Mamy 11 826 opinii naszych Klientów
Zadaj pytanie » Zadaj pytanie »

Indywidualne Porady Prawne

Masz podobny problem?
Opisz nam go i zadaj pytania.

(zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje)

Dobrowolne poddanie się karze pieniężnej a zabrane prawo jazdy

Autor: Marek Gola • Opublikowane: 22.02.2015

Kilka tygodni temu zatrzymano mnie o 9.30 rano na kontrolę drogową. Poprzedniego dnia wieczorem piłam alkohol, ale rano byłam zupełnie pewna swojej trzeźwości. Alkomat wykazał jednak 0,13 mg/l alkoholu. Poddałam się dobrowolnie karze pieniężnej, mimo to odebrano mi prawo jazdy. Co powinnam zrobić, by je odzyskać?


Masz podobny problem? Kliknij tutaj i zadaj pytanie.

Podstawę prawną niniejszej opinii stanowią przepisy Kodeksu wykroczeń, zwanego dalej K.w. Z treści Pani pytania wynika, iż kilka tygodni temu poddana Pani została rutynowej kontroli, podczas której policyjny alkomat w pierwszym pomiarze stężenia alkoholu w wydychanym powietrzu wykazał 0,13 mg/l.

 

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż przekroczenie stężenia alkoholu w wydychanym powietrzu było nieznaczne. Nie podaje Pani co prawda wyniku drugiego pomiaru, ale mając na uwadze pomiar pierwszy i fakt, że alkohol był spożywany w dniu wcześniejszym (kilkanaście godzin przed pomiarem), drugi pomiar winien wskazywać wynik mniejszy niż pierwszy. Można pokusić się o stwierdzenie, że było to objęte granicą błędu pomiaru. Nadto z treści Pani pytania wynika, iż w chwili kierowania pojazdem mogła Pani nie mieć świadomości, że w wydychanym powietrzu będzie jeszcze alkohol.

 

Mając na uwadze powyższe, a przede wszystkim fakt, iż wynik, który ukazał się na alkomacie, był podany w mg na 1dm3,wyraźnie wskazać należy, że nie mamy do czynienia z przestępstwem, lecz z wykroczeniem.

 

Mając na uwadze wynik dokonanego pomiaru w opisanym przez Panią przypadku, mamy do czynienia z wykroczeniem, a nie przestępstwem. Wyraźnie podkreślić należy, iż Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia nie przewiduje możliwości warunkowego umorzenia postępowania.

 

Przepis art. 87 K.w. jest sformułowany w taki sposób, iż wykroczenie to może zostać popełnione tylko umyślnie. W opisanym przez Panią przypadku należy zastanowić się, czy Pani działaniu taką umyślność można przypisać. Wskazać trzeba jednak na następującą okoliczność. Zgodnie z prezentowanym w literaturze przedmiotu poglądem „druga postać nieumyślności, o niższym stopniu naganności, to nieumyślność nieświadoma, określana tradycyjnie jako niedbalstwo. Charakteryzuje ją brak świadomości po stronie sprawcy. Chodzi o brak świadomości, że swoim zachowaniem może on zrealizować czyn zabroniony. Zarzut, który można w tym wypadku sprawcy postawić, opiera się na zaniechaniu ostrożności wymaganej w danych okolicznościach od człowieka. Sprawca wprawdzie możliwości popełnienia czynu nie przewidywał, ale mógł tę możliwość przewidzieć, gdyby dochował niezbędnej staranności, gdyby wykazał niezbędną ostrożność. Istota niedbalstwa polega więc na tym, że mimo możliwości uzyskania świadomości co do prawnego znaczenia swego postępowania, sprawca nie zachował się z odpowiednią ostrożnością, zgodnie z wymaganiami danej sytuacji” (zob. M. Szwarczyk i in., Kodeks wykroczeń. Komentarz, Warszawa 2007).

 

Mając na uwadze powyższe rozważania oraz wskazany przez Panią stan faktyczny, należałoby się w ogóle zastanowić, czy doszło w tym przypadku do wykroczenia. Należy zatem dążyć do wykazania, że nie miała Pani świadomości i nie mogła jej mieć, że w wydychanym powietrzu będzie miała jeszcze alkohol. Powyższe będzie jednak uzależnione od tego, o której godzinie poszła Pani spać. W treści pytania wskazuje Pani jedynie, iż spożywała alkohol w sobotę wieczorem, a pierwszy pomiar było dokonany po godz. 9:30.

 

Próba wykazania nieumyślności jest oczywiście niewielka, ale wskazać należy na taką możliwość. Dużo większe szanse wiązałbym z próbą uniknięcia orzeczenia środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów. Zasadnym byłoby wykazanie, iż podebranie Pani prawa jazdy będzie skutkowało rozwiązaniem umowy o pracę, prawo jazdy jest Pani potrzebne by dojeżdżać do pracy. Zeznając przed sądem, należałoby przedstawić swoja sytuację życiową oraz majątkową.

 

Nadto wskazać należy:

 

„Przewidziana w art. 39 § 1 instytucja odstąpienia od wymierzenia kary polega na odstąpieniu od wymierzenia kary zasadniczej bądź na całkowitym odstąpieniu od jakiejkolwiek kary (przypis: lub środka karnego). Przy odstąpieniu od wymierzenia kary zasadniczej sąd może poprzestać na orzeczeniu kary dodatkowej, gdy wymierzenie tej kary jest na ogólnych zasadach dopuszczalne. Warto w tym miejscu zauważyć, że zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony został pogląd, że organ orzekający może nie wymierzyć ani kary zasadniczej, ani dodatkowej, choćby nawet orzeczenie kary dodatkowej było obligatoryjne, ale jedynie w razie całkowitego odstąpienia od wymierzenia jakiejkolwiek kary, w następstwie uznania, że chodzi o „wypadek zasługujący na szczególne uwzględnienie”. Nie jest natomiast dopuszczalne wymierzenie kary zasadniczej i równoczesne odstąpienie od orzeczenia kary dodatkowej, która za dane wykroczenie jest przewidziana jako obligatoryjna. Przy orzekaniu bowiem kary za wykroczenie określone w art. 87 należy mieć na uwadze znaczne ich nasilenie. Ponieważ dużo rejestruje się wykroczeń polegających na prowadzeniu pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym po użyciu alkoholu. Okoliczność ta uzasadnia, ze względu na prewencję ogólną, potrzebę surowszego represjonowania sprawców tych wykroczeń” (wyrok SN z 6 września 1994 r., sygn. akt II KRN 160/94, Prok. i Pr. 1995, nr 5, poz. 19).

 

Mając na uwadze wskazany powyżej wyrok Sądu Najwyższego, w mojej ocenie powinna Pani podjąć próbę wykazania w pierwszej kolejności, iż mamy do czynienia z zachowaniem nieumyślnym. Gdyby to się nie udało, wówczas należy odwołać się do treści art. 39 § 1 K.w. (owa nieumyślność) będzie pomocna w wykazaniu, iż w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia „z wypadkiem zasługującym na szczególne uwzględnienie”. W takiej sytuacji istnieje szansa na uniknięcie orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdu mechanicznego.

 

Wyraźnie podkreślić należy jednak, iż wszystko uzależnione jest od tego, jaki sędzia będzie taką sprawę rozpatrywał. Nikt nie da Pani 100% gwarancji, że sąd zechce skorzystać z instytucji, o której mowa w art. 39 § 1 K.w. W mojej ocenie wszystko uzależnione jest przede wszystkim od tego, jaka jest Pani prognoza kryminologiczna. Z treści Pani pytania co prawda nie wynika, czy była Pani karana za jakiekolwiek przestępstwo, czy też nie. Dla potrzeb niniejszej odpowiedzi przyjmuję jednak, iż nie była Pani karana, a jeżeli tak, to Pani dotychczasowy sposób życia każe przypuszczać, iż odstąpienie od wymierzenia środka karnego będzie dla Pani „darem”, z którego zechce Pani skorzystać. Nie zachodzi bowiem ryzyko umyślnego popełnienia przestępstwa z Pani strony w przyszłości. Wszystkie powyższe okoliczności osobiste w mojej ocenie mają istotne znaczenia dla wymiaru kary i możliwości odstąpienia od jej wymierzenia. Przyjąć należy bowiem, iż w chwili wsiadania do pojazdu była Pani przeświadczona o tym, że w wydychanym powietrzu i we krwi nie ma już „śladu” po spożyciu alkoholu. Istotne jest jednak ustalenie, kiedy zakończyła Pani spożywanie alkoholu (korzystnie byłoby, gdyby informacja taka nie znalazła się w treści protokołu), bowiem istniałaby możliwość dopasowania treści dalszych wyjaśnień do potrzeb sprawy. Jeżeli do czasu zatrzymania upłynęło około 11 godzin, można przyjąć, iż mogła mieć Pani uzasadnioną wiarę, że w wydychanym powietrzu nie ma już alkoholu. Nie bez znaczenia dla oceny Pani zamiaru będzie także Pani postura oraz waga. Wiadome jest, iż u osoby wyższej i tęższej alkohol trawiony jest (lub winien być) szybciej niż u osoby niskiej i szczupłej.

 

Należy jednak próbować wykazać, iż Pani czyn był popełniony nieumyślnie, bowiem nawet jeżeli się nie uda „przeforsować” takiego poglądu, wówczas będzie szansa na wykazanie, iż mamy do czynienia „z wypadkiem zasługującym na szczególne uwzględnienie”. Zgodnie bowiem z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 8 września 1992 r., sygn. akt II KRN 121/92, „odstąpienie od wymierzenia kary zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, mimo stwierdzenia popełnienia wykroczenia z art. 87 § 1 kw, jest możliwe jedynie w wypadkach stwierdzenia przez organ orzekający, zasługujących na szczególne uwzględnienie, okoliczności czynu lub właściwości sprawcy, tj. w oparciu o podstawę prawną sformułowaną w art. 39 kw. Ta podstawa prawna musi być jednak wówczas w części dyspozytywnej orzeczenia expressis verbis powołana”.

 

Jeżeli chcesz wiedzieć więcej na ten temat – kliknij tutaj i zapytaj prawnika >>

 

Komentarze (0):

Uwaga!
Szanowni Państwo!
Nasi prawnicy nie odpowiadają na pytania zadawane w formie komentarza pod tekstem. Jeśli chcą Państwo powierzyć swój problem naszym prawnikom, prosimy kliknąć tutaj >>

  • 0 - zero =
Porad przez Internet udzielają
prawnicy z dużym doświadczeniem:
Prawnicy

Zapytaj prawnika

Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje!
Wycenę wyślemy do 1 godziny
Szukamy ambitnego prawnika »

Poduszki