Jeżeli nie znajdziesz odpowiedzi na swoje pytanie – zapytaj naszego prawnika

Przeczytaj opinie klientów, którzy już skorzystali z naszej pomocy (otworzy się nowe okno) ››

Opublikowane: 16.10.2007

Autor: Dariusz Kostyra

Umowa o zakazie konkurencji

W roku 2005 zawarłem z pracodawcą umowę o zakazie konkurencji na okres trzech lat od daty rozwiązania stosunku pracy. W umowie nie przewidzieliśmy odpłatności z tytułu powstrzymania się od ww. działalności. W roku 2006 rozwiązałem umowę o pracę. Czy mogę domagać od pracodawcy jakiegokolwiek wynagrodzenia?

 

Jeśli masz problem prawny – kliknij tutaj >>

 

Umowa o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy musi być zawsze umową odpłatną, przy czym wynagrodzenie (odszkodowanie) określone w umowie nie może być niższe niż odszkodowanie określone w art. 101² § 3 K.p.

Brak ustalenia wynagrodzenia w umowie powoduje, iż umowa taka jest nieważna z mocy prawa - zgodnie z dyspozycją art. 58 K.c. Artykuł 58 K.c. stanowi, że czynność prawna sprzeczna z prawem jest nieważna, chyba że przepis ustawy przewiduje inny skutek.

Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 17 grudnia 2001 r. (I PKN 742/2000, M. Prawn. 2002, nr 7, s. 295; zob. M. Nieznańska: Z orzecznictwa SN, Zakaz konkurencji - najnowsze orzecznictwo, PiZS 2002, nr 7, s. 37-38) uznał, że umowa przewidująca nieodpłatny zakaz działalności konkurencyjnej po ustaniu stosunku pracy nie jest nieważna, tylko klauzula o nieodpłatności zostaje automatycznie zastąpiona przez odszkodowanie gwarantowane w art. 101² § 3 K.p.

Sąd Najwyższy uznał, że postanowienie o nieodpłatności umowy zostaje zastąpione na podstawie art. 18 § 2 K.p. przez zagwarantowane pracownikowi w art. 101² § 3 K.p. minimalne odszkodowanie. Sąd Najwyższy nie uzasadnił jednak zastosowania art. 18 § 2 K.p. do umowy o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy.

Jednakże w wielu autorów krytykuje ten pogląd SN i wskazuje, iż takie roszczenie powinno zostać dochodzone na podstawie art. 405 K.c. tzn. przepisów o bezpodstawnym wzbogaceniu. Pracownik powinien zwrócić się do Sądu aby nakazał pracodawcy wydanie korzyści majątkowej, który ten uzyskał w skutek powstrzymania się pracownika od działalności konkurencyjnej.

Osobiście jestem jednak zwolennikiem wykładni zaprezentowanej przez Sąd Najwyższy tzn. z roszczeniem powinien Pan wystąpić do Sądu Pracy, żądając od pracodawcy zapłaty 25% wynagrodzenia za każdy miesiąc wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi od daty wymagalności płatności.

Na koniec należy jeszcze dodać, iż roszczenia ze stosunku pracy zgodnie z dyspozycją K.p. przedawniają się z upływem lat trzech od daty ich wymagalności.

 

Jeśli nadal masz problem prawny – kliknij tutaj >>