ePorady24.pl Prawo podatkowe Podatek dochodowy Co nie może być kosztem uzyskania przychodu?
Zadaj pytanie ›

Biuletyn

Prenumerata biuletynu
Zadaj pytanie ›

Indywidualne Porady Prawne specjalistów

Wpisz tutaj swoje pytanie, a trafi ono do naszego prawnika specjalisty.

Opublikowane: 01.04.2009

Co nie może być kosztem uzyskania przychodu?

Autor wyjaśnia, jakie wydatki nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów, nawet gdy poniesione zostaną w celu osiągnięcia przychodu, zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.

Pojęcie kosztów uzyskania przychodów zostało przez ustawodawcę określone w przepisach art. 22 i następnych ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 160). Pojęcie to składa się z dwóch podstawowych elementów:

 

  1. wydatek musi być:
    – faktycznie poniesiony,
    – w celu osiągnięcia przychodu, zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów;
  2. wydatek nie może być zawarty w katalogu wydatków, których ustawodawca nie uznaje za koszty uzyskania przychodów.

 

Katalog, o którym mowa, ustawodawca umieścił w art. 23 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, określa on wydatki i odpisy, które nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów, nawet gdy poniesione zostaną w celu osiągnięcia przychodu, zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.

 

Zatem, gdy wydatek wypełnia pozytywnie oba warunki, co do zasady, stanowi koszt uzyskania przychodu.

 

Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje w jednym ze starszych wyroków (sygn. III SA 271/97), że „artykuł 23 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416) nie jest prostym przeciwstawieniem art. 22 tej ustawy. Samo wyliczenie kosztów, których nie uważa się za koszty uzyskania przychodu, nie stwarza domniemania, iż wszelkie pozostałe koszty, które nie są wymienione w art. 23, z mocy samego prawa są uznawane za koszty podlegające odliczeniu, o ile nie istnieje związek przyczynowy pomiędzy ich poniesieniem a celem, jakim jest osiągnięcie przychodu”.

 

Interesuje Cię ten temat i chcesz wiedzieć więcej? kliknij tutaj >>

 

Widać wyraźnie, iż zdaniem sądu – co uznać należy za słuszne – wykazanie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy poniesionym wydatkiem a osiągnięciem, zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów, stanowić będzie podstawę do kwalifikacji wydatku jako kosztu. Oczywiście, o ile nie wyłącza takiej możliwości treść art. 23 ustawy.

 

Niestety ustawodawca przewiduje całą masę odpisów i wydatków, które nie mogą zostać uznane za koszty uzyskania przychodów, m.in. nie uważa się za koszty uzyskania przychodów:

 

  1. odsetek od własnego kapitału włożonego przez podatnika w źródło przychodów,
  2. wartości własnej pracy podatnika, jego małżonka i małoletnich dzieci, a w przypadku prowadzenia działalności w formie spółki cywilnej lub osobowej spółki handlowej – także małżonków i małoletnich dzieci wspólników,
  3. podatku dochodowego, podatku od spadków i darowizn,
  4. kosztów egzekucyjnych związanych z niewykonaniem zobowiązań,
  5. grzywien i kar pieniężnych orzeczonych w postępowaniu karnym, karnym skarbowym, administracyjnym i w sprawach o wykroczenia oraz odsetek od tych grzywien i kar,
  6. wierzytelności odpisanych jako przedawnione,
  7. kosztów reprezentacji, w szczególności poniesionych na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym alkoholowych,
  8. odsetek, prowizji i różnic kursowych od pożyczek (kredytów) zwiększających koszty inwestycji w okresie realizacji tych inwestycji,
  9. wydatków na objęcie lub nabycie udziałów albo wkładów w spółdzielni, udziałów (akcji) w spółce mającej osobowość prawną oraz innych papierów wartościowych, a także wydatków na nabycie tytułów uczestnictwa lub jednostek uczestnictwa w funduszach kapitałowych; wydatki takie są jednak kosztem uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia tych udziałów (akcji), wkładów oraz innych papierów wartościowych, w tym z tytułu wykupu przez emitenta papierów wartościowych, a także z odkupienia tytułów uczestnictwa lub jednostek uczestnictwa w funduszach kapitałowych, albo umorzenia jednostek uczestnictwa, tytułów uczestnictwa oraz certyfikatów inwestycyjnych w funduszach kapitałowych (od średnika – nie stosuje się przy zamianie jednostek uczestnictwa subfunduszu na jednostki uczestnictwa innego subfunduszu tego samego funduszu inwestycyjnego z wydzielonymi subfunduszami dokonanej na podstawie ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych.),
  10. poniesionych wydatków oraz wartości przekazanych rzeczy, praw lub wykonanych usług, wynikających z czynności, które nie mogą być przedmiotem prawnie skutecznej umowy,
  11. dodatkowej opłaty wymierzanej przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych na podstawie przepisów o systemie ubezpieczeń społecznych,
  12. kosztów utrzymania zakładowych obiektów socjalnych, w części pokrytej ze środków zakładowego funduszu świadczeń socjalnych,
  13. wartości diet z tytułu podróży służbowych osób prowadzących działalność gospodarczą i osób z nimi współpracujących – w części przekraczającej wysokość diet przysługujących pracownikom, określoną w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra,
  14. strat powstałych w wyniku utraty lub likwidacji samochodów oraz kosztów ich remontów powypadkowych, jeżeli samochody nie były objęte ubezpieczeniem dobrowolnym,
  15. podatku od towarów i usług, z tym że jest kosztem uzyskania przychodów:
    1. podatek naliczony:
      – jeżeli podatnik zwolniony jest od podatku od towarów i usług lub nabył towary i usługi w celu wytworzenia albo odprzedaży towarów lub świadczenia usług zwolnionych od podatku od towarów i usług,
      – w tej części, w której zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot różnicy podatku od towarów i usług – jeżeli naliczony podatek od towarów i usług nie powiększa wartości środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej,
    2. podatek należny w przypadku:
      – importu usług oraz wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, jeżeli nie stanowi on podatku naliczonego w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług; kosztem uzyskania przychodów nie jest jednak podatek należny w części przekraczającej kwotę podatku od nabycia tych towarów i usług, która mogłaby stanowić podatek naliczony w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług,
      – przekazania lub zużycia przez podatnika towarów lub świadczenia usług na potrzeby reprezentacji i reklamy, obliczony zgodnie z odrębnymi przepisami,
    3. kwota podatku od towarów i usług, nieuwzględniona w wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, podlegających amortyzacji zgodnie z art. 22a-22o, lub dotycząca innych rzeczy lub praw niebędących środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i prawnymi podlegającymi tej amortyzacji – w tej części, w jakiej dokonano korekty powodującej zmniejszenie podatku odliczonego zgodnie z art. 91 ustawy o podatku od towarów i usług.

 

Powyżej przedstawiono tylko fragment bardzo szerokiego katalogu wyłączeń. Aby bezpiecznie zaliczać w koszty uzyskania przychodu wydatki, dobrze jest każdorazowo ocenić, czy istnieje realny związek z przychodem oraz czy wydatek nie został wyłączony przez ustawodawcę. Treść art. 23 często ulega zmianie, ewoluuje razem z rzeczywistością gospodarczą, zatem warto na bieżąco sprawdzać przynajmniej niecodzienne wydatki, nim uzna się je za koszty uzyskania przychodu.

 

Jeżeli chcesz wiedzieć więcej na ten temat – kliknij tutaj >>

 

wersja do druku

Komentarze (0):

Uwaga!
Szanowni Państwo!
Nasi prawnicy nie odpowiadają na pytania zadawane w formie komentarza pod tekstem. Jeśli chcą Państwo powierzyć swój problem naszym prawnikom, prosimy kliknąć tutaj >>

  • dziesięć plus sześć =

Indywidualne Porady Prawne specjalistów

Wpisz tutaj swoje pytanie, a trafi ono do naszego prawnika specjalisty.

 

 

Opinie naszych Klientów ››

Zadane pytania:

  • 0
  • 2
  • 9
  • 3
  • 7
  • 4
  • 7
wizytówka