Opublikowane: 30.04.2009

Służba Cywilna, pracownicy mianowani, nauczyciele

Sygnatura: I OSK 810/08 - Wyrok NSA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Adamiak Sędziowie NSA Andrzej Jurkiewicz del. WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz (spr.) Protokolant Anna Krakowiecka po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2009r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 marca 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 58/08 w sprawie ze skargi J. B. na decyzję Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżony wyrok oraz decyzję Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] września 2007 r. nr [...] i decyzję Pomorskiego Kuratora Oświaty z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...]; 2. zasądza od Ministra Edukacji Narodowej na rzecz J. B. kwotę 197 /sto dziewięćdziesiąt siedem/ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 marca 2008r. sygn. akt II SA/Wa 58/08 oddalił skargę J. B. na decyzję Ministra Edukacji Narodowej wydaną w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Przedstawiając w uzasadnieniu stan faktyczny sprawy Sąd pierwszej instancji wskazał, że Starosta L. w dniu [...] sierpnia 2001 r. wydał J. B. akt nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego, na podstawie art. 9b ust. 4 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela (t.j. Dz. U. z 1997 r. Nr 56, poz. 239 ze zm.). Organ stwierdził, że stopień awansu zawodowego przyznano z uwagi na pozytywny wynik egzaminu przed Komisją Egzaminacyjną na stopień nauczyciela mianowanego i wymagane kwalifikacje wyższe zawodowe z przygotowaniem pedagogicznym. Pomorski Kurator Oświaty decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r., wydaną na podstawie art. 104, art. 156 § 1 pkt 2 i art. 157 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego stwierdził z urzędu nieważność aktu nadania stopnia nauczyciela mianowanego J. B.. W ocenie organu Starosta nadając stopień awansu zawodowego nauczyciela mianowanego rażąco naruszył art. 9b ust. 1 Karty Nauczyciela, ponieważ strona w dniu uzyskania stopnia nauczyciela mianowanego nie posiadała, w świetle § 3 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od

Jeśli nie tego szukałeś i nadal masz problem prawny – kliknij tutaj >>

nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli nie mających wyższego wykształcenia (Dz. U. Nr 98, poz. 433 ze zm.), wymaganych kwalifikacji na zajmowanym stanowisku nauczyciela. Posiadany przez nią dyplom ukończenia Państwowego Zaocznego Studium Oświaty i Kultury Dorosłych oraz dyplom Studium Reżyserii Teatralnej przy Centralnym Ośrodku Metodycznym Domu Wojska Polskiego, wydany przez Ministerstwo Kultury i Sztuki i Ministerstwo Obrony Narodowej, nie stanowiły kwalifikacji zgodnych z nauczanym przedmiotem lub rodzajem prowadzonych zajęć na zajmowanym stanowisku nauczyciela - instruktora w Młodzieżowym Domu Kultury w L. Po rozpatrzeniu odwołania strony Minister Edukacji Narodowej decyzją z dnia [...] września 2007 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 9b ust. 7 pkt 3 Karty Nauczyciela, utrzymał w mocy decyzję Pomorskiego Kuratora Oświaty. Wskazał, że zgodnie z art. 9b ust. 1 pkt 2 w związku z art. 9 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 1a-3 Karty Nauczyciela warunkiem nadania stopnia nauczyciela mianowanego nauczycielowi zatrudnionemu w szkole jest: spełnienie wymagań kwalifikacyjnych, odbycie stażu zakończonego pozytywną oceną dorobku zawodowego nauczyciela, o której mowa w art. 9c ust. 6 powołanej ustawy oraz zdanie egzaminu przed komisją egzaminacyjną. Na podstawie art. 9b ust. 6 w związku z art. 9b ust. 1 i 9b ust. 4 pkt 2 tej ustawy nauczycielowi, który nie spełnia ww. warunków, organ prowadzący szkołę odmawia nadania stopnia nauczyciela mianowanego w drodze decyzji administracyjnej. Stosownie natomiast do § 3 powołanego rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991 r., obowiązującego w dniu nadania J. B. stopnia nauczyciela mianowanego, kwalifikacje do zajmowania stanowiska nauczyciela - instruktora w młodzieżowym domu kultury posiadała między innymi osoba, która ukończyła jedną z określonych w tym przepisie form kształcenia, tj. studia wyższe, studia podyplomowe, kolegium nauczycielskie, studium nauczycielskie na kierunku (specjalności) zgodnym lub zbliżonym z nauczanym przedmiotem lub rodzajem prowadzonych zajęć. Minister podzielił stanowisko organu niższej instancji, że ukończone przez skarżącą policealne studium kulturalno - oświatowe nie stanowi takiej formy kształcenia. Dodatkowo Minister wyjaśnił, iż wskazane wyżej studium uznawane było, na podstawie odrębnych przepisów, za wykształcenie na poziomie studium nauczycielskiego jedynie dla celów ustalenia stawki wynagrodzenia zasadniczego nauczycieli. W świetle zaś rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991 r., które stanowiło podstawę do określenia kwalifikacji nauczycieli na zajmowanym stanowisku, osoba legitymująca się dyplomem ukończenia policealnego studium kulturalno - oświatowego nie posiadała kwalifikacji wymaganych na stanowisku nauczyciela w placówkach oświatowo - wychowawczych. Z uwagi na fakt, że Starosta L. nadał stronie stopień nauczyciela mianowanego, mimo iż nie posiadała ona wymaganego wykształcenia rażąco naruszył prawo. To z kolei skutkowało stwierdzeniem nieważności decyzji o nadaniu stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. B. wniosła o uchylenie decyzji Ministra oraz decyzji organu pierwszej instancji, zarzucając im naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 3 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991 r. oraz przepisów prawa procesowego - art. 7, art. 77 i art. 156 § 1 k.p.a. Twierdziła, że na dzień nadania stopnia awansu zawodowego posiadała wymagane kwalifikacje. Dyplom ukończenia Państwowego Zaocznego Studium Oświaty i Kultury Dorosłych oraz dyplom ukończenia Studium Reżyserii Teatralnej przy Centralnym Ośrodku Metodycznym Domu Wojska Polskiego potwierdzały jej wyższe wykształcenie pedagogiczne w zakresie niezbędnym do uznania, iż spełniała wymóg "przygotowania pedagogicznego" w rozumieniu rozporządzenia z dnia 10 października 1991 r. Dalej wyjaśniła, iż praca instruktora - nauczyciela w Młodzieżowym Domu Kultury ze swej istoty różni się od pracy nauczyciela w placówkach szkolnych. Zarzuciła organom rozpoznającym sprawę, iż nie zebrały w sposób wystarczający materiału dowodowego w sprawie odnośnie jej kwalifikacji zawodowych. Jej zdaniem, organy w sposób nieuzasadniony przyjęły, że nie posiada ona wymaganego wykształcenia i na tej błędnej podstawie faktycznej i prawnej stwierdziły nieważność aktu nadania stopnia awansu zawodowego. Ponadto dodała, iż jest wysoko wykwalifikowanym nauczycielem z wieloletnim doświadczeniem i kwalifikacjami w wykonywanym zawodzie. Przechodząc do rozważań Sąd pierwszej instancji podkreślił, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest ustalenie, czy dana decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. niezbędne jest wykazanie, że decyzja taka została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. O tym, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa, decyduje przede wszystkim oczywistość jego naruszenia i zakres wpływu tego naruszenia na sposób załatwienia sprawy. Sąd wskazał, że art. 9b ust. 1 Karty Nauczyciela określa wymagania kwalifikacyjne dla osoby na stanowisko nauczyciela. Zgodnie zaś z treścią art. 9 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, stanowisko nauczyciela może zajmować osoba, która posiada wyższe wykształcenie z odpowiednim przygotowaniem pedagogicznym względnie taka, która ukończyła zakład kształcenia nauczycieli i podejmuje pracę na stanowisku, dla którego są to kwalifikacje wystarczające. Zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli nie mających wyższego wykształcenia, obowiązującym w dacie nadania J. B. stopnia nauczyciela mianowanego, kwalifikacje do zajmowania stanowiska nauczyciela w placówce oświatowo - wychowawczej posiadała m.in. osoba, która legitymowała się jednym z dyplomów wymienionym w punktach 1-8. J. B. w dniu [...] sierpnia 2001 r. legitymowała się dyplomem ukończenia Państwowego Zaocznego Studium Oświaty i Kultury Dorosłych z 1981r. oraz dyplomem ukończenia Studium Reżyserii Teatralnej przy Centralnym Ośrodku Metodycznym Domu Wojska Polskiego z 1989 r. Zdaniem Sądu, organy zasadnie przyjęły, iż posiadane przez skarżącą kwalifikacje są niewystarczające, gdyż ukończyła ona policealne studium kulturalno - oświatowe, które nie było uznawane za żadną z wymienionych form kształcenia w cytowanym § 3 rozporządzenia z dnia 10 października 1991 r. Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że zgodnie z ugruntowaną linią orzecznictwa przyjmuje się, iż "rażące" naruszenie prawa zachodzi wówczas, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa, a charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. (por. wyrok NSA z dnia 21 października 1992 r. sygn. akt V SA 86/92, publ. ONSA 1993/1/23). W niniejszej sprawie taka sytuacja miała miejsce - zachodziła wyraźna niezgodność i sprzeczność treści decyzji Starosty L. z powołanymi przepisami. W sprawie istniały podstawy do stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Jako podstawę prawną wyroku Sąd wskazał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - w skrócie p.p.s.a. J. B., reprezentowana przez radcę prawnego K. J., zaskarżyła opisany wyrok do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze kasacyjnej domagała się uchylenia wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca kasacyjnie zarzuciła wyrokowi: 1) naruszenie prawa materialnego poprzez niezastosowanie art. 9 b ust. 1 Karty Nauczyciela i § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli nie mających wyższego wykształcenia; 2) naruszenie przepisów postępowania: - art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy postępowanie organów administracji publicznej zostało przeprowadzone z naruszeniem art. 7, art. 77 i art. 156 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy; - art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji stanu faktycznego bez wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Uzasadniając zarzuty skarżąca kasacyjnie podniosła, że w zaskarżonym wyroku Sąd nie ustosunkował się do podnoszonych zarzutów w zakresie naruszenia art. 7 i art. 77 k.p.a. W szczególności Sąd pominął okoliczność, że organy zaniechały przeprowadzenia postępowania dowodowego w celu ustalenia czy skarżąca, będąca absolwentką Zaocznego Studium Teatralnego Centralnego Ośrodka Metodycznego DWP w Warszawie oraz trzyletniego Studium Reżyserii Teatralnej przy Centralnym Ośrodku Metodycznym DWP, legitymowała się dyplomem ukończenia studiów wyższych zawodowych na kierunku zbliżonym z rodzajem prowadzonych zajęć i przygotowaniem pedagogicznym w rozumieniu § 3 pkt 2 w/w rozporządzenia. Według skarżącej kasacyjnie organy jak i Sąd ograniczyły się jedynie do zacytowania przepisów przedmiotowego rozporządzenia i stwierdzenia, że w dniu nadania jej stopnia awansu zawodowego nie posiadała wystarczających kwalifikacji zawodowych. Tymczasem § 3 rozporządzenia zawiera szereg wymogów alternatywnych pozwalających uznać, że dana osoba posiada kwalifikacje do zajmowania stanowiska nauczyciela w placówce oświatowo-wychowawczej. Zaznaczyła, że postępowanie administracyjne w sprawie zostało wszczęte z urzędu i ciężar dowodu spoczywał na organie. Zaakceptowanie przez Sąd pierwszej instancji wadliwych ustaleń co do stanu faktycznego spowodowało w konsekwencji aprobatę dla błędnego uznania o uzyskaniu przez skarżącą stopnia awansu zawodowego z rażącym naruszeniem prawa i niewłaściwego zastosowania art. 156 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna posiada usprawiedliwioną podstawę. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej i wyłącznie w granicach wyżej określonych może rozpatrywać wniesioną skargę kasacyjną. Skarga kasacyjna w rozpoznawanej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych, tj. naruszeniu prawa materialnego oraz naruszeniu przepisów postępowania. Rozpoznając sprawę w pierwszej kolejności należało podkreślić, że skoro zaskarżona decyzja Ministra Edukacji Narodowej została wydana w postępowaniu nadzwyczajnym o stwierdzenie nieważności decyzji, to wskazane w skardze przepisy prawa materialnego mogły być analizowane wyłącznie w kontekście przesłanek, o których jest mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a konkretnie przesłanki rażącego naruszenia prawa. Zarówno w orzecznictwie, jak i piśmiennictwie przyjmuje się, że niedopuszczalne jest utożsamianie każdego uchybienia z rażącym naruszeniem prawa. Naruszenie przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa. O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja (por. wyrok SN z dnia 8 kwietnia 1994 r. III ARN 13/94, OSN 1994, nr 3, poz. 36; wyrok NSA z 18 lipca 1994 r. VSA 535/94, ONSA 1995, nr 2, poz. 91). Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa. Jednocześnie godzi się zaznaczyć, iż działanie na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wymaga innego podejścia do sprawy niż podczas merytorycznego rozpoznawania sprawy przez organy w postępowaniu zwykłym. Kwestia ta nabiera istotnego znaczenia w sprawach dotyczących sfery uprawnień z zakresu kwalifikacji zawodowych nauczycieli. Stwierdzenie, czy nauczyciel posiada określone kwalifikacje wymaga uprzedniej oceny, czy dyplom, którym się legitymuje jest dyplomem ukończenia szkoły uznanym przez przepisy prawa za uprawniający do zajmowania stanowiska nauczyciela. Dlatego też stanowisko organów administracji orzekających w przedmiocie stopni awansu zawodowego nauczycieli winno uwzględniać ocenę wykształcenia przeprowadzoną we wcześniejszych postępowaniach w przedmiocie nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela. W postępowaniu nadzorczym, w przypadku kiedy posiadane przez nauczyciela wykształcenie (dyplomy) było przedmiotem oceny w postępowaniu dotyczącym nadania niższego stopnia awansu zawodowego, również należy mieć na względzie wynik tej oceny rozstrzygając o rażącym naruszeniu prawa przez decyzję nadającą kolejny wyższy stopień awansu zawodowego. W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji uznał za prawidłowe stanowisko organów, iż do wydania aktu nadania skarżącej stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego doszło z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ nie posiadała ona kwalifikacji wymaganych na zajmowany stanowisku nauczyciela, określonych w § 3 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli nie mających wyższego wykształcenia. Z materiału zgromadzonego w aktach administracyjnych wynika, że skarżąca w dacie wydania kontrolowanej decyzji legitymowała się dyplomem ukończenia Państwowego Zaocznego Studium Oświaty i Kultury Dorosłych oraz dyplomem Studium Reżyserii Teatralnej przy Centralnym Ośrodku Metodycznym Domu Wojska Polskiego. Należy mieć na względzie, że z dokumentu jakim jest dyplom ukończenia Państwowego Zaocznego Studium Oświaty i Kultury Dorosłych wynika, iż ukończenie tego Studium uznaje się za wykształcenie niepełne wyższe zawodowe. Natomiast z uzasadnienia decyzji w przedmiocie nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego wynika, iż po konsultacjach z MEN uznano, że skarżąca posiada kwalifikacje wyższe zawodowe z przygotowaniem pedagogicznym. Za wykształcenie wyższe zawodowe bowiem uznano wówczas ukończenie Zaocznego Studium Teatralnego o specjalności - Studium Reżyserii Teatralnej. Ocena ta została dokonana w oparciu o te same dokumenty, które stanowiły podstawę oceny kwalifikacji przy wydaniu aktu awansu zawodowego nauczyciela mianowanego. Z powyższego wynika, że dotychczas uznawano, iż skarżąca posiada kwalifikacje wyższe zawodowe z przygotowaniem pedagogicznym. Wobec tego, skoro ocena ta zostało dokonana między innymi w oparciu o stanowisko (konsultacje) MEN brak jest podstaw, aby uznać, iż doszło do rażącego naruszenia prawa przy nadaniu kolejnego stopnia awansu zawodowego, w oparciu o te same dokumenty, które uprzednio stanowiły podstawę dokonania innej oceny przez właściwe organy. W gruncie rzeczy tak organy obu instancji, jak i Sąd pierwszej instancji pominęły ten aspekt sprawy, uznając bez głębszej analizy, że doszło do rażącego naruszenia art. 9b ust. 1 Karty Nauczyciela oraz § 3 rozporządzenia w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Należy podkreślić, że zmiana stanowiska organów odnośnie oceny kwalifikacji posiadanych przez nauczyciela w stosunku do wyrażanej w dotychczasowych postępowaniach nie stanowi uzasadnienia dla przyjęcia, iż w kolejnym postępowaniu w przedmiocie nadania wyższego stopnia awansu zawodowego nauczyciela doszło do rażącego naruszenia prawa. W takiej sytuacji należy mieć na względzie również interes jednostkowy, tj. indywidualny interes nauczyciela, którego kwalifikacje nie mogą być odmiennie oceniane w zależności od zmiany poglądów właściwych organów, co do kwalifikacji posiadanego wykształcenia. Skoro w rozpoznawanej sprawie na podstawie tych samych dokumentów, nadając stopień awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego, uznano, że skarżąca posiada kwalifikacje wyższe zawodowe z przygotowaniem pedagogicznym, to nawet jeżeli organ nadzoru uważa, że ocena wówczas wyrażona nie była trafna nie może uznać, iż w postępowaniu kolejnym - dotyczącym stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego doszło do rażącego naruszenia prawa. Zatem w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie dostrzegając powyżej przedstawionego aspektu sprawy Sąd pierwszej instancji w ślad za organami prowadzącymi postępowanie nadzorcze dopuścił się naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie w ustalonym stanie faktycznym przepisów art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 9b ust. 1 Karty Nauczyciela i § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli nie mających wyższego wykształcenia. Zatem sformułowany z skardze kasacyjnej zrzut naruszenia prawa materialnego należało uznać za zasadny. Na marginesie wypada jedynie zauważyć, iż przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jest przepisem o charakterze materialnoprawnym i należało go umieścić w ramach zarzutu naruszenia prawa materialnego. Natomiast za niezasadne należało uznać zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7 i 77 k.p.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż jak wyżej wskazano zasadnicza kwestia w sprawie dotyczyła zastosowania przepisów prawa materialnego w postępowaniu nieważnościowym. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w oparciu o art. 203 pkt 1 p.p.s.a.

Jeżeli chcesz wiedzieć więcej na ten temat – kliknij tutaj >>

Słowa kluczowe:

• Stopnie i tytuły naukowe