Przejście do głównej strony serwisu ePorady24.pl >>

Drukuj

Opublikowane: 23.02.2015

Autor: Marta Handzlik-Rosuł

Źle wypłacone pieniądze za wyjazdy służbowe

Pracodawca zaliczał wyjazdy służbowe poza miejsce pracy do jazd lokalnych, rozliczając je na rachunku i pobierając od tego podatek. Uważam, że to były źle wypłacone pieniądze. Czy mam rację? Jak dochodzić swoich praw? 

 

Od 1 marca 2013 r. wysokość oraz warunki ustalania należności na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową, przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej reguluje rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie podróży służbowych.

 

Pracodawcy sektora pozabudżetowego warunki wypłacania należności z tytułu podróży służbowej określają w układzie zbiorowym pracy, regulaminie wynagradzania, a w przypadku ich braku – w umowach o pracę. Postanowienia w tej sprawie nie mogą przy tym ustalać diety za dobę podróży zarówno krajowej, jak i zagranicznej na poziomie niższym niż dieta z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju określona dla pracownika „budżetowego”. W przypadku braku regulacji wewnątrzzakładowych ta grupa pracodawców także jest objęta przepisami rozporządzenia w sprawie podróży służbowych.

 

W świetle art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych wolne od podatku dochodowego są diety i inne należności za czas podróży służbowej pracownika do wysokości określonej m.in. w przepisach rozporządzenia w sprawie podróży służbowych. W konsekwencji nadwyżka kosztów wyżywienia ponad kwotę diety stanowi przychód pracownika ze stosunku pracy podlegający opodatkowaniu, od którego płatnik jest obowiązany pobrać zaliczkę na podatek. Potwierdzają to organy podatkowe, przykładowo Dyrektor Izby skarbowej w Łodzi w interpretacji indywidualnej z 25 lipca 2013 r., nr IPTPB1/415-278/13-7/AP.

 

Jeśli zaś chodzi o oskładkowanie tych należności, to – na podstawie § 2 ust. 1 pkt 15 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 18 grudnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe – z podstawy wymiaru składek ZUS wyłączone są diety i inne należności z tytułu podróży służbowej pracownika – do wysokości określonej w przepisach rozporządzenia w sprawie podróży służbowych.

 

Nadwyżka ponad kwotę diety obowiązującej w danym okresie powinna być wliczana do podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne oraz ubezpieczenie zdrowotne.

 

Stosunek pracy łączący pracownika i pracodawcę rodzi w niejednym przypadku szereg konfliktów, z których powstają potem wzajemne roszczenia. Dochodzenie owych roszczeń nie jest jednak nieograniczone w czasie i po jego określonym w ustawie upływie ulega przedawnieniu.

 

Zasadą jest, że roszczenia ze stosunku pracy ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Dotyczy to tak roszczeń majątkowych, jak i niemajątkowych. Do pierwszej grupy można zaliczyć takie jak o wynagrodzenie za pracę, ekwiwalent za urlop wypoczynkowy, zapłatę wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych, wypłacenie odprawy, odszkodowanie itd.

 

Podsumowując – pracodawca niesłusznie rozliczał podróże służbowe jako wyjazdy lokalne, więc jak najbardziej ma Pani prawo dochodzić swoich roszczeń przed sądem. Ma Pani na to 3 lata od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne, a więc od dnia rozliczenia podróży służbowej.

Drukuj

 

Tekst wydrukowany z serwisu www.ePorady24.pl