.
Mamy 12 627 opinii naszych Klientów
Zadaj pytanie » Zadaj pytanie »

Indywidualne Porady Prawne

Masz podobny problem?
Opisz nam go i zadaj pytania.

(zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje)

Areszt tymczasowy

Autor: Anna Sochaj-Majewska • Opublikowane: 17.02.2014

Mój znajomy posiada działalność gospodarczą. Znajomy przyjmował płatności za rachunki poprzez terminal, ale nie rozliczył się z jego właścicielem. Chodzi o kwotę ok. 250 tys. zł. Jakie konsekwencje grożą mojemu znajomemu? Czy w takiej sytuacji możliwy jest areszt tymczasowy?


Masz podobny problem? Kliknij tutaj i zadaj pytanie.

Jak stanowi przepis art. 284 § 1 Kodeksu karnego (w skrócie K.k.), kto przywłaszcza sobie cudzą rzecz ruchomą lub prawo majątkowe, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3. Kto przywłaszcza sobie powierzoną mu rzecz ruchomą (także pieniądze), podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5 (art. 284 § 2 K.k.). W wypadku mniejszej wagi lub przywłaszczenia rzeczy znalezionej sprawca podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku (art. 284 § 3 K.k.).

 

Pańskiemu znajomemu grozi zatem kara pozbawienia wolności od trzech miesięcy do lat pięciu. W takiej sytuacji, choć zależnie od okoliczności sprawy, motywacji sprawcy, jego zachowania się itd., sąd może warunkowo zawiesić wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności nieprzekraczającej 2 lat, jeżeli jest to wystarczające dla osiągnięcia wobec sprawcy celów kary, a w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa (art. 69 § 1 K.k.). Okres próby wynosi od dwóch do pięciu lat i biegnie od uprawomocnienia się orzeczenia (art. 70 § 1 pkt 1 K.k.). Zawieszając wykonanie kary pozbawienia wolności, sąd może orzec grzywnę w wysokości do 270 stawek dziennych, jeżeli jej wymierzenie na innej podstawie nie jest możliwe (art. 71 § 1 K.k.). Stawka dzienna podlega indywidualizacji, zależna jest m.in. od dochodów sprawcy, jego stosunków rodzinnych i majątkowych, jedna stawka dzienna wynosi od 10 zł do 2000 zł (art. 33 § 3 K.k.). Ponadto, zawieszając wykonanie kary pozbawienia wolności, sąd może w okresie próby oddać skazanego pod dozór kuratora lub osoby godnej zaufania, stowarzyszenia, instytucji albo organizacji społecznej, do której działalności należy troska o wychowanie, zapobieganie demoralizacji lub pomoc skazanym (art. 73 § 1 K.k.).

 

Znajomy powinien liczyć się także – w razie udowodnienia mu winy i skazania za ww. przestępstwo – z orzeczeniem tytułem środka karnego zakazu prowadzenia określonej działalności gospodarczej (art. 39 pkt 2 K.k.) na okres od roku do lat dziesięciu, obowiązku naprawienia wyrządzonej szkody na wniosek pokrzywdzonego lub nawiązki (art. 39 pkt 5 K.k.). Nawiązkę orzeka się w kwocie do 100 tys. zł (art. 48 K.k.).

 

Trudno wypowiedzieć się, nie znając zupełnie okoliczności sprawy, czy prokurator będzie występować do sądu o zastosowanie wobec Pańskiego znajomego tymczasowego aresztowania tytułem zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania. Tymczasowe aresztowanie to ostateczność (ultima ratio) stosowana, gdyby nie można było zapewnić sprawnego i skutecznego przebiegu śledztwa i procesu przy wykorzystaniu innych, mniej dotkliwych środków zapobiegawczych (jak np. dozór policyjny, zakaz opuszczania kraju, poręczenie majątkowe). Tymczasowe aresztowanie można stosować wyłącznie wtedy, gdy dowody wskazują na duże prawdopodobieństwo, że oskarżony popełnił przestępstwo (art. 249 § 1 Kodeksu postępowania karnego, w skrócie K.p.k.). W postępowaniu przygotowawczym można stosować środki zapobiegawcze wobec osoby, w stosunku do której wydano postanowienie o przedstawieniu zarzutów (chodzi o osobę podejrzaną, art. 249 § 2 K.p.k.). Na postanowienie o zastosowaniu tymczasowego aresztowania, jak i innego środka zapobiegawczego przysługuje zażalenie, można też wnioskować o zmianę lub uchylenie środka zapobiegawczego.

 

Są również wskazane szczególne podstawy tymczasowego aresztowania, mianowicie może ono nastąpić, jeżeli:

 

  1. zachodzi uzasadniona obawa ucieczki lub ukrywania się oskarżonego, zwłaszcza wtedy, gdy nie można ustalić jego tożsamości albo nie ma on w kraju stałego miejsca pobytu,
  2. zachodzi uzasadniona obawa, że oskarżony będzie nakłaniał do składania fałszywych zeznań lub wyjaśnień albo w inny bezprawny sposób utrudniał postępowanie karne (art. 258 § 1 K.p.k.).

 

We wskazanej przez Pana sytuacji nie można orzec tymczasowego aresztowania z uwagi na wysokość grożącej oskarżonemu surowej kary; jej górna granica (5 lat) jest bowiem niższa niż ustawowe minimum 8 lat (art. 258 § 2 K.p.k.), chyba że zostaną przedstawione znajomemu jeszcze inne, poważne zarzuty.

 

Na podstawie art. 259 § 1 K.p.k., jeżeli szczególne względy nie stoją temu na przeszkodzie, należy odstąpić od tymczasowego aresztowania, zwłaszcza gdy pozbawienie oskarżonego wolności spowodowałoby dla jego życia lub zdrowia poważne niebezpieczeństwo lub pociągałoby wyjątkowo ciężkie skutki dla oskarżonego lub jego najbliższej rodziny. Jak zaś stanowi art. 259 § 2 K.p.k., tymczasowego aresztowania nie stosuje się, gdy na podstawie okoliczności sprawy można przewidywać, że sąd orzeknie w stosunku do oskarżonego karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania lub karę łagodniejszą albo że okres tymczasowego aresztowania przekroczy przewidywany wymiar kary pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia. Biorąc pod uwagę zaprezentowane powyżej regulacje dotyczące zasad i przesłanek stosowania tymczasowego aresztowania, są znaczne szanse, że Pański znajomy będzie odpowiadać za popełnione przestępstwo z tzw. wolnej stopy, będąc na wolności.

 

Jeżeli chcesz wiedzieć więcej na ten temat – kliknij tutaj i zapytaj prawnika >>

 

Komentarze (0):

Uwaga!
Szanowni Państwo!
Nasi prawnicy nie odpowiadają na pytania zadawane w formie komentarza pod tekstem. Jeśli chcą Państwo powierzyć swój problem naszym prawnikom, prosimy kliknąć tutaj >>

  • 0 minus 4 =
.
Porad przez Internet udzielają
prawnicy z dużym doświadczeniem:
Prawnicy

Zapytaj prawnika

Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje!
Wycenę wyślemy do 1 godziny
Szukamy ambitnego prawnika »