Mamy 11 279 opinii naszych Klientów
Zadaj pytanie » Zadaj pytanie »

Indywidualne Porady Prawne

Masz podobny problem?
Opisz nam go i zadaj pytania.

(zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje)

Dopuszczenie pracownika do pracy

Autor: Anna Wyląg • Opublikowane: 19.06.2013

Pracownik zatrudniony był na czas określony (trzykrotnie odnawiana umowa roczna). Po zakończeniu ostatniej z umów, pół roku temu, przyjął świadectwo pracy. Teraz domaga się dopuszczenia do pracy – twierdzi, że z mocy prawa wiąże go z pracodawcą umowa na czas nieokreślony. Czy pracownik ma rację? Dodam, że nie wystąpił z tą sprawą do sądu pracy.


Masz podobny problem? Kliknij tutaj i zadaj pytanie.

Zgodnie z art. 251 Kodeksu pracy (dalej: K.p.):

 

„§ 1. Zawarcie kolejnej umowy o pracę na czas określony jest równoznaczne w skutkach prawnych z zawarciem umowy o pracę na czas nieokreślony, jeżeli poprzednio strony dwukrotnie zawarły umowę o pracę na czas określony na następujące po sobie okresy, o ile przerwa między rozwiązaniem poprzedniej a nawiązaniem kolejnej umowy o pracę nie przekroczyła 1 miesiąca.

§ 2. Uzgodnienie między stronami w trakcie trwania umowy o pracę na czas określony dłuższego okresu wykonywania pracy na podstawie tej umowy uważa się za zawarcie, od dnia następującego po jej rozwiązaniu, kolejnej umowy o pracę na czas określony w rozumieniu § 1.

§ 3. Przepis § 1 nie dotyczy umów o pracę na czas określony zawartych:

1) w celu zastępstwa pracownika w czasie jego usprawiedliwionej nieobecności w pracy,

2) w celu wykonywania pracy o charakterze dorywczym lub sezonowym albo zadań realizowanych cyklicznie”.

 

Zgodnie z komentarzem do Programu Lex autorstwa znanego specjalisty z zakresu prawa pracy, Ludwika Florka „przepis ten ogranicza swobodę ponawiania przez strony umów o pracę na czas określony w sytuacjach szczególnych. Pracownik chroniony jest z mocy prawa przed nadużywaniem przez pracodawcę instytucji umowy na czas określony jako mniej dla pracownika korzystnego rodzaju umowy o pracę w porównaniu z umową na czas nieokreślony (trwałość stosunku pracy, odprawa itp.). Ograniczenia dopuszczalności zawierania kolejno trzech bezpośrednio po sobie następujących umów o pracę na czas określony były znane już przedwojennemu prawu pracy (zob. art. 28 rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 16 marca 1928 r. o umowie o pracę pracowników umysłowych, Dz. U. Nr 35, poz. 323 z późn. zm.). Przepis art. 251 K.p. ma zastosowanie:

 

1) po upływie dwóch następujących po sobie okresów umów zawartych na czas określony;

2) kiedy strony zawarły kolejno trzecią umowę na czas określony;

3) w okresie nieprzekraczającym jednego miesiąca od ustania poprzedniego stosunku pracy.

 

Oznacza to, że omawiany przepis dotyczyć będzie sytuacji, gdy między dwiema poprzednimi umowami zawartymi na czas określony nie było żadnych przerw, natomiast trzecia umowa została zawarta nie później niż w ciągu miesiąca od rozwiązania poprzedniej umowy. Okres miesięczny rozpoczyna się w dniu ustania stosunku pracy opartego na drugiej umowie na czas określony (z upływem czasu, na który została zawarta, lub rozwiązania jej w inny sposób), a kończy się z upływem dnia, który nazwą lub datą odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego w miesiącu nie było – w ostatnim dniu tego miesiąca (art. 112 K.c. [Kodeksu cywilnego] w zw. z art. 300 K.p.)”.

 

Niedopuszczenie pracownika do pracy przez pracodawcę pozostającego w błędnym przekonaniu o rozwiązaniu się terminowej umowy o pracę z upływem okresu, na jaki była zawarta, nie jest równoznaczne ze złożeniem oświadczenia woli o rozwiązaniu umowy bez wypowiedzenia (zob. wyrok SN z dnia 13 stycznia 2005 r., II PK 113/04, OSNP 2005, nr 16, poz. 244).

 

Uznanie z mocy prawa trzeciej umowy o pracę zawartej na czas określony za równoznaczną z umową na czas nieokreślony stanowi tzw. fikcję prawną. Zdaniem W. Sanetry regulacja ta „[...] zbliża się do fikcji prawnej” (J. Iwulski, W. Sanetra, Kodeks pracy..., Warszawa 2003, s. 104). Według zbliżonego stanowiska trzecia umowa na czas określony „przekształca się z mocy prawa”, w warunkach określonych w art. 251 K.p., w umowę na czas nieokreślony (L. Florek, Prawo pracy, Warszawa 2010, s. 77). Niekonsekwentne stanowisko w ocenie tej konstrukcji prawnej zajęła M. Gersdorf, która najpierw uznała, że przepis ten „tworzy fikcję prawną”, a następnie stwierdziła, że jest w nim zawarte „domniemanie zawarcia umowy bezterminowej” (zob. M. Gersdorf, Kilka uwag praktycznych na temat art. 251 K.p., PiZS 1998, nr 4, s. 30-31; taż [w:] Kodeks pracy..., red. Z. Salwa, Warszawa 2004, s. 86 i 89).

 

Pod nazwą „fikcja prawna” występują w prawoznawstwie przepisy, których mocą określone zdarzenia (czynności prawne) są traktowane tak, jakby były innymi zdarzeniami, z którymi ustawa łączy odmienne skutki prawne. Na zasadzie „fikcji prawnej” ustawodawca nakazuje także w niektórych przepisach traktować brak pewnych zdarzeń jako zaistniałych w sensie prawnym. Kodeks pracy poza art. 251 zawiera jeszcze inne fikcje prawne (zob. E. Poloczek, Zastosowanie konstrukcji fikcji prawnej praktycznej w przepisach kodeksu pracy, PPiPS 1986, t. 7, s. 31 i n.). Przez „domniemania prawne” rozumie się przepisy, których mocą na podstawie pewnych faktów uznaje się inne fakty za prawnie ustalone, bez potrzeby ich udowadniania (por. J. Nowacki, Domniemania prawne, Katowice 1976, s. 22 i n.). W tym znaczeniu domniemanie prawne nie wchodzi w art. 251 K.p. w ogóle w grę (por. T. Zieliński [w:] Kodeks pracy. Komentarz, red. T. Zieliński, Warszawa 2003, s. 270-271).

 

Zgodnie z przepisem art. 251 § 2 K.p. „uzgodnienie w trakcie trwania umowy o pracę na czas określony dłuższego okresu wykonywania pracy na podstawie tej umowy uważa się za zawarcie kolejnej umowy o pracę na czas określony (od dnia następującego po jej rozwiązaniu) w rozumieniu § 1”.

 

W związku z powyższym jeżeli strony zawarły po sobie kolejno trzy umowy o pracę, a przerwa między nimi nie przekroczyła miesiąca, ostatnia z umów została zawarta na czas nieokreślony. W związku z tym zbędne jest składanie przez pozwanego pozwu o ustalenie, że trzecia umowa jest umową zawartą na czas nieokreślony.

 

W mojej opinii, mimo że pracownik odebrał świadectwo pracy, służy mu roszczenie o dopuszczenie do pracy, trwa bowiem umowa o pracę na czas nieokreślony.

 

Odrębną kwestią jest, że po dopuszczeniu pracownika do pracy istnieje możliwość, oczywiście w razie zaistnienia stosownych przesłanek, wypowiedzenia umowy z zachowaniem okresu wypowiedzenia lub bez zachowania okresu wypowiedzenia z winy pracownika na podstawie art. 52 i 53 K.p.

 

Należy więc dopuścić pracownika do pracy na poprzednim stanowisku.

 

Jeżeli chcesz wiedzieć więcej na ten temat – kliknij tutaj i zapytaj prawnika >>

 

Komentarze (0):

Uwaga!
Szanowni Państwo!
Nasi prawnicy nie odpowiadają na pytania zadawane w formie komentarza pod tekstem. Jeśli chcą Państwo powierzyć swój problem naszym prawnikom, prosimy kliknąć tutaj >>

  • 9 + 7 =

»Podobne materiały

Brak nowej umowy o pracę mimo dalszego świadczenia pracy

Synowi dwa miesiące temu skończyła się umowa o pracę, a wciąż nie dostał nowej. Co powinien zrobić? Czy da się sprawdzić, czy pracodawca opłaca składki i podatki? Co zrobić, jeśli pracodawca wypłaca synowi niższą pensję, niż obiecał?

 

Porad przez Internet udzielają
prawnicy z dużym doświadczeniem:
Prawnicy

Zapytaj prawnika

Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje!
Wycenę wyślemy do 1 godziny
wizytówka Szukamy ambitnego prawnika »