Opublikowane: 18.03.2009

Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów

Sygnatura: I SA/Wa 1498/08 - Wyrok WSA w Warszawie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska Sędziowie WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska (spr.) Asesor WSA Mirosław Gdesz Protokolant Małgorzata Kulińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2009 r. sprawy ze skargi A. K. na postanowienie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia stwierdzającego równoważność stopnia naukowego 1. oddala skargę, 2. nakazuje pobrać od skarżącego A. K. na rzecz Skarbu Państwa – kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 (sto) złotych tytułem nieuiszczonego wpisu sądowego.

I SA/Wa 1498/08 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z [...] sierpnia 2008 r. nr [...] Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego działając na podstawie art. 127 § 3 w związku z art. 144 i art. 219 kpa, po rozpatrzeniu wniosku A. K. z dnia 23 lipca 2008 roku utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] o odmowie wydania zaświadczenia stwierdzającego równoważność stopnia naukowego uzyskanego na [...] z odpowiednim polskim stopniem naukowym. W uzasadnieniu wskazał, że [...] lipca 2008 r. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego wydał postanowienie o odmowie uznania za równoważny dyplomu nr [...] potwierdzającego uzyskanie przez A. K. stopnia naukowego doktora nauk [...] uzyskanego na [...], wydanego [...] marca 2008 roku przez Wyższą Komisję Atestacyjną [...], z odpowiednim polskim stopniem naukowym. Pismem z 23 lipca 2008 r. A. K. zwrócił się do Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wydanemu rozstrzygnięciu wnioskodawca zarzucił, że uzasadnienie postanowienia odnosi się do całkiem innych uwarunkowań prawnych, niż te które podał w swoim wniosku skierowanym w piśmie z dnia 3 czerwca 2008 r. do Biura Uznawalności Wykształcenia i Wymiany Międzynarodowej. W opinii wnioskodawcy postanowienie nie odnosi się do podstaw podanych w jego wniosku, a więc, w znacznej części jest nie na temat. Wnioskodawca wskazał, że jego wniosek o wydanie zaświadczenia nie opierał się na obecnym stanie prawnym, ale o zasadę stosowalności prawa i zasady prawa intertemporalnego znajdujące wykładnię prawną w wielu wyrokach Sądu Najwyższego oraz Trybunału Konstytucyjnego. Podniósł, że w uzasadnieniu nie ma odniesienia do podanych przez niego podstaw prawnych wydania takiego zaświadczenia. Tymczasem, według wykładni Sądu Najwyższego, utrata mocy prawnej obowiązującego aktu normatywnego wskutek jego uchylenia lub wpływu czasu, na który ten akt został ustanowiony nie jest równoważna z utratą mocy obowiązującej. Uchylony akt prawny obowiązuje nadal w specyficznych uwarunkowaniach. Definitywna utrata mocy obowiązującej następuje wówczas, gdy przepis nie może być w ogóle stosowany. Według ustawodawcy specyficznymi uwarunkowaniami przywołanymi w wykładni Sądu Najwyższego jest to, że cykl postępowania doktorskiego rozpoczął się w 2004 roku, pod działaniem starych uwarunkowań prawnych, a zakończył się w 2008 roku pod działaniem nowych uwarunkowań prawnych.

Jeśli nie tego szukałeś i nadal masz problem prawny – kliknij tutaj >>

W ocenie wnioskodawcy podstawą prawną wydania zaświadczenia powinna być dalsza stosowalność Protokołu między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem [...] o tymczasowym uregulowaniu zagadnienia wzajemnego uznawania równoważności dokumentów ukończenia szkół średnich, szkół średnich zawodowych oraz szkół wyższych, a także dokumentów o nadawaniu stopni i tytułów naukowych, z dnia 18 maja 1992 r. Na poparcie swoich tez wnioskodawca przedstawił uchwały Sądu Najwyższego i Trybunału Konstytucyjnego (Uchwała SN z dnia 30 maja 2003 r. IIICZP 29/3, OSNC 2004, nr 4 poz. 50; Uchwała TK z dnia 16 kwietnia 1996 r. W 15/95, OTK ZU 1996, z.2 poz. 13; Uchwała SN z dnia 9 lutego 2005 r. III CZP 80/04) oraz przytoczył tezy z Komentarza do Kodeksu Cywilnego. Wnioskodawca wskazał, na brak przepisów przejściowych w Umowie między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Gabinetem Ministrów [...] o wzajemnym uznaniu akademickim dokumentów o wykształceniu i równoważności stopni podpisanej w dniu 11 kwietnia 2005 roku chociaż Trybunał Konstytucyjny jednoznacznie wypowiedział się w tej sprawie w wyrokach: z dnia 28 stycznia 2003 r. SK 37/01, OTK 2003, z.1 poz. 3; z dnia 7 lutego 2001 r. K 27/00, OTK ZU 2001, z. 2 poz.29; z dnia 14 czerwca 2000 r. P 3/00, OTK ZU 2001, z. 2 poz.29, z dnia 23 czerwca 1999 r. CKN 63/98, OSNC 2000, nr 1 poz. 14. W opinii wnioskodawcy nowa Umowa "została sformułowana z punktu widzenia prawnego niedbale, bez respektowania zaleceń Trybunału Konstytucyjnego". Brak zapisów o charakterze intertemporalnym nie może być interpretowane na niekorzyść wnioskodawcy, gdyż godzi to w podstawowe zasady państwa prawa co nie przystoi organowi administracji publicznej. Ponownie rozpatrując sprawę organ wskazał, że zgodnie z art. 24 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65,poz. 595 z późn. zm.) (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 z późn. zm.) zasady uznawania stopni naukowych i stopni w zakresie sztuki nadanych za granicą za równorzędne ze stopniami, o których mowa w ustawie określają umowy międzynarodowe. W przypadku braku umów międzynarodowych, stopnie naukowe i stopnie w zakresie sztuki uzyskane za granicą mogą być uznane za równorzędne ze stopniami określonymi w ustawie w drodze nostryfikacji. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego podkreślił, że w zakresie uznawalności wykształcenia pomiędzy Polską a [...] obowiązywały następujące umowy: - Konwencja z dnia 7 czerwca 1972 r. o wzajemnym uznaniu równoważności dokumentów ukończenia szkół średnich, szkół średnich zawodowych i szkół wyższych, a także dokumentów o nadawaniu stopni i tytułów naukowych, sporządzona w Pradze w dniu 7 czerwca 1972 r. (Dz. U. z 1975 r. Nr 5, Poz. 28 i 29), tzw. Konwencja Praska – w dniu 6 sierpnia 2004 roku utraciła moc prawną; - Porozumienie z dnia 10 maja 1974 r. między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej i Rządem Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich o równoważności dokumentów o wykształceniu, stopniach i tytułach naukowych wydawanych w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej i Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich, podpisana w Warszawie w dniu 10 maja 1974 r. (Dz. U. Nr 4, poz. 14 i 15) – przestało obowiązywać w dniu 30 września 2005 roku; - Protokół między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem [...] o tymczasowym uregulowaniu zagadnienia wzajemnego uznawania równoważności dokumentów ukończenia szkół średnich, szkół średnich zawodowych oraz szkół wyższych, a także dokumentów o nadawaniu stopni i tytułów naukowych, sporządzony w Warszawie dnia 18 maja 1992 r. (nie publikowany) – przestał obowiązywać z dniem 20 czerwca 2006 roku. Podpisana w dniu 11 kwietnia 2005 roku umowa między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Gabinetem Ministrów [...] o wzajemnym uznawaniu akademickim dokumentów o wykształceniu i równoważności stopni przeznaczona jest tyko dla celów dalszego kształcenia się. Zgodnie z jej postanowieniami osoby, które uzyskały wykształcenie w jednym w państw – Stron umowy, mogą kontynuować naukę w placówkach drugiego państwa. Nie dotyczy to już jednak drugiego stopnia naukowego, jakim jest doktor habilitowany, co powoduje, że Umowa ta, nie będzie miała zastosowania w przedmiotowej sprawie. Zarzut wnioskodawcy, że Umowa została sformułowana z punktu widzenia prawnego niedbale, bez respektowania zaleceń Trybunału Konstytucyjnego nie należy do oceny wnioskodawcy. Poza tym ocena słuszności zapisów powyższej Umowy wykracza swym zakresem poza ramy niniejszego postępowania. Organ podkreślił, że zarówno Konwencja Praska, jak i Porozumienie z dnia 10 maja 1974 r. zostały zawarte ponad 30 lat temu, w innych warunkach polityczno - ustrojowych i gospodarczych, kształtujących system szkolnictwa wyższego w państwach ich sygnatariuszy. Przez ostatnie 30 lat zaszło wiele diametralnych zmian, przede wszystkim związanych z przekształceniami w systemach edukacji w krajach objętych działaniem ww. umów: powstały nowe formy kształcenia, nowe tytuły zawodowe i stopnie naukowe, rozwinęło się szkolnictwo prywatne. Te wszystkie czynniki spowodowały, że RP postanowiła wypowiedzieć ww. umowy. Organ wskazał, że dyplom wydany [...] marca 2008 roku potwierdza nadanie A. K. stopnia naukowego doktora nauk ekonomicznych. W dniu wydania dyplomu nie obowiązywała żadna umowa między Rzeczypospolitą Polską a [...], która określałaby zasady uznawania równorzędności stopni naukowych. Organ podniósł, że zgodnie z art. 31 Konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów, sporządzonej w dniu 23 maja 1969 r. (Dz. U. z 1990 r. Nr 74, poz. 439), traktat należy interpretować zgodnie ze zwykłym znaczeniem, jakie należy przypisywać użytym w niej wyrazom w ich kontekście oraz w świetle jego przedmiotu i celu. Zgodnie z interpretacją art.1 pkt 6 Porozumienia, który stanowi, iż "uznaje się za równoważny dyplom doktora habilitowanego (do roku 1969 dyplom docenta, a w latach 1952 – 1958 dyplom doktora nauk) wydawany w PRL i dyplom doktora nauk wydawany w ZSRR", datą wiążącą jest data wydania dokumentu. Z brzmienia art. 1 ust. 3 Konwencji Praskiej także wynika, iż uznawanie za równorzędne są dokumenty o nadaniu stopni wydane na terytorium wszystkich umawiających się Państw. Minister podkreślił, że zarówno umowy, które utraciły moc obowiązującą, jak i nowa umowa nie zawierają przepisów przejściowych regulujących sytuację prawną osób, które otworzyły przewód za granicą w okresie obowiązywania umów, które następnie zostały wypowiedziane. W związku z powyższym uzyskany przez wnioskodawcę na [...] stopień naukowy doktora nauk [...] nie może być uznany na podstawie umów międzynarodowych, które przestały obowiązywać przed dniem wydania tegoż dyplomu. Organ wskazał, że podane przez wnioskodawcę uchwały Sądu Najwyższego i Trybunału Konstytucyjnego oraz wyroki Sądu Najwyższego RP, w opinii organu nie mają zastosowania w przedmiotowej sprawie. Zacytowane przez wnioskodawcę fragmenty uzasadnień wydanych wyroków czy uchwał są wyrwane z kontekstu i nie mają zastosowania w toczącym się postępowaniu administracyjnym. Organ wyjaśnił, że przywołane przez A. K. uchwały i wyroki dotyczą: - Uchwała TK (W 15/95) z 16 kwietnia 1996 r. została wydana w sprawie ustalenia powszechnie obowiązującej wykładni art. 2 ust.1 lit. e) dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (tekst jednolity z 1945 r. Dz. U. Nr 3, poz. 13; zm.: z 1957 r. Nr 38, poz.172 i z 1968 r. Nr 3, poz. 6); - wyrok SN z 23 czerwca 1999 r. (ICKN 63/98) dotyczy art.448 k.c., który w brzmieniu nadanym ustawą z 23 sierpnia 1996 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 114. poz. 542) nie ma zastosowania do zobowiązań powstałych wskutek naruszenia dobra osobistego przed dniem 28 grudnia 1996 r.; - wyrok TK z 14 czerwca 2000 r. (P 3/00) dotyczy konstytucyjności niektórych przepisów ustawy o ujawnianiu pracy lub służby w organach bezpieczeństwa państwa lub współpracy z nimi w latach 1944-1990 osób pełniących funkcje publiczne; - wyrok z 7 lutego 2001 r. (K 27/00) dotyczy konstytucyjności przepisów ustawy nowelizującej ustawę o zagospodarowaniu przestrzennym; - wyrok z 28 stycznia 2003 r. (SK 37/01) związany jest z konstytucyjnością przepisów regulujących odmowę przyjęcia kasacji; - Wyrok SN z 30 maja 2003 r. (II CZP 29/03) orzekał o przepadku na rzecz Skarbu Państwa towaru objętego zakazem przywozu na polski obszar celny (art. 77 par. 1 lit. d), w zw. z art. 77 § 2 kodeksu celnego); Uchwała SN z dnia 9 lutego 2005 r. (IIICZP 80/04) dotyczy postępowania o nadanie klauzuli wykonalności bankowemu tytułowi egzekucyjnemu. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego podkreślił, że żadne z tych uchwał i wyroków wskazanych przez wnioskodawcę nie zostało wydane w analogicznej sprawie. Są one związane z całkowicie odmiennymi sprawami, w których zarówno stan faktyczny jak i prawny, w żadnej mierze nie odnosi się do sytuacji wnioskodawcy. Tym samym nie mają zastosowania w toczącym się postępowaniu administracyjnym. Organ podniósł, iż w niniejszej sprawie nie mają także zastosowania przepisy Kodeksu Cywilnego. Toczące się postępowanie ma charakter administracyjny, a nie cywilny i powoływanie się na Komentarz do Kodeksu Cywilnego jest bezzasadne. Podsumowując organ wskazał, iż nadany A. K. stopień doktora nauk [...] może być jednak poddany uznaniu w drodze nostryfikacji, w trybie przepisów rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 3 czerwca 2005 r. w sprawie nostryfikacji stopni naukowych i stopni w zakresie sztuki uzyskanych za granicą (Dz. U. Nr 104, poz. 874, z późn. zm.) oraz art. 24 ust. 2 Ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki z dnia 14 marca 2003 roku. Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył A. K. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia z [...] lipca 2008 r. Podobnie jak we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy skarżący podniósł, że w momencie rozpoczęcia postępowania doktorskiego obowiązywało porozumienie międzynarodowe uznające automatycznie wzajemne wystawione dyplomy, natomiast w chwili uzyskania dyplomu obowiązywały już inne zasady prawne, w ramach których nie uznaje się automatycznie dyplomów, stopni i tytułów naukowych uzyskanych na [...]. Tak więc, w trakcie postępowania doktorskiego, zostało zmienione prawo na mniej korzystne dla niego. Skarżący podniósł, że jako podstawę prawną wniosku o wydanie zaświadczenia nie wskazał obecnie istniejącego stanu prawnego, ale zasadę stosowalności nadal Protokołu między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem [...] o tymczasowym uregulowaniu zagadnienia wzajemnego uznawania równoważności dokumentów ukończenia szkół średnich, szkół średnich zawodowych oraz szkół wyższych, a także dokumentów o nadaniu stopni i tytułów naukowych, podpisanego 18 maja 1992 r. oraz zasady prawa intertemporalnego. Protokół ten obowiązywał w momencie rozpoczęcia przez niego postępowania doktorskiego. Protokół ten został formalnie anulowany w Umowie między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Gabinetem Ministrów [...] o wzajemnym uznawaniu akademickim dokumentów o wykształceniu i równoważności stopni, opublikowanej w Monitorze Polskim z dnia [...] listopada 2006 r. nr 76 poz. 783. Umowa ta nie zawierała żadnych przepisów przejściowych regulujących sprawy będące w toku. Skarżący podał, że według wykładni jednej z Uchwał Sądu Najwyższego, utrata mocy prawnej obowiązującego aktu normatywnego wskutek jego uchylenia lub upływu czasu, na który ten akt został ustanowiony nie jest równoważna z utratą mocy obowiązującej. Uchylony akt prawny obowiązuje nadal w specyficznych uwarunkowaniach. Definitywna utrata mocy obowiązującej następuje wówczas, gdy przepis nie może być w ogóle stosowany. Zdaniem skarżącego w tym przypadku specyficznymi uwarunkowaniami przywołanymi w wykładni Sądu Najwyższego jest to, że cykl postępowania doktorskiego rozpoczął się w 2004 roku (pod działaniem starych uwarunkowań prawnych) a zakończył się w 2008 roku (pod działaniem nowych uwarunkowań prawnych). Na poparcie swojego stanowiska skarżący powołał tezy z orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego. Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organu, iż podane przez niego we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy orzeczenia Sądu Najwyższego i Trybunału Konstytucyjnego nie mają zastosowania w niniejszej sprawie. W ocenie skarżącego z przedstawionych przez niego orzeczeń wynikała odpowiedź na fundamentalne pytanie czy w sprawie wystąpiło zagadnienie intertemporalne. Skarżący powołał w skardze także inne orzeczenia Sądu Najwyższego i Trybunału Konstytucyjnego, które w jego ocenie mają zastosowanie w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Odnosząc się do przedstawionych w skardze orzeczeń Sądu Najwyższego i Trybunału Konstytucyjnego organ wskazał, że nie mają one zastosowania w sprawie, gdyż dotyczą innych stanów faktycznych i prawnych. Organ podkreślił, że wyroki i uchwały Sądu Najwyższego i Trybunału Konstytucyjnego stanowią pomoc przy interpretacji prawa w sytuacjach, w których przepisy prawne budzą wątpliwości. Jednakże zdaniem organu w niniejszej sprawie taka sytuacja nie zachodzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola sądowo-administracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżony akt nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, co skutkuje oddaleniem skargi wobec jej niezasadności. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte na skutek złożenia przez skarżącego wniosku o wydanie zaświadczenia o równoważności stopnia doktora nauk wydanego [...] marca 2008 r. przez Wyższą Komisję Atestacyjną [...] ze stopniem polskiego doktora habilitowanego. Jak prawidłowo wskazał Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego w ustawodawstwie krajowym sprawy związane z wydawaniem zaświadczeń o równoważności stopni naukowych uzyskanych za granicą regulują przepisy ustawy z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595, ze zm.). Przepisy art. 24 § 1 i 2 tej ustawy stanowią, że zasady uznawania stopni naukowych i stopni w zakresie sztuki nadanych za granicą za równorzędne ze stopniami, o których mowa w ustawie, określają umowy międzynarodowe. W przypadku braku umów międzynarodowych stopnie naukowe i stopnie w zakresie sztuki uzyskane za granicą mogą być uznane w drodze nostryfikacji za równorzędne ze stopniami określonymi w ustawie. W dacie uzyskania przez skarżącego na [...] stopnia doktora nauk nie obowiązywały już Konwencja Praska z 7 czerwca 1972 r., porozumienie z 10 maja 1974 r. i protokół z 18 maja 1992 r. Obowiązywała tylko umowa z 11 kwietnia 2005 r. zawarta między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Gabinetem Ministrów [...] o wzajemnym uznawaniu akademickim dokumentów o wykształceniu i równoważności stopni (M. P. z 2006 r. Nr 79, poz. 783). Jednakże zakres przedmiotowy tej umowy nie zawiera regulacji dotyczących uznania za równorzędny z polskim stopniem naukowym stopnia naukowego doktora nauk uzyskanego na [...]. W art. 7 ust. 1 tej umowy stwierdza się jedynie, że nadane na [...] stopnie naukowe kandydata nauk uprawniają do ubiegania się o uzyskanie stopnia naukowego doktora habilitowanego lub stopnia doktora habilitowanego sztuki w Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z obowiązującym prawem wewnętrznym Rzeczypospolitej Polskiej. Skoro obowiązująca w dacie nadania skarżącemu stopnia umowa nie przewiduje regulacji o uznaniu za równoważny stopnia doktora nauk uzyskanego na [...] z odpowiednim stopniem nadawanym w Polsce oraz wobec tego, że poprzednie umowy straciły moc obowiązującą, a brak jest przepisów przejściowych regulujących powyższe kwestie (co skarżący przyznaje w skardze), uznać należy, że prawidłowo organ stwierdził, że brak jest podstaw do wydania zaświadczenia o żądanej przez skarżącego treści. Zważyć należy, że zgodnie z przepisem art. 217 § 2 pkt 2 kpa, organ administracji jest obowiązany wydać zaświadczenie, kiedy chodzi o potwierdzenie faktów lub stanu prawnego. Potwierdzenie stanu prawnego może nastąpić na podstawie obowiązującego w dniu wydania zaświadczenia prawa. Jak prawidłowo wskazał organ, [...] marca 2008 r. tj. w dacie uzyskania przez skarżącego stopnia doktora nauk wydanego przez Wyższą Komisję Atestacyjną [...], obowiązywała ustawa z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym, która w art. 24 ust. 1 stanowiła, że zasady uznawania stopni naukowych nadanych za granicą za równorzędne ze stopniami, o których mowa w ustawie, określają umowy międzynarodowe. Jednakże skoro 12 marca 2008 r. nie obowiązywała pomiędzy Polską a [...] umowa normująca uznawanie równorzędności stopnia doktora nauk uzyskanego na [...] ze stopniem polskiego doktora habilitowanego, to nie była spełniona przesłanka do wydania zaświadczenia na podstawie art. 217 § 1 pkt 2 kpa. Powołane przez skarżącego w skardze oraz we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego i Sądu Najwyższego wprawdzie dotykają problemów stosowania uchylonych przepisów prawa i problematyki zagadnień intertemporalnych lecz na ogół w odniesieniu do spraw będących w toku. Tymczasem w sprawie skarżącego taka sytuacja nie zachodziła. W dacie uzyskania przez skarżącego dyplomu doktora nauk na [...], a także po złożeniu przez niego wniosku o wydanie zaświadczenia, stan prawny nie uległ zmianie. Nie można podzielić poglądu skarżącego, że miarodajny dla rozstrzygnięcia sprawy jest stan prawny obowiązujący w dacie rozpoczęcia studiów, gdyż nie znajduje on oparcia w żadnych zasadach prawa intertemporalnego. Ponieść należy, że możliwe jest stosowanie przepisów uchylonych, a nawet niekiedy jest to wręcz konieczne, jednakże musi to wynikać z konkretnej normy prawnej, np. w prawie spadkowym - prawa do spadku stwierdza się na podstawie przepisów obowiązujących w dacie otwarcia spadku, nawet jeżeli już przepisy te zostały uchylone; w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej legalność decyzji ocenia się według stanu prawnego z daty jej wydania. Jednakże w tych sytuacjach stosowanie przepisu uchylonego następuje na podstawie konkretnych norm prawnych. Jeżeli nie ma takiego jednoznacznego przepisu nakazującego stosowanie przepisów uchylonych, to ma zastosowanie zasada bezpośredniego działania obowiązującego prawa. W istocie skarżący oczekiwał od organu zastosowania regulacji zawartych w nie nieobowiązujących w dacie złożenia wniosku umowach międzynarodowych, w sytuacji, gdy nie ma przepisów przejściowych uprawniających do ich dalszego stosowania. Wprawdzie organ nieprawidłowo ustosunkował się do problematyki zawartej we wskazanych przez skarżącego fragmentach uzasadnień orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego i Sądu Najwyższego, jednakże to uchybienie nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia. Skarżącemu nie chodziło przecież o stany prawne, które podlegały ocenie i stosowaniu przez Trybunał Konstytucyjny i Sąd Najwyższy, lecz o zagadnienie stosowania prawa uchylonego oraz wymogów odnoszących się do regulacji spraw będących w toku. Przy czym z całą mocą podnieść należy, że organ rozpoznając sprawę o wydanie zaświadczenia nie jest uprawniony do zajmowania się oceną konstytucyjności lub niekonstytucyjności przepisów umów międzynarodowych, a także brakiem przepisów przejściowych w umowach. Organ w tym uproszczonym postępowaniu ma wyłącznie potwierdzić stan faktyczny lub prawny. W sytuacji gdy umowa międzynarodowa nie pozwala na uwzględnienie wniosku, to organ może wydać jedynie orzeczenie o odmowie wydania zaświadczenia. Mając na uwadze wszystkie omówione okoliczności - z mocy art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej ,,ppsa" ) Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. Skarżący wnosząc skargę przedstawił w załączniku nr 2 do skargi odpis blankietu pocztowego, z którego wynika, że na konto Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł "opłatę od skargi". Jednakże z ustaleń dokonanych w Wydziale Finansowym tego Sądu wynika, że wpis od skargi nie wpłynął na rachunek Sądu, a wskazany na blankiecie numer rachunku bankowego nie jest rachunkiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Dlatego na podstawie art. 223 § 2 ppsa Sąd orzekł jak w pkt 2 sentencji wyroku.

Jeżeli chcesz wiedzieć więcej na ten temat – kliknij tutaj >>

Słowa kluczowe:

• Stopnie i tytuły naukowe