Mamy 11 050 opinii naszych Klientów
Zadaj pytanie » Zadaj pytanie »

Indywidualne Porady Prawne

Masz podobny problem?
Opisz nam go i zadaj pytania.

(zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje)

Adopcja zagraniczna

Autor: Tomasz Krupiński • Opublikowane: 21.02.2014

Mieszkam z żoną we Francji. W styczniu 2013 r. zostaliśmy zakwalifikowani w Polsce do adopcji zagranicznej. Niedawno otrzymaliśmy informację, że moglibyśmy adoptować sześcioletniego chłopca. Niestety kiedy pojechaliśmy zapoznać się z dzieckiem, okazało się, że kwalifikację należy przeprowadzić ponownie. W międzyczasie zmieniła się nasza sytuacja finansowa (mamy niższy dochód, ale nadal stać nas na utrzymanie dziecka) i powiedziano nam, że w związku z tym utraciliśmy szanse na adopcję. Czego możemy się spodziewać w takiej sytuacji? Czy przysługuje nam odwołanie od decyzji?


Masz podobny problem? Kliknij tutaj i zadaj pytanie.

Zgodnie z art. 1141 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego (w skrócie: K.r.o.):

 

§ 1. Przysposobić może osoba mająca pełną zdolność do czynności prawnych, jeżeli jej kwalifikacje osobiste uzasadniają przekonanie, że będzie należycie wywiązywała się z obowiązków przysposabiającego.

§ 2. Między przysposabiającym a przysposobionym powinna istnieć odpowiednia różnica wieku.

 

Brzmienie § 1 przepisu zostało nadane ustawą z 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz. U. Nr 149, poz. 887). Przepis ten, tak jak dotychczas, ustanawia przesłanki odnoszące się do osoby przysposabiającego, poszerzając je o dodatkowe wymagania.

 

Tak więc od 1 stycznia 2012 r. przesłankami, o których mowa powyżej, są:

 

  1. pełna zdolność do czynności prawnych;
  2. posiadanie odpowiednich kwalifikacji;
  3. posiadanie opinii kwalifikacyjnej oraz świadectwa ukończenia szkolenia organizowanego przez ośrodek adopcyjny;
  4. odpowiednia różnica wieku między przysposabiającym a przysposobionym.

 

Przepis ten pozostaje w związku z przepisami art. 154-174 ustawy z 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz. U. Nr 149, poz. 887) regulującymi postępowanie adopcyjne.

 

Zgodnie z art. 154 tej ustawy:

 

Prowadzenie procedur przysposobienia oraz przygotowanie osób zgłaszających gotowość do przysposobienia dziecka, zwanych dalej kandydatami do przysposobienia dziecka, stanowi wyłączną kompetencję ośrodka adopcyjnego. Ośrodek adopcyjny jest prowadzony przez samorząd województwa lub podmiot, któremu samorząd województwa zlecił realizację tego zadania na podstawie art. 190. W przypadku zlecenia realizacji zadania, o którym mowa w ust. 2, marszałek województwa zleca prowadzenie ośrodka adopcyjnego na okres co najmniej 5 lat.

 

Marszałek województwa publikuje w Biuletynie Informacji Publicznej województwa wykaz ośrodków adopcyjnych, które na terenie województwa prowadzą postępowania adopcyjne.

 

Według art. 166 ustawy o pieczy zastępczej:

 

„1. Kwalifikacja dziecka do przysposobienia obejmuje:

1) diagnozę psychologiczną dziecka;

2) określenie specyfiki potrzeb dziecka w kontekście prawidłowego doboru rodziny;

3) dokonywaną przez psychologa ocenę stopnia możliwości nawiązania przez dziecko więzi emocjonalnej w nowej rodzinie;

4) ustalenie sytuacji prawnej rodzeństwa dziecka”.

 

Przy kwalifikowaniu dziecka do przysposobienia ośrodek adopcyjny współpracuje w szczególności z asystentem rodziny, koordynatorem rodzinnej pieczy zastępczej, organizatorem rodzinnej pieczy zastępczej, placówkami opiekuńczo-wychowawczymi, regionalnymi placówkami opiekuńczo-terapeutycznymi, interwencyjnymi ośrodkami preadopcyjnymi, podmiotami leczniczymi, placówkami oświatowymi, jednostkami organizacyjnymi pomocy społecznej, sądami oraz policją.

 

Kwalifikacje osób chcących być przysposabiającymi reguluje art. 172 powołanej ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, który stanowi:

 

„1. Kandydaci do przysposobienia dziecka są obowiązani posiadać świadectwo ukończenia szkolenia organizowanego przez ośrodek adopcyjny.

2. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy kandydatów do przysposobienia spokrewnionych albo spowinowaconych z dzieckiem lub sprawujących nad nim rodzinną pieczę zastępczą.

3. Program szkolenia kandydatów do przysposobienia dziecka zatwierdza, na okres pięciu lat, minister właściwy do spraw rodziny, na wniosek podmiotu prowadzącego szkolenie.

4. Zatwierdzenie lub odmowa zatwierdzenia programu szkolenia, o którym mowa w ust. 3, następuje w drodze decyzji.

5. Przed skierowaniem kandydata do przysposobienia dziecka na szkolenie ośrodek adopcyjny dokonuje jego wstępnej oceny, z uwzględnieniem:

1) kwalifikacji osobistych, o których mowa w art. 1141 ustawy z 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy;

2) motywacji do podjęcia się wychowywania dziecka;

3) wywiadu adopcyjnego”.

 

O adopcji zagranicznej wprost stanowi art. 1142 K.r.o., zgodnie z którym:

 

„§ 1. Przysposobienie, które spowoduje zmianę dotychczasowego miejsca zamieszkania przysposabianego w Rzeczypospolitej Polskiej na miejsce zamieszkania w innym państwie, może nastąpić wówczas, gdy tylko w ten sposób można zapewnić przysposabianemu odpowiednie zastępcze środowisko rodzinne.

§ 2. Przepis § 1 nie ma zastosowania, jeżeli między przysposabiającym a przysposabianym istnieje stosunek pokrewieństwa lub powinowactwa albo gdy przysposabiający już przysposobił siostrę lub brata przysposabianego”.

 

Z unormowań międzynarodowych dotyczących ochrony dzieci i współpracy w dziedzinie przysposobienia międzynarodowego należy wymienić konwencję haską z 29 maja 1993 r., ratyfikowaną przez Polskę, która weszła w życie w stosunku do Polski 1 października 1995 r. (Dz. U. z 2000 r. Nr 39, poz. 448 ze sprost.; Dz. U. z 2002 r. Nr 1, poz. 17 oraz Dz. U. z 2000 r. Nr 39, poz. 449).

 

Obowiązek uregulowania przysposobienia zagranicznego w sposób określony w konwencji, o której mowa powyżej, wypełnia art. 1142, który jednoznacznie rozwiązuje problem dopuszczalności orzekania przysposobienia zagranicznego.

 

Art. 1142 § 1 wprowadza zasadę pierwszeństwa adopcji krajowych przed zagranicznymi, z pewnymi odstępstwami przewidzianymi w § 2. Mianowicie zasada ta nie ma zastosowania, jeżeli przysposabiający:

 

  1. jest krewnym lub powinowatym dziecka przysposabianego;
  2. już wcześniej przysposobił brata lub siostrę tego dziecka.

 

Ograniczenie dotyczące przysposobień zagranicznych nie odnosi się więc do adopcji wewnątrzrodzinnych (między krewnymi albo powinowatymi), a także prowadzących do połączenia rodzeństwa. Tym samym ustawodawca respektuje prawo dziecka do utrzymywania więzi rodzinnych, o jakim mowa w art. 5 i 8 konwencji.

 

Przy tego rodzaju adopcjach zatem sąd ma obowiązek orzekania przysposobienia tak, jak gdyby wnioskodawca zamieszkiwał na terytorium Polski. Oznacza to, że o orzeczeniu przysposobienia będzie decydować dobro dziecka.

 

Następnie według art. 167 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej dziecko może być zakwalifikowane do przysposobienia związanego ze zmianą dotychczasowego miejsca zamieszkania dziecka na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na miejsce zamieszkania winnym państwie po wyczerpaniu wszystkich możliwości znalezienia kandydata do przysposobienia tego dziecka na terenie kraju, chyba że między przysposabiającym a przysposabianym dzieckiem istnieje stosunek pokrewieństwa lub powinowactwa albo gdy przysposabiający już przysposobił siostrę lub brata przysposabianego dziecka.

 

Artykuł powyższy więc powtarza praktycznie przesłanki wynikające z K.r.o. O adopcji zagranicznej należy mówić również w przypadku, gdy dziecko będą chcieli przysposobić obywatele polscy mieszkający na stałe za granicą, z którymi ma zamieszkać też adoptowane dziecko.

 

W sytuacji znalezienia kandydatów do przysposobienia dziecka na terenie kraju już po przekazaniu danych dziecka do centralnego banku danych (art. 164 ust. 7), a nawet po dokonaniu przez ten bank kwalifikacji do adopcji zagranicznej (art. 164 ust. 8) należy podjąć próbę przysposobienia dziecka w Polsce. Dopiero po wyczerpaniu tej możliwości można uznać, że zostały wyczerpane wszystkie możliwości znalezienia kandydata do przysposobienia dziecka w Polsce.

 

W tym miejscu zwrócić należy uwagę, że na terenie kraju sądy opiekuńcze mogą orzekać adopcję na rzecz obywateli innych krajów, jeśli osoby te stale zamieszkują na terenie Polski i w Polsce też będą wychowywać przysposobione dziecko. Orzekanie w tym zakresie odbywa się przez sąd z zastosowaniem przepisów prawa prywatnego międzynarodowego (art. 57 i 58 ustawy z 4 lutego 2011 r. – Prawo prywatne międzynarodowe; Dz. U. Nr 80, poz. 432) oraz obowiązujących Polskę i inne państwa umów międzynarodowych obejmujących kwestię adopcji.

 

Co do zasady przysposobienie podlega prawu ojczystemu przysposabiającego, co oznacza, iż należy stosować prawo, któremu podlega przyszły rodzic adopcyjny. Przysposobienie wspólne przez małżonków podlega ich wspólnemu prawu ojczystemu. W razie braku wspólnego prawa ojczystego stosuje się prawo państwa, w którym oboje małżonkowie mają miejsce zamieszkania, a w razie braku miejsca zamieszkania w tym samym państwie – prawo państwa, w którym oboje małżonkowie mają miejsce zwykłego pobytu. Jeżeli małżonkowie nie mają miejsca zwykłego pobytu w tym samym państwie, stosuje się prawo państwa, z którym małżonkowie w inny sposób są wspólnie najściślej związani.

 

Adopcja nie może jednak nastąpić bez zachowania przepisów prawa ojczystego osoby, która ma być przysposobiona, dotyczących zgody tej osoby, zgody jej przedstawiciela ustawowego oraz zezwolenia właściwego organu państwowego, a także ograniczeń przysposobienia z powodu zmiany dotychczasowego miejsca zamieszkania na miejsce zamieszkania w innym państwie. Oznacza to, iż równocześnie sąd polski musi stosować również polskie prawo w zakresie dziecka, które ma być przysposobione.

 

Następnie według art. 168 ustawy o pieczy zastępczej:

 

„1. Minister właściwy do spraw rodziny współpracuje z organami centralnymi innych państw lub licencjonowanymi przez rządy tych państw organizacjami lub ośrodkami adopcyjnymi w zakresie przysposobienia związanego ze zmianą dotychczasowego miejsca zamieszkania dziecka na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na miejsce zamieszkania w innym państwie lub wyznacza ośrodki adopcyjne upoważnione do tej współpracy.

2. Procedury przysposobienia związane ze zmianą miejsca zamieszkania dziecka na miejsce zamieszkania poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej może przeprowadzać wyłącznie ośrodek adopcyjny upoważniony do współpracy z organami centralnymi innych państw lub z licencjonowanymi przez rządy innych państw organizacjami lub ośrodkami adopcyjnymi.

3. Minister właściwy do spraw rodziny ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej »Monitor Polski« listę ośrodków adopcyjnych, o których mowa w ust. 2”.

 

Jak wynika więc z powyższego, współpraca z organami centralnymi innych państw lub licencjonowanymi przez rządy tych państw organizacjami, lub ośrodkami adopcyjnymi w zakresie przysposobienia zagranicznego jest realizowana przez ministra właściwego do spraw rodziny. Minister do tej współpracy może upoważnić krajowe ośrodki adopcyjne, nie tracąc własnych kompetencji do realizacji tej współpracy (wskazuje na to użycie spójnika „lub” w przepisie).

 

Procedury przysposobienia związanego ze zmianą miejsca zamieszkania dziecka na miejsce zamieszkania poza granicami Polski mogą przeprowadzać wyłącznie ośrodki adopcyjne upoważnione do współpracy z organami centralnymi innych państw lub z licencjonowanymi przez rządy innych państw organizacjami lub ośrodkami adopcyjnymi.

 

Ośrodkami tymi są:

 

  1. Mazowieckie Centrum Polityki Społecznej, Wojewódzki Ośrodek Adopcyjny (00-301 Warszawa, ul. Nowy Zjazd 1);
  2. Krajowy Ośrodek Adopcyjny Towarzystwa Przyjaciół Dzieci (00-325 Warszawa, ul. Krakowskie Przedmieście 6);
  3. Katolicki Ośrodek Adopcyjny (04-357 Warszawa, ul. Grochowska 194/196).

 

Wynika to z obwieszczenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 11 października 2013 r. w sprawie listy ośrodków adopcyjnych upoważnionych do współpracy z organami centralnymi innych państw lub z licencjonowanymi przez rządy innych państw organizacjami lub ośrodkami adopcyjnymi (M.P. z 2013 r., poz. 850).

 

Według art. 169 powyższej ustawy:

 

„1. Ośrodek adopcyjny umożliwia kontakt z dzieckiem oraz udostępnia o nim informacje kandydatom do przysposobienia dziecka po ukończeniu przez kandydata do przysposobienia dziecka szkolenia, o którym mowa w art. 172 ust. 1, i otrzymaniu pozytywnej opinii kwalifikacyjnej oraz zakwalifikowaniu dziecka do przysposobienia, chyba że przysposobienie następuje między członkami rodziny.

2. W przypadku gdy kandydat do przysposobienia dziecka zamieszkuje poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej podmioty, o których mowa w art. 168 ust. 2, przekazują informację o dziecku pełnomocnikom organizacji lub ośrodków adopcyjnych licencjonowanych przez rządy innych państw, po zakwalifikowaniu dziecka do przysposobienia przez ośrodek, o którym mowa w art. 164 ust. 8, oraz umożliwiają kandydatom zakwalifikowanym przez podmioty, o których mowa w art. 168 ust. 2, kontakt z dzieckiem, chyba że przysposobienie następuje między członkami rodziny”.

 

Tak więc w przypadku, gdy kandydat do przysposobienia dziecka zamieszkuje poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, ośrodki adopcyjne upoważnione na podstawie art. 168 ust. 2 przekazują informację o dziecku pełnomocnikom organizacji lub ośrodków adopcyjnych licencjonowanych przez rządy innych państw (po zakwalifikowaniu dziecka do przysposobienia przez centralny bank danych) oraz umożliwiają kandydatom zakwalifikowanym przez ośrodki adopcyjne upoważnione na podstawie art. 168 ust. 2 kontakt z dzieckiem, chyba że przysposobienie następuje między członkami rodziny. W przypadku adopcji zagranicznej kandydaci do przysposobienia dziecka zamieszkujący poza granicami Polski powinni zostać zakwalifikowani do adopcji nie tylko przez swoje ośrodki adopcyjne bądź inne upoważnione w ich kraju instytucje, lecz także przez polskie ośrodki adopcyjne upoważnione do prowadzenia adopcji zagranicznej. Kwalifikacja nie jest konieczna jedynie w przypadku członków rodziny dziecka, tj. osób spokrewnionych i spowinowaconych, zamieszkujących poza granicami Polski, wyrażających wolę przysposobienia dziecka. W tym przypadku konieczne jest jednak przeprowadzenie wstępnej oceny, o której mowa w art. 172 ust. 5 w zw. z art. 170 ust. 2.

 

Należy zwrócić uwagę, że przez kwalifikację kandydatów do przysposobienia dziecka w związku z adopcją zagraniczną, a zatem obywateli polskich niemających miejsca zamieszkania w Polsce bądź obywateli innych krajów niemających miejsca zamieszkania w Polsce, nie należy rozumieć kwalifikacji, o której mowa w art. 172. Osoby te nie mają również obowiązku odbycia szkolenia dla kandydatów na rodziców adopcyjnych w rozumieniu ustawy. Przepisy ustawy stosuje się bowiem wyłącznie do obywateli polskich i cudzoziemców mieszkających w Polsce (art. 5 ust. 1).

 

Kwalifikacja w stosunku do tych osób obejmuje zatem wyłącznie sprawdzenie kwalifikacji uzyskanych w kraju miejsca zamieszkania bądź obywatelstwa tych osób, na zasadzie uznania kompetencji innych organów adopcyjnych. W tym zakresie właściwe są przepisy konwencji haskiej i tryb postępowania tam przewidziany. Jak już więc wspominałem, o przysposobieniu zagranicznym orzeka polski sąd opiekuńczy właściwy dla dziecka, które ma zostać przysposobione, stosując – co do zasady – prawo ojczyste przysposabiających oraz, w pewnym zakresie, prawo polskie.

 

Wspomnę później także o uregulowaniach wspominanej konwencji o ochronie dzieci i współpracy w dziedzinie przysposobienia międzynarodowego.

 

Zgodnie z polskim prawem celem adopcji jest stworzenie zastępczego środowiska rodzinnego dla dziecka pozbawionego opieki swoich biologicznych rodziców.

 

O adopcji decyduje sąd rodzinny, upewniwszy się, że procedura została wypełniona zgodnie z przepisami konwencji haskiej. Pośrednictwo w tej procedurze prowadzą trzy polskie ośrodki wyznaczone przez Ministra Polityki Społecznej, o których już wspominałem.

 

Wszystkie trzy ośrodki gwarantują, że procedura przysposobienia jest poprawnie wypełniana. W każdym z wymienionych ośrodków istnieje komisja do spraw adopcji zagranicznych, która dokonuje kwalifikacji potencjalnych rodziców.

 

Proszę zauważyć, że Państwo prawdopodobnie zostali ponownie „przesłuchani” z powodu upływu czasu (minął ponad rok od zakwalifikowania). Gdyby odbyło się to szybciej, zapewne nie byłoby ponownej weryfikacji Państwa kwalifikacji. Tylko bowiem kiedy opinia komisji kwalifikacyjnej jest pozytywna, przyszłym rodzicom przedstawia się dziecko, najpierw za pośrednictwem dokumentacji, a dopiero potem „na żywo”. Po poznaniu dziecka miałyby miejsce jego comiesięczne spotkania z przyszłymi rodzicami, które mają one na celu lepsze poznanie dziecka i zbudowanie między nim a przyszłymi rodzicami duchowej więzi oraz ostateczną zgodę na adopcję.

 

Dopiero po potwierdzeniu przez rodziców chęci adoptowania przedstawionego im dziecka opiekun prawny dziecka prosi sąd o zgodę na zmianę miejsca pobytu dziecka, wskazując na adres preadopcyjny. Jeśli sąd wyrazi zgodę, dziecko może zamieszkać z przyszłymi rodzicami.

 

Wreszcie składa się do sądu rodzinnego wniosku o adopcję wraz z kompletem dokumentów. W czasie oczekiwania na rozprawę adopcyjną kurator sądowy oraz pracownik placówki adopcyjnej odwiedzają przyszłych rodziców w celu zbadania, jak małżeństwo radzi sobie z opieką nad dzieckiem.

 

Powracając do postanowień konwencji o ochronie dzieci i współpracy w dziedzinie przysposobienia międzynarodowego, zgodnie z jej artykułem 4 – przysposobienie, do którego odnoszą się postanowienia konwencji, może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy właściwe organy państwa pochodzenia:

 

    1. ustaliły, że dziecko może być przysposobione;
    2. stwierdziły po należytym zbadaniu możliwości umieszczenia dziecka w państwie jego pochodzenia, że przysposobienie międzynarodowe pozostaje w najlepszym interesie dziecka;
    3. upewniły się, że:
      • osoby, instytucje i organy, których zgoda jest konieczna do przysposobienia, uzyskały niezbędne porady i właściwe informacje o konsekwencjach ich zgody, w szczególności o utrzymaniu lub ustaniu w wyniku przysposobienia stosunku prawnego między dzieckiem a jego biologiczną rodziną,
      • takie osoby, instytucje i organy udzieliły zgody dobrowolnie, w formie wymaganej przez prawo, i że zgoda ta została wyrażona lub potwierdzona na piśmie,
      • zgoda nie została uzyskana za zapłatą lub wynagrodzeniem jakiegokolwiek innego rodzaju i nie została ona odwołana, oraz
      • zgoda matki, jeżeli jest ona wymagana, została wyrażona po urodzeniu dziecka, oraz
    4. upewniły się, mając na względzie wiek i stopień dojrzałości dziecka, że:
      • dziecku udzielono porad i że zostało ono należycie poinformowane o konsekwencjach przysposobienia i jego zgody na przysposobienie, jeżeli jest ona wymagana,
      • wzięto pod uwagę życzenia i opinię dziecka,
      • zgoda dziecka na przysposobienie, jeżeli jest ona wymagana, została wyrażona dobrowolnie, w formie wymaganej przez prawo, i została wyrażona lub potwierdzona na piśmie, oraz
      • zgoda ta nie została uzyskana za zapłatą lub wynagrodzeniem jakiegokolwiek rodzaju.

 

Następnie według artykułu 15 konwencji:

 

„1. Jeśli organ centralny państwa przyjmującego [czyli organ we Francji] uzna, że wnioskodawcy posiadają kwalifikacje i są zdolni do przysposobienia, sporządza sprawozdanie obejmujące informacje o ich tożsamości, kwalifikacjach, zdolności do przysposobienia, ich sytuacji osobistej, rodzinnej i zdrowotnej, ich środowisku społecznym, powodach, dla których chcą przysposobić dziecko, zdolności do podjęcia się przysposobienia międzynarodowego, jak również charakterystykę dzieci, nad którymi będą oni zdolni sprawować opiekę.

2. Organ ten przesyła sprawozdanie organowi centralnemu państwa pochodzenia”.

 

Następnie według artykułu 16:

 

„1. Jeśli organ centralny państwa pochodzenia [organ w Polsce] uzna, że dziecko może być przysposobione:

a) sporządza sprawozdanie zawierające informacje o tożsamości dziecka, jego zdolności do przysposobienia, jego pochodzeniu, środowisku społecznym, jego sytuacji rodzinnej, historii zdrowia jego i jego rodziny, jak również o jego szczególnych potrzebach;

b) bierze należycie pod uwagę warunki wychowania dziecka, jak również jego pochodzenie etniczne, religijne i kulturowe;

c) upewnia się, że zostały uzyskane zgody, o których mowa w artykule 4; oraz

d) stwierdza, w szczególności na podstawie sprawozdań dotyczących dziecka i przyszłych przysposabiających, że przewidywane umieszczenie dziecka u nich leży w nadrzędnym interesie dziecka.

2. Organ ten przekazuje organowi centralnemu państwa przyjmującego swoje sprawozdanie o dziecku, dowody uzyskania wymaganych zgód i uzasadnienie swojej decyzji dotyczącej umieszczenia dziecka, dbając, aby nie ujawnić tożsamości matki i ojca, jeśli w państwie pochodzenia ich tożsamość nie podlega ujawnieniu”.

 

Stosownie do postanowień artykułu 17:

 

„Każda decyzja w państwie pochodzenia o powierzeniu dziecka przyszłym przysposabiającym może być podjęta jedynie wówczas, gdy:

a) organ centralny tego państwa upewnił się, że przyszli przysposabiający wyrazili zgodę;

b) organ centralny państwa przyjmującego zaaprobował tę decyzję w przypadku, gdy jest to wymagane przez prawo tego państwa lub przez organ centralny państwa pochodzenia; oraz

c) organy centralne obu państw wyraziły zgodę na prowadzenie postępowania o przysposobienie; oraz

d) zostało stwierdzone zgodnie z artykułem 5, że przyszli przysposabiający są odpowiedni i właściwi do przysposobienia oraz że dziecko ma lub będzie miało pozwolenie na wjazd i stały pobyt w państwie przyjmującym”.

 

Wreszcie, stosownie do art. 19 ust. 1 konwencji, przekazanie dziecka do państwa przyjmującego może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy zostały spełnione warunki przewidziane w artykule 17.

 

Niestety wskazanie powyższych przepisów było konieczne, aby przedstawić Panu sposób działania organów przy adopcji zagranicznej. W ten sposób komisja adopcyjna działająca w imieniu ministra właściwego ds. rodziny zbiera informacje na Państwa temat i przesyła odpowiednim organom we Francji.

 

Niestety ośrodki adopcyjne nie wydają decyzji w formie administracyjnej, więc tryb odwołania uzależniony jest od ich wewnętrznych zapisów regulaminowych. To, co często nazywane jest decyzją, jest tak naprawdę opinią kwalifikacyjną, wiec nie musi wystąpić tu odwołanie. Ponadto decyzję na podstawie tych informacji będą też podejmować organy francuskie.

 

Mogę przypuszczać, że jest Pan obywatelem Polski, dlatego moim zdaniem pozostaje Panu jedynie podjąć próbę wyjaśnienia sytuacji i zmiany stanowiska ośrodka wysyłając stosowny wniosek do Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej – Departamentu Polityki Rodzinnej (Warszawa, ul. Nowogrodzka 11), w którym wyjaśni Pan swój status, swoje zarobki oraz że interes dziecka nie ucierpi z powodu zmniejszenia dochodów. Jedynie stanowisko Ministra Pracy i Polityki Społecznej może wpłynąć na ewentualną zmianę opinii o spełnianiu wymagań dotyczących adopcji zagranicznej. W inny, prawny i skuteczny sposób nie uda się wpłynąć na decyzję komisji adopcyjnej.

 

Jeżeli chcesz wiedzieć więcej na ten temat – kliknij tutaj i zapytaj prawnika >>

 

wersja do druku drukuj

Komentarze (0):

Uwaga!
Szanowni Państwo!
Nasi prawnicy nie odpowiadają na pytania zadawane w formie komentarza pod tekstem. Jeśli chcą Państwo powierzyć swój problem naszym prawnikom, prosimy kliknąć tutaj >>

  • 8 + 4 =

»Podobne materiały

Adopcja ze wskazaniem

Mam 54 lata, jestem niezamężna. Chciałabym adoptować niemowlę. Czy mam szansę, że sąd zgodzi się na adopcję ze wskazaniem? Który sąd będzie właściwy w tej sprawie? Moja sytuacja materialna jest dobra, mam odpowiednie warunki do wychowania dziecka.

 

Czy można rozwiązać adopcję?

Czy można rozwiązać adopcję pełną? Czy sąd może zasądzić rentę dla przysposobionego (pełnoletniego)? Czy przysposobiony zachowuje nazwisko i miejsce zamieszkania?

 

Zgoda na adopcję

Mam troje dzieci z pierwszego małżeństwa (najstarsze ma siedemnaście lat, najmłodsze – trzynaście). Chcielibyśmy, aby przysposobiła je moja obecna żona – matka dzieci ma wprawdzie prawa rodzicielskie, utrzymuje z nimi dość rzadki kontakt i płaci niewielkie alimenty, ale nie interesuje si

 

Małżeństwo z obcokrajowcem i przysposobienie dziecka

Jestem po rozwodzie, a niedawno wyszłam za mąż za obcokrajowca. Rozwód zalegalizowałam w Polsce. 1) Jaki wpływ mają te dokumenty na prawa rodzicielskie moje i byłego męża? 2) Sąd kanadyjski dał mi całkowitą opiekę nad synem z poprzedniego małżeństwa, ale polski sąd nie wypowiada się wprost. Czy zate

 

Porad przez Internet udzielają
prawnicy z dużym doświadczeniem:
Prawnicy

Zapytaj prawnika

Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje!
Wycenę wyślemy do 1 godziny
wizytówka Szukamy ambitnego prawnika »