Przejście do głównej strony serwisu ePorady24.pl >>

Drukuj

Opublikowane: 08.03.2013

Autor: Monika Cieszyńska

Środek zaskarżenia

Sąd wzywa mnie do wyjawienia majątku w związku z postępowaniem windykacyjnym. Sprawa wiąże się z nakazem zapłaty za towar, którego nigdy nie kupowałam od pozywającego mnie kontrahenta. Jak się bronić? Czy przysługuje mi jakiś środek zaskarżenia?

 

Niestety sprawa nie będzie prosta .

 

Nakaz zapłaty może zostać wydany zarówno w postępowaniu nakazowym, jak i upominawczym. Od nakazu zapłaty wydanego w postępowaniu nakazowym pozwanemu przysługuje środek zaskarżenia w postaci zarzutów od nakazu zapłaty. Zarzuty należy wnieść w nieprzekraczalnym terminie 2 tygodni od dnia doręczenia nakazu zapłaty.

 

„Wydając nakaz zapłaty sąd orzeka, że pozwany ma w ciągu dwóch tygodni od dnia doręczenia nakazu zaspokoić roszczenie w całości wraz z kosztami albo wnieść w tym terminie zarzuty” (art. 491 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego – w skrócie K.p.c.).

 

Natomiast jeśli nakaz zapłaty zapadł w postępowaniu upominawczym, pozwanemu przysługuje sprzeciw, który również należy wnieść w nieprzekraczalnym terminie 2 tygodni od dnia doręczenia nakazu zapłaty.

 

„W nakazie zapłaty nakazuje się pozwanemu, żeby w ciągu dwóch tygodni od doręczenia tego nakazu zaspokoił roszczenie w całości wraz z kosztami albo w tym terminie wniósł sprzeciw do sądu” (art. 502 § 1 K.p.c.).

 

Wyżej określone terminy przewidziane na zaskarżenie nakazu zapłaty są terminami zawitymi,, co oznacza, że czynność dokonana po ich upływie jest bezskuteczna. Upływ terminu zawitego jest uwzględniany przez sąd z urzędu (tj. nie jest już potrzeby zarzut strony przeciwnej).

 

„Sąd odrzuca zarzuty wniesione po upływie terminu, nieopłacone lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zarzuty, których braków pozwany nie usunął w terminie” (art. 494 § 1 K.p.c.).

 

„Sąd odrzuca sprzeciw wniesiony po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalny albo którego braków pozwany nie usunął w terminie” (art. 504 § 1 K.p.c.).

 

Wprawdzie istnieje możliwość ubiegania się o przywrócenie terminu do wniesienia środka odwoławczego, niemniej wnioskodawca musi spełniać niżej wskazane warunki.

 

Jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności procesowej bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 168 § 1 K.p.c.).

 

Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu tygodnia od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności uzasadniające wniosek (brak winy w niedotrzymaniu terminu).

 

Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności procesowej, która została uchybiona, czyli wnieść środek zaskarżenia.

 

Wniosek o przywrócenie terminu wraz ze środkiem zaskarżenia winna Pani zatem wnieść w nieprzekraczalnym terminie 7 dni od dnia dowiedzenia się o nakazie zapłaty (czyli najprawdopodobniej o nakazie zapłaty dowiedziała się Pani od komornika, który był zobowiązany powiadomić Panią o wszczęciu postępowania egzekucyjnego).

 

Nakaz zapłaty, którego w terminie nie zaskarżono, staje się prawomocny.

 

Prawomocnemu nakazowi zapłaty przysługuje powaga rzeczy osądzonej. Powaga rzeczy osądzonej oznacza niedopuszczalność prowadzenia kolejnego procesu pomiędzy tymi samymi stronami, o to samo roszczenie. Dlatego także powództwo przeciwegzekucyjne z art. 840 § 1 pkt 1 K.p.c. nie wchodzi w grę. Zgodnie z powyższym przepisem dłużnik może w drodze powództwa żądać pozbawienia tytułu wykonawczego wykonalności w całości lub części albo ograniczenia, jeżeli przeczy zdarzeniom, na których oparto wydanie klauzuli wykonalności, a w szczególności gdy kwestionuje istnienie obowiązku stwierdzonego tytułem egzekucyjnym niebędącym orzeczeniem sądu albo gdy kwestionuje przejście obowiązku mimo istnienia formalnego dokumentu stwierdzającego to przejście.

 

Zdarzeniem, na którym oparto klauzulę wykonalności, jest tytuł egzekucyjny, czyli w Pani przypadku nakaz zapłaty. W piśmiennictwie zwraca się uwagę, że należy odróżniać sytuacje, gdy tytuł egzekucyjny korzysta z powagi rzeczy osądzonej oraz gdy tytuł ten takiej cechy nie posiada. Brzmienie art. 840 § 1 pkt 1 K.p.c. ustalone od dnia 5 lutego 2005 r. sankcjonuje utrwalone poglądy doktryny i orzecznictwa. Powództwo przeciwegezkucyjne, oparte art. 840 § 1 pkt 1 K.p.c., jest dopuszczalne, o ile nie zachodzą przeszkody w postaci niedopuszczalności drogi sądowej, powagi rzeczy osądzonej lub zawisłości sporu.

 

Ewentualnie można rozważyć skargę o wznowienie postępowania. Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego (wyrok z 4 stycznia 1973, sygn. akt I CZ 152/72) dopuszczalne jest wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym nakazem zapłaty.

 

Podstawy, na których można by było oprzeć skargę o wznowienie w Pani przypadku, są następujące:

 

  • wyrok został oparty na dokumencie podrobionym lub przerobionym (np. podrobionej fakturze, podrobionym potwierdzeniu odbioru towaru),
  • wyrok został uzyskany za pomocą przestępstwa (Państwa kontrahent względem Państwa dopuścił się przestępstwa oszustwa, co zostało stwierdzone wyrokiem sądu karnego).

 

Z powodu przestępstwa można bowiem żądać wznowienia jedynie wówczas, gdy czyn został ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że postępowanie karne nie może być wszczęte lub że zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów. Tym samym najpierw musiałby Pani zawiadomić prokuraturę o podejrzeniu popełnienia przestępstwa oszustwa, a następnie musiałoby dojść do skazania.

 

Skargę o wznowienie wnosi się w terminie trzymiesięcznym; termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia.

 

Sądem właściwym do wniesienia skargi jest sąd, który wydał przedmiotowy nakaz zapłaty.

Drukuj

 

Tekst wydrukowany z serwisu www.ePorady24.pl