam z siebie nie jest dla Pana żadną okolicznością łagodzącą, gdyż zgodnie z przepisem art. 31 § 3 Kodeksu karnego przepisów mówiących o możliwości złagodzenia kary lub w ogóle wyłączenia odpowiedzialności nie stosuje się, „gdy sprawca wprawił się w stan nietrzeźwości lub odurzenia powodujący wyłączenie lub ograniczenie poczytalności, które przewidywał albo mógł przewidzieć”.

 

Przy czym, zgodnie z utrwalonym poglądem nauki prawa i orzecznictwa, sprawca powinien objąć swoim zamiarem zażycie substancji przy przewidywalności wprowadzenia się w stan nietrzeźwości lub odurzenia. „Nie musi [natomiast] zachodzić relacja psychiczna do samego czynu zabronionego, natomiast wystarcza relacja między użyciem środka a stanem spowodowanym przez to nadużycie” (wyrok Sądu Najwyższego z 20.05.1976 r., sygn. akt III KR 75/76, OSNKW 1976, z. 12, poz. 144 z glosami M. Tarnawskiego, NP 1977, Nr 6, s. 514 i n. oraz M. Filara, WPP 1979, Nr 3, s. 349 i n.).

 

Mając zatem powyższe na uwadze, stwierdzić niestety należy, iż Pańskie szanse na uzyskanie jakiejkolwiek korzyści procesowej w związku z ewentualnym podniesieniem okoliczności prowokacji ze strony funkcjonariusza, głównie wobec znacznych trudności w zakresie udowodnienia tych okoliczności (nie sądzę, aby samo nagranie z monitoringu znacząco w kwestii tej by pomogło, o ile po pierwsze w ogóle zostało sporządzone, a po drugie – o ile jeszcze istnieje), ocenić należy na w zasadzie jako znikome.

 

Jeżeli chodzi zaś o ewentualny wniosek o dobrowolne poddanie się przez Pana karze, to możliwość taką przewiduje przepis art. 335 § 1 Kodeksu postępowania karnego, który stanowi, że „prokurator może umieścić w akcie oskarżenia wniosek o wydanie wyroku skazującego i orzeczenie uzgodnionych z oskarżonym kary lub środka karnego za występek zagrożony karą nieprzekraczającą 10 lat pozbawienia wolności bez przeprowadzenia rozprawy, jeżeli okoliczności popełnienia przestępstwa nie budzą wątpliwości, a postawa oskarżonego wskazuje, że cele postępowania zostaną osiągnięte”.

 

Jak zatem z powyższego wynika, kwestionowanie przez oskarżonego okoliczności popełnienia czynu lub przyjęcie stanowiska o braku winy lub jej mniejszym rozmiarze niejako wyklucza możliwość skorzystania z instytucji dobrowolnego poddania się karze, gdyż wymagane w tej kwestii jest, aby okoliczności popełnienia przestępstwa nie budziły wątpliwości, a postawa oskarżonego wskazywała, że cele postępowania zostaną osiągnięte.

 

Dlatego też, jeżeli podejmie Pan decyzję o woli dobrowolnego poddania się karze za wręczenie korzyści majątkowej, powinien Pan w tym przedmiocie podjąć rozmowy z organami ścigania (policją prowadzącą postępowanie, a policja przekaże sprawę prokuratorowi).

 

Jeżeli chodzi zaś o wysokość ewentualnej kary, jak może Pana w związku z opisanym czynem spotkać, to odpowiedź znajduje się w treści przepisu art. 229 § 1 i 3 Kodeksu karnego: „kto udziela albo obiecuje udzielić korzyści majątkowej lub osobistej osobie pełniącej funkcję publiczną w związku z pełnieniem tej funkcji, aby skłonić osobę pełniącą funkcję publiczną do naruszenia przepisów prawa lub udziela albo obiecuje udzielić takiej osobie korzyści majątkowej lub osobistej za naruszenie przepisów prawa, podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10”.

 

Przy wymiarze kary sąd powinien stosować się również do zasad ogólnych znajdujących się przede wszystkim w przepisie art. 53 Kodeksu karnego, który w § 1 stanowi o tym, że „sąd wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę, bacząc, by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa”.

 

Z kolei zgodnie z § 2 tego artykułu „wymierzając karę, sąd uwzględnia w szczególności motywację i sposób zachowania się sprawcy, popełnienie przestępstwa wspólnie z nieletnim, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na sprawcy obowiązków, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu, a zwłaszcza staranie o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie w innej formie społecznemu poczuciu sprawiedliwości, a także zachowanie się pokrzywdzonego”.

 

Wobec powyższego zatem nie sposób jednoznacznie wskazać, jaka kara zostanie wobec Pana orzeczona, poza tym, że będzie to kara pozbawienia wolności.

 

Odnośnie zaś rozmiaru kary, należy mieć również na uwadze to, że jak Pan wskazuje, był Pan uprzednio karany i nie ma Pan pewności co do kwestii zatarcia tego skazania.

 

Powyższe może oznaczać, że przy spełnieniu warunków ustawowych może być Pan sądzony w warunkach recydywy, jeżeli w Pańskiej sprawie zajdą okoliczności z art. 64 Kodeksu karnego.

 

Zgodnie bowiem z § 1 przepisu „jeżeli sprawca skazany za przestępstwo umyślne na karę pozbawienia wolności popełnia w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary umyślne przestępstwo podobne do przestępstwa, za które był już skazany, sąd może wymierzyć karę przewidzianą za przypisane sprawcy przestępstwo w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę”.

 

W tym miejscu warto jest również omówić kwestię ewentualnego zatarcia skazania.

 

Otóż, co do zasady, zgodnie z przepisem art. 107 § 1 Kodeksu karnego, „w razie skazania na karę pozbawienia wolności wymienioną w art. 32 pkt 3 lub karę 25 lat pozbawienia wolności, zatarcie skazania następuje z mocy prawa z upływem 10 lat od wykonania lub darowania kary albo od przedawnienia jej wykonania”.

 

Natomiast, stosownie do brzmienia § 2, „sąd może na wniosek skazanego zarządzić zatarcie skazania już po upływie 5 lat, jeżeli skazany w tym okresie przestrzegał porządku prawnego, a wymierzona kara pozbawienia wolności nie przekraczała 3 lat”.

 

Z kolei zgodnie z § 4 „w razie skazania na grzywnę albo karę ograniczenia wolności, zatarcie skazania następuje z mocy prawa z upływem 5 lat od wykonania lub darowania kary albo od przedawnienia jej wykonania; na wniosek skazanego sąd może zarządzić zatarcie skazania już po upływie 3 lat”. 

 

Jeżeli natomiast orzeczona wobec Pana uprzednio kara była warunkowo zawieszona i pomyślnie ukończył Pan okres próby, to zastosowanie znajdzie przepis art. 76 § 1 Kodeksu karnego, zgodnie z którym „skazanie ulega zatarciu z mocy prawa z upływem 6 miesięcy od zakończenia okresu próby”.

 

Natomiast (§ 2) „jeżeli wobec skazanego orzeczono grzywnę lub środek karny, zatarcie skazania nie może nastąpić przed ich wykonaniem, darowaniem albo przedawnieniem ich wykonania; nie dotyczy to środka karnego wymienionego w art. 39 pkt 5”.

 

Na koniec wskazać należy, iż zawsze istnieje także ewentualna możliwość ubiegania się przez Pana o warunkowe zawieszenie kary, która ma zostać wobec Pana orzeczona.

 

Warunki dopuszczalności takiego zawieszenia zawiera przepis art. 69 § 1 Kodeksu karnego, zgodnie z którym „sąd może warunkowo zawiesić wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności nie przekraczającej 2 lat, kary ograniczenia wolności lub grzywny orzeczonej jako kara samoistna, jeżeli jest to wystarczające dla osiągnięcia wobec sprawcy celów kary, a w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa”.

 

Nic w zasadzie nie stoi zatem na przeszkodzie, aby, uzgadniając z prokuratorem warunki dobrowolnego poddania się przez Pana karze, postulował Pan, aby kara ta była orzeczona w zawieszeniu, nawet na najdłuższy, tj. 5-letni okres próby.

 

Jeżeli chcesz wiedzieć więcej na ten temat – kliknij tutaj i zapytaj prawnika >>

 

Komentarze (0):

Uwaga!
Szanowni Państwo!
Nasi prawnicy nie odpowiadają na pytania zadawane w formie komentarza pod tekstem. Jeśli chcą Państwo powierzyć swój problem naszym prawnikom, prosimy kliknąć tutaj >>

  • 0 minus 3 =
.
Porad przez Internet udzielają
prawnicy z dużym doświadczeniem:
Prawnicy

Zapytaj prawnika

Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje!
Wycenę wyślemy do 1 godziny
Szukamy ambitnego prawnika »

porady spadkowe

porady budowlane

porady prawnika odpowiedziprawne.pl

ozdobne poduszki Hampton